Category Archives: Xeral

Tea Rooms, de Luisa Carnés

Durante as pasadas sesións do club de lectura de Monte Alto prestamos especial atención ás obras de escritoras, moitas veces invisibilizadas por mor do seu sexo, coma foi o caso de Luisa Carnés.

Luisa Carnés naceu en Madrid en 1905 no seo dunha familia moi humilde, feito que definiría a súa obra. Sendo a maior de seis, tivo que abandonar a escola con 11 anos e comezar a traballar. Foi autodidacta e buscou na literatura refuxio á miseria do seu arredor. Comezou lendo folletíns e novelas baratas e pouco a pouco chegou a autores coma Cervantes ou os rusos Dostoievski e Tolstói, referentes para ela.

Resultado de imagen para trece cuentos luisa carnes

Imaxe de Luisa Carnés como portada do seu libro Trece Cuentos

De 1926 a 1929 aparecen na prensa os seus primeiros catro contos, algo pouco común para persoas alleas ao mundo da cultura. En 1928 publica a súa primeira obra, Peregrinos de Calvario, que recibe moi boas críticas (chegan a dicir dela que é «posiblemente la mejor narradora del 27»). En 1930 aparece a segunda, Natacha, que colleita iguais éxitos. Nesa época comeza a traballar na CIAP (Compañía Iberoamericana
de Publicaciones), onde coñece o seu primeiro marido e pai do seu único fillo.

No verán de 1931, a CIAP pecha e Luisa emigra a Alxeciras coa familia do seu home, na espera de mellorar a súa situación económica. Nunca deixa de escribir, pero terá que compaxinalo con outros traballos. En 1932 regresa a Madrid, xa separada, e comeza a traballar de camareira-dependenta nun céntrico local de hostalería, o que será o xerme do seu terceiro libro, Tea Rooms (Mujeres obreras), publicado en 1934. Grazas, de novo, á boa acollida recibida pola crítica, ábrenselle as portas dos xornais e comeza a traballar de xornalista de forma continuada, colaborando en medios como Estampa ou Crónica.

Foi militante do PCE e ao estalar a Guerra Civil escribiu artigos e obras de teatro defendendo a República. Finalmente, en 1939 remata exiliada en México, previo paso por Francia. Alí vive ata a súa morte prematura en marzo de 1964 nun accidente de coche, do que se salvan o seu segundo marido e o seu fillo.

A súa obra abrangue unha decena de novelas, uns sesenta contos, tres pezas de teatro e
centenares de crónicas.

A SOMBREIREIRA DAS SINSOMBREIRO
Nos últimos tempos, estase a facer un traballo de recuperación dos traballos das mulleres contemporáneas á coñecida como Generación del 27. Grazas sobre todo á labor da cineasta Tània Balló, nomes coma o de María Teresa León, Rosa Chacel, María Zambrano ou a galega Maruja Mallo comezan a soar con forza. Son coñecidas como Las sin sombrero por unha anécdota que a mesma Maruja Mallo conta:

Un día se nos ocurrió a Federico, a Dalí, a Margarita Manso y a mí quitarnos el sombrero porque decíamos que parecía que estábamos congestionando las ideas y, atravesando la Puerta del Sol, nos apedrearon llamándonos de todo.

Non obstante, Luisa Carnés é a esquecida entre as esquecidas, xa que a súa obra e memoria non foi rescatada co resto de mulleres desta xeración. Algo lóxico: mentres elas andaban na Porta do Sol, Luisa estaba traballando no taller de sombreiros de súa tía para sustentar a familia. Todo un paradoxo.
Na presentación de 13 cuentos, segundo libro de Luisa Carnés publicado por Hoja de Lata, a escritora Laura Freixas expuxo a posibilidade de que este conxunto de mulleres puidese ser denominado Grupo del 26, data de inauguración del Lyceum Club Femenino, en contraposición ao do 27, integramente masculino.

Reparando el olvido, foto de Wikimedia Commons

Luisa Carnés diferénciase do resto dos e das súas coetáneas porque era de clase social baixa e sen formación regrada. Se a isto se lle une o feito de nacer muller e que apoiou a República tras comezar a Guerra Civil, entón pódese explicar o porqué da súa invisibilización. Tal e como di Becerra Mayor, profesor de Literatura na Universidad de Lieja e artífice de que a editorial Hoja de Lata descubrise a Luisa Carnés:

Luisa Carnés ha sido triplemente olvidada: por comunista, por exiliada y por mujer.

En Tea Rooms o primeiro que chama a atención desta novela é que a pesar de ser escrita entre 1932 e 1933 a súa temática parece estar en plena vixencia. É unha novela de marcado carácter social e feminista (sen usarse apenas en España ese concepto naquela época) na que se plasma a vida das mulleres de clase baixa do Madrid dos anos 30. A autora procura o xurdimento dunha nova muller, tal e como di Antonio Plaza no epílogo: a que busca a emancipación a través do traballo, pero un traballo digno. Tal e como se pode ler no libro:

Pero también hay mujeres que se independizan, que viven de su propio esfuerzo, sin necesidad de “aguantar tíos”. Pero eso es en otro país, donde la cultura ha dado un paso de gigante; donde la mujer ha cesado de ser un instrumento de placer físico y de explotación; donde las universidades abren sus puertas a las obreras y a las campesinas más humildes. Aquí, las únicas que podrían emanciparse por la cultura son las hijas de los grandes propietarios (…); precisamente las únicas mujeres a quienes no les preocupa en absoluto la emancipación, porque nunca conocieron los zapatos torcidos ni el hambre”.

As protagonistas:
MATILDE: rapaza de familia de clase baixa que non quere pregarse ao que a sociedade manda para unha “muller decente”.
ANTONIA: a máis veterana. Cre que quen alza a voz é quen máis perde.
A ENCARGADA: non ten nome. Coqueta e insinuante cos clientes, cruel coas  subordinadas.
LAURITA: afillada do dono.
PACA: beata encargada dos sándwichs.
FELISA: “alegre y frívola (…). Poca estatura y forma varonil. Pecho y caderas planos”.
ESPERANZA: a asistenta. “Sucia, huraña y soez”.
TRINI, PACA, MARTA, CLARA… Mulleres con personalidade propia e diferenciada.
Outros: Cañete, “El Ogro”, Paco, Pietro…

Luisa Carnés reivindica en toda a obra a emancipación das mulleres, sobre todo dos pais, maridos, patróns e confesores. Somos persoas de noso. Para iso, di, é esencial a cultura e a educación, pero como diría Virginia Wolf, necesitamos “un cuarto propio” (diñeiro). Carnés explícao así:

Aquí, las únicas que podrían emanciparse por la cultura son las hijas de los grandes propietarios, de los banqueros, de los mercaderes enriquecidos; precisamente a aquellas que no les preocupa la emancipación, porque nunca conocieron los zapatos torcidos ni el hambre, que engendra rebeldes.

En xeral, unha obra ben acollida polos e polas asistentes ao club de lectura de Monte Alto que lles serviu para coñecer unha descoñecida das letras hispánicas.

Voces de Chernóbil, de Svetlana Alexiévich

O pasado 14 de xaneiro debatemos arredor do libro Voces de Chernóbil, de Svetlana Alexiévich, no club de lectura de Monte Alto, que ten lugar un martes cada 15 días de 18 a 20 horas.

Os e as integrantes do club tiveron a oportunidade de coñecer máis en profundidade o accidente da central nuclear de Ucraína e as súas consecuencias da man da xente que as sufríu, da xente que vivía e, nalgúns casos, segue a vivir alí.

1448909781_865414_1448909972_noticia_normal

Voces de Chernóbil é unha obra da escritora e xornalista bielorrusa Svetlana Alexiévich, Premio Nobel de Literatura en 2015.

Nada en 1948 na Ucraína da Unión Soviética, a súa escrita responde a un xénero literario propio, denominado “novela de voces”. Son textos a medio camiño entre a literatura e o periodismo nos que usa a técnica do collage, a mestura de diferentes testemuños individuais cos que consegue achegar máis á substancia humana dos acontecementos. Para iso viaxou por toda a Unión Soviética e sufriu nas súas propias carnes tanto a persecución do réxime ruso polos seus primeiros libros sobre a guerra coma os efectos físicos da exposición radioactiva na zona de Chernóbil.

La paradoja es que nada de lo que escribe lo dice ella, es la voz de otros. El trabajo de Svetlana es despojar a los relatos registrados en las grabaciones de toda interferencia, hasta de la grabadora, y escucharlos como sonido, casi música. “Quiero que mis libros sean como partituras”.

Isabel Vericat Svetlana Alexiévich o las voces de un coro polifónico (conlaa.com)-

La guerra no tiene rostro de mujer (1985) é o seu primeiro libro, no que, a partir de numerosas entrevistas, abordou o tema das mulleres rusas que participaron na II Guerra Mundial. En Últimos testigos. Los niños de la Segunda Guerra Mundial (1985) continúa a tratar o mesmo tema grazas ás entrevistas que fixo nos anos 80 aos rapaces e rapazas sobreviventes ao conflito bélico.

A súa obra componse, ademais dos xa citados, de Los muchachos de zinc. Voces soviéticas de la Guerra de Afganistán (1989); Cautivados por la muerte (1993), onde fala dos suicidios tras a caída do comunismo; Voces de Chernóbil. Crónica del futuro (1997); e o seu último libro, El fin del “Homo sovieticus” (2013), na que fai un retrato xeracional das persoas que viviron a caída do estado comunista soviético.

Enfrontada ao goberno e á censura do presidente de Belarús Alexander Lukashenko, abandonou o país no ano 2000 e estivo vivindo en París, Gotenburgo e Berlín. En 2011 puido regresar a Minsk. A súa obra está traducida a máis de 20 idiomas. É a primeira escritora de non ficción cun premio Nobel nun século e a décimo cuarta muller que o recibiu desde a súa creación en 1901.

El pasado se ha visto impotente ante Chernóbil; lo único que se ha salvado de nuestro saber es la sabiduría de que no sabemos.

Voces de Chernóbil, Svetlana Alexiévich (páx. 55, Debolsillo 2014)

Entre os temas da novela, destacouse:

  • Novela de voces. Como inflúe esa forma de contar sobre o lector ou lectora?
  • “Espírito soviético”. Relación co falado en Vi. Una mujer minúscula sobre a diferenza da “forma de ser” asiática e europea.

  • A Patria antes que o Individuo.

  • A bondade e a maldade humana. Somos bos ou malos por natureza? A relación cos animais contaminados.

chernobyl-cronograma-web

Espere… Quiero que sepa una cosa… Yo no temo a Dios. A mí lo que me da miedo son los hombres.

Voces de Chernóbil, Svetlana Alexiévich (páx. 101, Debolsillo 2014)

Foi unha sesión que deu pé a un instenso debate e que os e as asistentes ao club desfrutaron, aínda que a lectura lles pareceu triste e por momentos, moi dura.

Aa voces baixas

 

9788499144405

Todos os  luns na  Biblioteca Sagrada Familia temos o club de lectura. O horario  da sesión é de 10.30 a 12h.

Este ano no “Club de lectura da Sagrada Familia” a segunda  novela que limos foi de Manuel Rivas, “As Voces Baixas“. Gustou moito, porque a xente do club se sentía identificada coas súas vivencias, e a historia desenvolvíase na nosa cidade, véndose reflectidas nesa familia e nesa época.

Por outra parte, Manuel Rivas é un escritor moi recoñecido e querido en Galiza. Escollemos este libro en galego para fomentar que a xente do club coñeza a nosa língua, porque non era moi extenso e pareceunos moi emotivo.

Trátase dunha novela autobiográfica na que se mestura a realidade e a fición.

O humor e a dor están presentes ao longo de toda a obra. “As voces baixas” é un reflexo das persoas esforzadas na loita cotiá pola vida e que adoitan falar sen se deixar notar. Un  bo exemplo é a súa nai, que falaba soa ou con voz queda.

Relata as súas vivencias na infancia e adolescencia xunto á´súa irmá María e os seus pais. Os primeiros anos de vida descorren en Monte Alto, na rúa Marola, e parte da súa infancia e adolescencia en Elviña.

Sitúase nos anos 60 ata 1975, nunha España franquista ata a morte do ditador, cando comeza a etapa da Transición. Nestes anos a liberdade de expresión, ser homosexual, ser anarquista ou comunista supoñía moitas veces a condena de sufrir o cárcere

Reflexa un sentimento nostálxico polos costumes e a vida tradicionais. Esta obra mostra personaxes e oficios que foron desaparecendo co tempo: lavandeiras, pescantinas, leiteiras… Resalta a imaxinación e a creatividade nos xogos dos nenos.

As tradicións e as romerías formaban parte da diversión da xente, compartíase cos veciños e coa familia: cabezudos, samaín, a matanza do porco…  Tamén  relata como primeiro a radio e despois o invento da televisión supuxo una revolución na vida da xente.Manuel-Rivas_1067303527_9663412_1020x574

O autor cóntanos o vínculo que o unía coa súa irmá María (que morre de cancro), ambos comparten a paixón pola lectura e a política.

Fai un percorrido pola súa xuventude, o seu instituto, o primeiro traballo (no Ideal Galego), a súa decisión de estudar xornalismo en Madrid, a seu sentir para converter o seu soño en realidade: ser escritor. E así cumprir coa teima da súa nai “buscar un traballo no que non se mollase

Esta obra e o resto da produción literaria de Manuel Rivas pódese atopar no Cascarilleiro, catálogo en liña das Bibliotecas Municipais da Coruña.

 

Historias de regalo 2019

pablo (46)Sabemos que regalar libros, música ou cine non é doado, implica pensar moito nos que o reciben, por iso, os títulos que che propoñemos van acompañados dunha reseña do seu contido e estarán expostos en todas as nosas bibliotecas onde poderás mirar, escoitar, tocar e ulir todas estas propostas.

Desexamos facilitarche a tarefa de escoller en función de gustos, intereses, preferencias, formatos… Visita a biblioteca municipal de proximidade do teu barrio, pérdete na nosa exposición “Historias de regalo” e atopa ese libro, disco ou DVD co que sorprender nestas datas.

Esta guía de lectura conten as aportacións das bibliotecarias e bibliotecarios das Bibliotecas Municipais da Coruña. Esta selección non pretende ser exhaustiva; tan só recolle aquilo que nos gustou especialmente entre o publicado nos dous últimos anos. Cremos que esta guía che axudará a atopar pequenos tesouros para agasallar nestas festas de Nadal.

portada guia.PNG

Lembra, este Nadal parada obligada… AS BIBLIOTECAS! E se queres propoñer algunha lectura podelo facer nas redes sociais empregando #recomendamosBMC

Lo que callan los muertos

Es la primera novela que publica la autora, Ana Lena Rivera y no parece que vaya a ser la última en la que el personaje de Gracia San Sebastián sea la principal protagonista.  En ella la autora nos cuenta una historia de investigación e intriga, que a la vez nos sumerge en la vida cotidiana de unas familias que viven en una capital de provincia, Oviedo concretamente, y cuya cotidianidad relata sin romper en nada la narrativa de la base principal de la novela, la investigación de una estafa a la Seguridad Social por cobro de una pensión indebida durante más de una treintena de años.

Podemos encontrar un tanto peculiar que dicha trama alcance a la familia de la investigadora de forma tangencial debido a la amistad con una familia vecina. Que este hecho haga que los componentes de esta familia, hermana, amigos, conocidos, etc., intervengan en los pormenores de dicha investigación, unas veces más conscientemente que otras, y que el ovillo se vaya deshaciendo con lo que ellos son capaces de descubrir y aportar.

Destacar el papel que en la novela tienen las mujeres. Ellas son las verdaderas protagonistas de la historia y ellas también aportan a la trama sus problemas y visicitudes.

Como ya hemos señalado, a la vez que se desenreda el asunto principal  se hace un recorrido por la vida social en  Oviedo, sus zonas de ocio, costumbres más o menos arraigadas, el el día a día, clima, etc. etc.; lo que da al relato un aire de guia turistica que lo hace ameno y que permitira al lector conocer más sobre esa vida provinciana tan rica en matices.

Es en difinitiva una novela de misterio y a la vez costumbrista y pese a hablarnos de crímines, fraudes, suicidios etc., lo hace sin violencia ni escenas crudas. Lo que sucede parece ser algo normal y lo que importa es conocer lo que motiva a las personas a actuar de la forma que lo hacen.

Ana Lena Rivera (Oviedo, 3 de mayo de 1972) es una escritora española, autora de la serie de intriga protagonizada por la investigadora Gracia San Sebastián.

Licenciada en Derecho y Administración de Empresas por ICADE, después de diecisiete años de carrera profesional en el mundo de los recursos humanos, abandonó su puesto en la alta dirección de una gran multinacional para dedicarse de lleno a la literatura. Después de dos años como escritora y bloguera literaria, se alzó con el Premio Torrente Ballester de Novela por su primera novela, Lo Que Callan los muertos, primer caso de la serie de novela policíaca protagonizada por la investigadora financiera Gracia San Sebastián. Ese mismo año, la novela quedó Finalista del Premio Fernando Lara 2017.

Obra

Serie Gracia San Sebastian

Gracia San Sebastián es una investigadora de fraudes financieros. Después de pasar diez años en el FiDi, el distrito financiero de Nueva York, defendiendo la legalidad de productos financieros complejos en un gran banco de inversión, termina desencantada al producirse la crisis financiera en Estados Unidos y Europa. Después de morir su hijo, dejó atrás su casa en Brooklyn Heighs para mudarse con su marido a pocos kilómetros del Mar  Cantábrico. Pronto empieza una estrecha colaboración con la policía nacional, de la mano de Rafa Miralles, comisario y marido de una compañera de colegio, Geni “La Chismes”, que le encarga investigaciones financieras puntuales relacionadas con casos abiertos.

Distinciones

Por amor á arte

Se es un amante da pintura, adoras os museos, se che interesan as historias que se esconden detrás dos cadros, sentes curiosidade por coñecer o mundo do mercado da arte… na biblioteca Ágora ofrecémosche unha selección de libros que che van a entusiasmar:

 

Entre os libros de información, biografías rigorosas e documentadas sobre grandes artistas da historia; manuais de historia da arte; estudos críticos sobre aspectos concretos deste mundo;  ensaios sobre beleza, creación, estética… E unha selección especialmente importante para nós: libros de arte con mirada de xénero, que falan de pintoras que foron quén de abrirse paso nun mundo que as recluía á escena doméstica. Que triunfaron pese a todo, e contribuíron co seu traballo a revolucionar o mundo da arte. Sorprenderanche as súas historias e as súas magníficas obras.

Pero sobre todo ofrecémosche obras literarias: porque moitos escritores e escritoras de gran talento, tamén amantes da arte, recrearon as vidas destes pintores e pintoras nos seus escritos, ou se inspiraron nas súas obras, ou en pequenas anécdotas máis ou menos coñecidas, para ofrecernos as súas propias creacións:

Novelas biográficas de grandes pintores e pintoras de todos os tempos e estilos. Algúns deles ( Velázquez, Caravaggio, Miguel Ángel…) triunfaron pronto, ás veces co apoio de grandes mecenas cos que tiveron complicadas relacións. Outros (Van Gogh, Monet…) só obtiveron recoñecemento despois da súa morte, e hoxe rompen unha e outra vez os teitos de cotizacións do mercado da arte… Innovadores, rebeldes, atormentados… uns poucos ( Maruja Mallo, Urbano Lugrís…) moi próximos a nós.

Narracións sobre personaxes ficticios vinculados á escena artística, ou inspiradas en pequenos detalles dos lenzos; novelas sobre o mercado da arte: coleccionistas, subastas, fraudes…. Novelas románticas,  de intriga, e tamén, por que non, novelas de humor. Inxeniosas e provocadoras obras de teatro que aportan a súa mirada crítica sobre este mundo, e cómics de recoñecidos autores…

E por último, unha mirada á pintura desde o sétimo arte, cunha selección de películas sobre os artistas e as súas obras da man de grandes directores de cinema.

Na guía de lectura que aquí te presentamos podes tés unha boa mostra do que podes atopar. Só tés que facer  clic  para acceder a ela en formato dixital.

Guía de lectura “Por amor á arte”

Neste link podes descargala en pdf  “Por amor a arte: guía de lectura”

E xa sabes:  Ata finais de outubro, a biblioteca Ágora vístese de arte. Un magnífico momento para visitala.

Aprovéitao!!!

III Concurso de Microrrelatos, Dado-Biblioteca Ágora

Este martes foi unha xornada de festa e premios na biblioteca Ágora!!

Rapaces e rapazas de entre 12 e 17 anos asistiron ao Auditorio do Centro Ágora para celebrar a Gala de Entrega de Premios do III Concurso de Microrrelatos e Booktrailers. O certamen foi organizado polos clubs de lectura e bibliotecas do Grupo Dado coa coalaboración da Biblioteca Ágora. Un Dado, por certo, este ano de sete caras, xa que ademáis dos Institutos Agra do Orzán, Elviña, Monelos,  Monte das Moas,  Rafael Dieste e Menéndez Pidal (Zalaeta) veteranos xa neste certame, contamos coa participación nesta terceira edición do IES Eusebio da Guarda.

Máis de 400 mozos e mozas asistiron ao evento, entraron na biblioteca para facerse fotos, representaron bailes e pequenas pezas teatrais, tocaron instrumentos, leron os seus traballos, visualizaron os seus vídeos…  e sobre todo disfrutaron dun evento no que eles foron os auténticos protagonistas.

O centro encargado de conducir a gala foi o IES Zalaeta: dous presentadores de luxo, Iria e Iván, foron dando entrada a diferentes actuacións, e chamando ao escenario aos autores finalistas de microrrelatos , que leron os seus traballos, e dos booktrillers, que puidemos visualizar en pantalla.

Non o tivo fácil o xurado para escoller entre os textos preseleccionados polos centros. Un ano máis os nosos pequenos escritores demostraron o seu gran potencial, chegasen ou non a estar na lista dos finalistas ou dos autores premiados. Desde aquí os alentamos a seguir  escribindo.

Este foi o resultado co concurso:

NA MODALIDADE DE MICRORRELATOS…


CATEGORÍA A: (1º, 2º e 3ª da ESO)

Primeiro premio

O meu inimigo, de Sara Sanz Fonta, do IES Monte das Moas!

Segundo premio

Xoel Añón Lage, do Rafael Dieste,  por “Un viaje a través del desagüe”.

CATEGORÍA B: (4º ESO e 1º e 2º BAC)

Primeiro premio

Uxía Queijeiro Sesar, do IES Rafael Dieste por Tengo ganas de que te quedes.

Segundo premio

El hilo rojo, de María Lado Domínguez, do IES Zalaeta

Clicando nas imaxes de abaixo podedes ler todos os relatos presentados en ambas categorías:

NA MODALIDADE DE BOOKTRAILERS….


CATEGORÍA A : (1º, 2º e 3ª da ESO)

Primeiro premio

Antología poética, de Aitana Ballesteros y Daniela Lumbrera, de 2º ESO de Zalaeta, booktriller do libro La tinta de mis ojos, de Aitana Ocaña.

Segundo premio

PaulaSalgado Torres, do Agra I, por  O que sei do silenzo, de Andrea Maceiras

CATEGORÍA B : (4º ESO, 1º e 2º BAC)

Primeiro premio

Club de lectura de inglés de Monte das Moas polo booktriller de  Milk and Honey de Rupi Kaur.  

Segundo premio

Vanessa Fernández Santamaría por  El festín de la muerte, de Jesús Díez de Palma

Parabéns aos gañadores polo voso magnífico traballo!!!

E parabéns tamén a todos os que enviastes os vosos textos!!!

E por último, tan só queda das as grazas a todos os que participastes deste proxecto:

Ao xurado, formado por representantes da cultura literaria e audiovisual da cidade: Beatriz Maceda Abeleira, Rita Más Ybáñez,  Miriam Rodríguez Debasa,  Roberto Castro, libreiro, e Elizabeth Rico, bibliotecaria”. Moitas grazas pola vosa entrega e entusiasmo!!

Aos cordinadores e coordinadoras dos clubs de lectura e bibliotecas do Grupo Dado por impulsar o certame. E moi especialmente ao profesorado do Instituto Zalaeta polo seu traballo para a realización desta gala.

E sobre todo grazas e parabéns a todos os que participastes cos vosos microrrelatos e booktrailers neste concurso. Esperamos seguir contando con tovos vós

ATA A PRÓXIMA EDICIÓN!!

Podedes ver os booktrailers presentados en Youtube e máis fotos da gala en Instagram e Flickr 

Recomendacións dos nosos lectores

Nas nosas Bibliotecas Municipais a túa opinión conta…

Algúns dos nosos lectores e usuarios fixeron uso das suxestión de compra e froito delas mostramos as formalizadas nas nosas Bibliotecas que finalmente foron incorporadas á nosa colección

 

Vós tamén podedes suxerir a compra de materiais para incorporar aos fondos das nosas bibliotecas en calquera momento a través dos servizo de petición de compra/desidertas. Deste xeito, podedes solicitar a compra dun libro, un disco, unha película ou recomendarnos tamén a incorporación dunha revista ou dun  xornal.

É recomendable que antes de formular calquera desiderata ou suxestión de compra  o usuario comprobe que o que solicita non esté xa no noso catálogo.

Catálogo

 

Cómo facer unha petición de compra á biblioteca 

Se queredes formalizar unha suxestión de compra ou desiderata podedes facelo de dous xeitos:

Dende a biblioteca onde se formalice a petición de compra sempre se emitirá unha resposta,  tanto se a suxerencia é aceptada como se se rexeita a petición, explicando tamén o seu motivo.

No caso de levarse cabo a compra do material e incluirse na colección, o solicitante terá a prioridade para poder levalo en préstamo.

 

 

 

Twitter: anímate a recomendar      

    1 

As vosas recomendacións tamén nos interesan, por iso convidámosvos a que nos sigades na nosa conta de Twitter @bibcoruna co noso hashtag  #recomendamosbmc onde tanto nós, os profesonais bibliotecarios, como vós, os nosos lectores facemos recomendacións persoais sobre libros, películas, música etc.

TIERRA DE CAMPOS

Para mi el reto era emprender un camino prfesional que respondiera a mi vocación juvenil. Para mi padre, en cambio, nacido aún en época medieval, soñar era un rasgo de delirio. ¿Como podría yo juzgarlo?. ¿Como podría no entender su racanería, su prudencia, su sumisión, sus certezas, sus miedos y su fatalismo?.

Una narración que sorprende desde el principio de la misma, que nos habla de los objetivos y anhelos de dos generaciones, “Dani Mosca” y la de su progenitor.

El motivo del relato es el traslado de los restos de su padre, muerto un año antes en la capital donde residían, a su pueblo natal; una localidad pérdida en la llanura que conforma ese territorio llamado geograficamente Tierra de Campos. De allí salió su padre decidido a no seguir una vida sumisa y esclava de agricultor. Supo a base de esfuerzo lograr un relativo éxito en su profesión de pataconero, -de pequeño prestamista-, de aquellos que  ayudaban a los que sin garantías suficientes no tenían oportunidad de conseguir del sistema bancario un reducido préstamo que sirviese para alcanzarun algún objetivo que mejorara su vida y la de su famlía. O darse un capricho. Y allí estaba el Sr. Campos, amable, atento, amigable. Él solucionaba estos asuntos sin más trámites que darse un apretón de manos y el compromiso de pagar la deuda en pequeños y accesibles plazos. Así era su vida. Una vida que un mal día se truncó y fue inhumado en una tumba en uno  de los grandes e impersonales camposantos de la ciudad.

Ahora, un año después, su hijo Dani decide que los restos de su padre deben reposar en la tierra que le vió nacer y que pese a todo nunca olvidó. Decidido a llevar a cabo tal labor se embarca en un viaje con tal propósito. Es un periplo extraño. Lo es por que el transporte se realiza en un coche funebre, que lleva un ataud que contiene los mencionados restos. Es además un recorrido largo. Su único acompañante es el chofer, un ecuatoriano llamado Jairo, locuaz y ocurrente, acostumbrado al trabajo de transportar muertos lo que le hace inmune a sentimientos que sabe ajenos a su persona. Aún así encontraremos agradable su aportación a la historia y en muchas ocasiones nos olvidaremos que la misma se desarrolla a bordo de ese vehículo que por ir solitario transportando lo que lleva, se hace más singular durante todo lo que el viaje dura.

Durante el mismo Dani reflexiona sobre su vida, su relación con su padre, con los que fueron sus colegas en el grupo musical que desde el instituto formaron, “Las Moscas”. Así se hicieron llamar y no pasaron desapercibidos. De hecho él pasó de Dani Campos a Dani Moscas, sin que le importase que le llamasen de esa forma. Los otros dos componentes principales del grupo son Gus y Animal. Tan distintos que parece imposible que pudiesen compenetrarse ni siquiera tocando. Dani es el compositor, tanto en lo que a música se refiere como a la letra de las canciones. Gus aporta su histronismo y Animal la fuerza de su batería. Habrá un cuarto componente, variable en cuanto a persona que sea el que sea no tendrá más importancia que tapar la carencias musicales de Gus.

 

Mientras queman kilómetros el autor hace que Dani repase su vida, desde que tuvo en sus manos la primera guitarra eléctrica. Desde que supo que eso es lo que quería ser, músico. Su amistad con Gus, todo excesos; con Animal todo fuerza; sus amores y desamores, su lucha por entender el mundo en que quiere vivir y del que quiere vivir; los peligros de la época en cuanto a sexo, droga, enfermedades, etc.. La relaciones con sus novias y al final con su exposa, japonesa y con sus hijos. El fin del grupo que se produce el día que Gus se suicida, porque es él, Gus, el que marca la diferencia con los otros, Son sus excentricidades lo que les hace singulares, pese a que sus canciones hablan y bien de temas universales; amor, lucha de clases, femenismo, dolor, violencia, vida y muerte. Sin Gus en el escenario no valen las palabras, de alguna forma el con su gestualidad les daba sentido.

De todo eso va el relato y gusta leerlo. Si he de ser sincero es la novela que a mi, una persona que no ha vivido ni de lejos las peripecias de los personajes aquí descriptos me hubiese gustado escribir sobre mi propias vivencias. Ma ha agradado como lo hace el Sr. Trueba. Espero que a todos nos parezca igual.

 

David Trueba (Madrid, 10 de septiembre de 1969) es un escritor, periodista, director de cine, guionista y actor español.

Es el hermano menor de una familia madrileña con ocho hijos, entre ellos el ganador del Óscar Fernando Trueba. No ingresó en el colegio hasta los siete años debido al afán de su madre por retenerlo. Desde pequeño adquirió el hábito de escribir con la máquina de escribir Olivetti Lettera 35 que vendía su padre en su trabajo de venta ambulante.

De vocación periodista, tras su paso por el colegio religioso de los salesianos en el barrio de Estrecho en Madrid, ingresó en la facultad de Ciencias de la Información rama de Periodismo en la Universidad Complutense de Madrid. Mientras cursaba sus estudios trabajó en cortometrajes y escribió la película Amo tu cama rica que dirigió Emilio Martínez Lázaro. Al terminar sus estudios completó su formación en Estados Unidos, donde realizó un curso de guion en el American Film Institute, en la que le impartió clase Leonardo Bercovici, y quien le corrigió el primer borrador de su guion Los peores años de nuestra vida, donde se autorretrató como un joven enamoradizo, romántico, adverso a la idea de estabilidad laboral…

Antes de su viaje a Estados Unidos en 1992, en España ejerció diversos trabajos: letrista para Rosa León, también escribió la letra de la canción de Andrés Calamaro para su película Bienvenido a casa que fue nominada al Goya a la Mejor Canción Original en 2006; periodista para El País y El Mundo; guionista de programa televisivo en Sopa de gansos y Querido Rafael (sobre la figura de Rafael Alberti). Volvería a trabajar en televisión entre 1993 y 1994 como codirector del programa El peor programa de la semana.

Emilio Martínez Lázaro le contrató en 1991 para hacer el guion de Amo tu cama rica. Su buen entendimiento profesional se tradujo en la filmación del posterior guion de David, Los peores años de nuestra vida, a su vuelta de los Estados Unidos.

En 1996 se produjo su salto a la dirección con La buena vida, inspirada en la obra de François Truffaut, Louis Malle y J. D. Salinger. En ella, Trueba rememoró la adolescencia como una etapa vital dolorosa, solitaria, de la que sólo se podría escapar gracias al influjo del amor. Tras una larga búsqueda en los institutos madrileños seleccionó a Fernando Ramallo por su mirada melancólica. Ese mismo año ganó el Premio al Mejor Videoclip al dirigir a Albert Pla en su versión del clásico de Lou Reed Walk on the Wild Side retitulado El lao más bestia de la vida. Con el mismo cantante rodaría el espectáculo teatral Albert Pla supone Fonollosa.

Al año siguiente la Academia le recompensó con una doble candidatura a los Premios Goya al mejor director novel y al mejor guion original.

Su siguiente largometraje, Obra maestra (2000), se demoró cuatro años y en él narró las vicisitudes de un director de cine aficionado que secuestra a una actriz de éxito para convertirla en la protagonista de su propio film.

Dos años más tarde abordó su proyecto más ambicioso, Soldados de Salamina, adaptación cinematográfica de la novela homónima de Javier Cercas, una ficción sobre un periodista que investiga los hechos en el fusilamiento de Sánchez Mazas, así como una disertación sobre la relatividad de la heroicidad. El largometraje es seleccionado por la Academia para representar a España en los Óscar, pero no obtuvo la candidatura, aunque el documental Balseros, donde David Trueba fue coproductor y coguionista con Carles Bosch, sí lo consiguió. Su trabajo de guionista para otros directores ha continuado con ciertos paréntesis, aunque ha colaborado en películas de Álex de la Iglesia, Tony Gatliff o su hermano Fernando Trueba como Two Much o La niña de tus ojos, cuyo guion escribió junto a Rafael Azcona.

En 2004 aceptó el cargo de vicepresidente de la Academia de Cine Española que dejó tras tres años en la institución.

En 2005 rodó su cuarta película, Bienvenido a casa, sobre una joven pareja (formada por Alejo Sauras y Pilar López de Ayala), que empieza su vida personal —nacimiento de un hijo incluido— como profesional. La cinta se presenta al Festival de Málaga, en el que David es galardonado con el premio al mejor realizador.

En 2006 dirige junto al polifacético Luis Alegre la película conversación La silla de Fernando en la que se da a conocer un Fernando Fernán Gómez brillante e inteligente. La película obtuvo el aplauso unánime de la crítica.

En 2010 dirigió ¿Qué fue de Jorge Sanz?, miniserie de seis capítulos producida por Canal+, creada por Jorge Sanz y él mismo, y de la que también es responsable del guion. Se trata de una ficción en clave de comedia basada en parte en hechos reales, en el que el actor Jorge Sanz se interpreta a sí mismo en un momento de declive profesional, problemas económicos y desorientación personal.

Ha publicado seis novelas en la editorial Anagrama, Abierto toda la noche de 1995, Cuatro amigos de 1999, Saber perder de 2008 , Vivir es fácil con los ojos cerrados de 2013, Blitz de 2015 y Tierra de campos de 2017 y desde hace años escribe cada domingo una columna en la revista Dominical que se entrega con casi una veintena de diarios españoles, entre ellos El Periódico de Catalunya. Durante 2010 escribe una columna diaria en el periódico El País. Algunas de sus columnas periodísticas están recogidas en los libros Artículos de ocasión y Tragarse la lengua.

Recibió el Premio Nacional de la Crítica de 2008 por su novela Saber perder. Sus novelas han sido traducidas a más de quince idiomas, incluido el inglés, alemán, griego, checo, portugués, italiano, holandés y francés. En 2010 Saber perder ha sido elegida finalista del prestigioso Premio Médicis a raíz de su publicación en Francia en la editorial Flammarion.1

En 2013, escribe y dirige Vivir es fácil con los ojos cerrados, con la que consigue su mayor éxito, haciéndose con siete premios Goya, entre ellos Mejor película, Mejor director y Mejor guion original.

Filmografía

Guionista

Director y guionista

Actor

Obra escrita

Novelas

Otros

 

Día de las Escritoras

Dia de las escritorasEl Día de las Escritoras es una conmemoración promovida por la Biblioteca Nacional de España junto a la Federación Española de Mujeres Directivas, Ejecutivas, Profesionales y Empresarias (FEDEPE) y la Asociación Clásicas y Modernas que, desde el año 2016, busca reivindicar la labor y el legado de las escritoras a lo largo de la historia a partir de la lectura de fragmentos representativos de sus obras.

Las Bibliotecas Municipales de A Coruña nos sumamos a la iniciativa homenajeando a aquellas mujeres de las letras que merecen una especial mención.

Destacaremos cada día a una escritora gallega en nuestra página de Facebook, y recomendaremos sus libros en nuestra cuenta de Instagram. Pero además, aunaremos esfuerzos para dedicar publicaciones en nuestros blogs temáticos sobre:

  • Mujeres en el mundo del cómic
  • Escritoras que destacan por su labor reivindicativa de los derechos del colectivo LGTBI
  • Escritoras Nobel del siglo XXI

Exeria está considerada la primera mujer escritora de toda la Hispania romana y dicen que era gallega. Pero a quien todo el mundo conoce es a Rosalía de Castro, Concepción Arenal y Emilia Pardo Bazán, quienes  son quizá las escritoras gallegas más importante del s.XIX. Publicar en aquella época, y más para una mujer, era una auténtica gesta. Por el aquel momento las mujeres eran 6 veces más analfabetas que los hombres y las escritoras que llegaban a superar la censura para publicar debían hacerlo con un pseudónimo la mayor parte de las veces.

Hemos querido destacar los nombres de aquellas mujeres cuya obra literaria podéis encontrar entre los fondos de nuestras bibliotecas, pero somos muy conscientes de que la lista está viva y debe seguir ampliándose, por lo que iremos aumentándola con vuestras propuestas.

Dia de las escrtitoras

An Alfaya · Ana Romaní · Andrea Maceiras · Antía Otero · Ánxela Gracián · Arantza Portabales · Aurora Marco · Begoña Caamaño · Begoña García-Alén · Berta Dávila · Dolores Vilavedra · Dores Tembras · Eli Ríos · Emma Pedreira · Emma Ríos · Estibaliz Espinosa · Eva Moreda · Felicia Estevez Salazar · Filomena Dato · Fina Casalderrey · Helena Villar Janeiro · Inma Lopez Silva · Iolanda Zuñiga · Ledicia Costas · Luisa Villalta · Luz Pozo · Margarita Ledo · Maria Canosa · Maria do Cebreiro · Maria Reimondez · Maria Yañez Anllo · Marica Campo · Marta Dacosta · Mercedes Queixas · Rexina Vega · Rosa Aneiros · Rosario Alvarez · Rosalia Fernandez Rial · Teresa Moure · Úrsula Heinze · Xohana Torres · Xulia Pisón · Xulia Vicente · Yolanda Castaño · y muchas tantas….

Dia de las escritoras