Arquivo do blog

Viajes con Heródoto

Se acerca el momento de cerrar esta última etapa de los clubs de lectura, y en la Biblioteca Ágora no  queremos hacerlo sin antes comentar un libro que a algunas de las lectoras y lectores de los miércoles nos ha parecido una de los títulos más recomendables del año. Se trata de Viajes con Heródoto, del escritor y periodista polaco Ryszard Kapuscinsky.

Kapuscinsky (Pinsk, 1935 – Varsovia 2007) fue periodista, reportero, historiador y ensayista. Durante su infancia se desplazó por el territorio polaco, huyendo de los bombardeos de los ejércitos nazi y soviéticos, hasta asentarse en Varsovia, ciudad especialmente castigada por la guerra, donde estudió arte e historia. Pronto entró a trabajar en un pequeño periódico y desde entonces compaginó su labor periodística con la actividad literaria. En 2003 recibió el Premio Princesa de Asturias de Comunicación y Humanidades, y fue uno de los pocos reporteros que llegó a ser candidato al Nobel de Literatura.

                                   El autor en su apartamento de Varsovia

Viajes con Heródoto es un libro de difícil clasificación: autobiografía, crónica periodística, literatura de viajes, ensayo…. se entremezclan en estas páginas para dar lugar a un relato apasionante en el que este “gran maestro de periodistas” nos traslada las claves de su narrativa.

Kapuscinsky comienza su relato hablándonos de su paso por la universidad; una época de miseria cultural y social en la que toma por primera vez contacto con Heródoto, cuya obra todavía no había sido traducida al polaco.

Pronto entra a trabajar en un pequeño periódico, lo que le permite viajar por su país natal y conocer su territorio. Y con este conocimiento se despierta su ansiedad por saber que hay al otro lado. Por cruzar la frontera.

La ocasión se le presenta cuando, tras la visita de Nehru a Polonia, es enviado a la India, a donde se desplazará sin conocer su idioma ni cultura, sin más compañía, ahora sí, que un grueso volumen de la “Historia” de Heródoto, libro que le acompañará en éste y otros muchos viajes alrededor del mundo.

A través de múltiples anécdotas y reflexiones, con una prosa cautivadora, deliciosa,  el autor nos traslada su asombro y  entusiasmo ante todo lo que va observando, escuchando, asimilando: un mundo poblado de dioses, lenguas  y culturas con códigos propios  en el que sólo se puede penetrar a través de la “empatía” y de la aceptación de la diversidad, de la Otredad.

Paralelamente a ese viaje en el espacio y a través de los textos de Heródoto, que va intercalando y comentando, Kapuscinsky viaja en el tiempo, hacia un pasado remoto en el que el aplastante ejército persa avanza persa sobre las estepas de Asia, sometiendo tribus y pueblos, hasta enfrentarse definitivamente contra las tropas griegas. Griegos contra persas, el este contra el oeste: una confrontación que abarca todo el mundo conocido, y perdura a través de los milenios.

persasLos inmortales, tropa de élite del ejércitos persa

Kapuscinsky se pregunta qué pudo haber llevado a Heródoto, alma gemela de un tiempo pasado,  a viajar por todo el universo conocido y por conocer, descubriendo otros lugares, pueblos y culturas, hablando con todos aquellos que estaban dispuestos a hacerlo, intercambiando opiniones, valorándolas, rechazando unas y aceptando otras, contrastándolas…  Y concluye que no pude haber sido sino la curiosidad, el deseo de saber, y el afán por conservar la memoria de la humanidad. Porque conocer a los demás nos permite conocer el mundo, y entendernos a nosotros mismos:

“Y Heródoto, con su entusiasmo y apasionamiento de niño, parte en busca de esos mundos. Y descubre algo fundamental, que son muchos y que cada uno es único. E importante. Y que hay que conocerlos porque sus respectivas culturas no son sino espejos en los que vemos mejor reflejada la nuestra. Gracias a esos otros mundos nos comprendemos mejor a nosotros mismos, puesto que no podemos definir nuestra identidad hasta que o la confrontamos con otras”

En el dossier que adjuntamos puedes encontrar más información sobre el autor y su obra

Viajes_con_Heródoto-page-001Dossier “Viajes con Heródoto” en  pdf 

“Sonata de otoño / Sonata de invierno”, de Ramón del Valle-Inclán.

Sonata de Otoño

Una de las últimas lecturas del curso en el club de lectura de Monte Alto ha sido “Sonata de otoño / Sonata de invierno”. Begoña Varela, su coordinadora, nos cuenta las impresiones que esta lectura les ha causado.

Este año se celebra el 150 aniversario del nacimiento de Valle-Inclán. Maestro de la sátira y el esperpento, leer a Don Ramón ha sido un placer y ha dado pie a hablar de la generación del 98, de teatro y de música.
Las sonatas toman el título de un estilo de composición musical con el que guardan cierto paralelismo, y relatan las memorias ficticias del Marqués de Bradomín en diferentes momentos de su vida amorosa.
Comenzamos con “Sonata de otoño” (1902) que se desarrolla en Galicia, cuando Bradomín se encuentra en un pazo con una antigua amante a punto de morir. En “Sonata de invierno”(1905) Bradomín, herido en la Guerra Carlista, se encuentra convaleciente en un convento de Navarra, donde seduce a la joven Maximina, que resultará ser su hija. Con gran maestría, Don Ramón nos presenta a un Bradomín carente de escrúpulos que se ceba con un morbo sin límites en unas situaciones totalmente delirantes.

La prosa modernista de este gallego “católico, feo y sentimental” es un despliegue de ingenio. Brillante, mordaz e irreverente y original. Así lo hemos definido entre todos.

Os mellores da lingua

Da Escola de Maxia á maxia das palabras. Neste mes de maio, na Biblioteca Ágora, no espazo Os mellores de… volvemos, un ano mais, ás palabras da nosa lingua. Palabras escritas nos libros que aquí te presentamos, seleccionados para ti con intención de mostrarte a grandeza da nosa fala.

IMG_6332       MOSTRA_MELLORES 012  
Os mellores da lingua : Mostra bibliográfica na Biblitoeca Ágora

Unha mostra que tén como protagonista especial a Manuel María, un autor moi respetado, querido e admirado,  ao que, como xa sabes, dedícase este 2016 a celebración das Letras Galegas.

Do poeta chairego falounos Mercedes Queixas Zas na presentación do seu libro Labrego con algo de poeta na Biblioteca Ágora, coa entusiasta participación dos nosos clubles de lectura. Os seus versos chegáronnos profundamente, espallarónse pola biblioteca, e quedaron nos seus andeis.

MQ1     20160513_145558

Mercedes Queixas na presentación do seu libro na Biblioteca Ágora

Xunto a Manuel María queremos destacar a outros moitos autores da lingua. Autores da terra que falan de temas universais e sitúan a nosa literatura no lugar que merece no panorama nacional e internacional.  Os nosos clásicos: Risco,  Cunqueiro ou, por suposto Castelao e Rosalía. Outros escritores xa consagrados, como Mendez Ferrín, Manuel Rivas ou Suso de Toro. E tamén os mais novos:  Ledicia Costas, Héctor CajaravilleAndrea Maceiras... que se fan escoitar con forza, e cada vez van conseguindo mais e mais lectores.

Moitos deles (Berta Dávila, María Reimóndez, Pedro Feijoo… ) achegáronse a nós en diferentes ocasións para falarnos da súa experiencia literaria e transmitirnos a súa paixón pola escritura… e convencéronnos. Polo que din, polo que escriben e por como o escriben. E por iso queremos compartir contigo a súa escrita. E, se cabe, acompañarte neste apaixonante descubrimento da nosa literatura, da nosa cultura, con esta guía de lectura elaborada con moita ilusión.

Guía de lectura : Os mellores da lingua


PortadaGuia
Descarga aquí a guía en pdf

E se queres compartir con nós esta paixón pola nosa escrita podes pasar pola biblioteca e participar, un ano máis, no fotocol que desta volta se dedica con especial atención a Manuel María.  Porque #m8mepresta  #ManuelMaria

     IMG_5353   M8MEPRESTA 1581

Charlotte, David Foenkinos

Entre los miles de libros que se publican al año, algunos los seleccionas por las reseñas o por el autor…, pero otros en cualquier librería del mundo, están predestinados para ti cuando posas tu mirada en él. Hace un año, Charlotte me eligió, ni me fije quien era el autor, ni que editorial la publicaba , simplemente me enamoré de una portada en la que aparecía una mujer resignada, que soñaba con el amor, sobre un fondo amarillo. Era  uno de los autorretratos de Charlotte Salomon, la fascinante protagonista de la novela de David Foenkinos, que hemos tenido la suerte de poder leerla en los dos clubs de #CaféConLibros.

Charlotte

La obra

Charlotte es la historia de una obsesión, la que llevó a David Foenkinos a invertir diez años de su vida para investigar el mundo excepcional de la pintora Charlotte Salomon. El escritor dio por casualidad con el expresionismo evocador y autobiográfico de esta artista, hace más de una década, en una exposición en París. Foenkinos compara su hallazgo con el más contundente enamoramiento. “Fue un choque muy fuerte, una especie de flechazo, que logró movilizar mi intelecto, pero también mis emociones”, explica el escritor.

“Me fascinó que, en pleno 1942, una mujer sometida a la dominación y la violencia lograra transformar esas fuerzas oscuras en una obra de arte tan poderosa”.

Foenkinos se obsesionó con su personaje. Pasó meses vagando frente a su antiguo domicilio en el barrio berlinés de Charlottenburg, importunó a quienes pudieron ser sus vecinos o a funcionarios de archivos históricos, y recorrió las calles de Villefrance-sur-Mer, el pueblo de la Costa Azul donde se refugió durante cuatro años, antes de ser delatada por un vecino y de ser capturada por los nazis.

Charlotte Salomon, nació en Berlín el 16 de abril de 1917,  niña traviesa e inquieta, cuyo mundo se vino abajo cuando perdió a su madre en 1926, a los ocho años. Fue criada por institutrices durante cuatro años, hasta que su padre Alfred Salomon, prestigioso cirujano, se volvió a casar en 1930 con una cantante lírica, Paula Lindberg. Una mujer alegre, inquieta e independiente, que introdujo a Charlotte en el mundo del arte, de la música y de la cultura.

Cuando tenía dieciséis años, los nazis llegaron al poder, y ella simplemente se negó a asistir a la escuela. Y aunque existían cuotas para limitar el acceso de estudiante judíos a determinadas escuelas, logró ser aceptada en la Academia de Bellas Artes, en el Berlín de 1936, para estudiar pintura. Durante esos años vivió un romance con el músico Alfred Wolfson, que le doblaba la edad, y que fue un gran valedor de su obra y su talento, animándole a amar la pintura y a expresar su alma a través de la misma.

En noviembre de 1938, después de la “Noche de los Cristales Rotos”, a su padre le prohibieron practicar la medicina, y fue internado por un breve tiempo en un campo de Sachsenhausen. Sus abuelos ya se habían exiliado a Italia, y desde allí se trasladaron a Villefranche-sur-Mer, al Sur de Francia. Una situación insostenible que llevó a su familia a tomar la decisión de abandonar Alemania. Charlotte Salomon, abandonó Berlín para refugiarse con sus abuelos en Francia, mientras que su padre y su madrastra viajaban a Holanda. La relación con sus abuelos no fue fácil, la depresión que sufría su abuela se agudizó, y tras el estallido de la Segunda Guerra Mundial en septiembre de 1939, ésta intentó suicidarse. Fue tratada por el Dr. Moridis, pero en la primavera acabaría consiguiéndolo. Fue entonces cuando su abuelo decidió confiarle el oscuro secreto que se cernía sobre su familia materna, y la verdadera razón de la muerte de su madre. Siete miembros de su familia se habían suicidado.

Familia de Charlotte Salomon

Una revelación que causo una fuerte impresión en Charlotte, una verdad que sacudió su vida y le hizo tomar una determinación. Rodeada, de guerra, de muerte, de locura… Se reveló a ese oscuro final que esperaba a las mujeres de su familia, y decidió volcar su vida en la pintura.

Así nace “¿Vida o teatro?”/”Leaben oder Thether?: Ein Singspiel”, una serie de pinturas autobiográficas que incluyen 769 obras individuales que pintó entre 1940 y 1943. Su obra es mucho más que simples pinturas, las acompañaba con poesía, textos, monólogos, conversaciones e incluso referencias musicales de autores como Mozart o Mahler. Todo listo para representar la historia de su vida, de su huida, de su dolor, de su soledad.

Dispuesta en actos, exactamente tres: “Preludio” centrado en su vida en Berlín, “Parte principal” dedicada a Alfred Wolfson y “Epílogo”, sobre su vida en Niza. Cada uno de ellos se corresponde con un color; azul, rojo y amarillo. Cobran vida, cambiando el nombre de todos los personajes y añadiendo papel vegetal y transparente con texto, diálogos, música y la dirección de escena de cada imagen. “No quiero volverme loca, escribiré mi historia para no perder la cabeza”, escribió Charlotte Salomon a sus padres en una carta.

Su estilo, sobre todo en “¿Vida o teatro?”/”Leaben oder Thether?: Ein Singspiel”, avanza desde un color brillante y vivo hasta la oscuridad y abstracción, de hecho en una de las últimas pinturas, solo aparece texto, escrito deprisa, casi claustrofóbicamente, como si fuese consciente de cuál iba a ser su cruel final y tuviese que cerrar el libro de su vida a tiempo. En otra, podemos verla sentada frente al mar pintando y en su espalda el título de la obra y el año 1940, el momento en el que decidió vivir y consagrar su vida a la pintura.

O pase de diapositivas require JavaScript.

En 1942 la Riviera francesa fue ocupada por el ejercito italiano, momento en el que Charlotte conoció a Alexander Nagler, otro refugiado alemán, también judío del que se enamoró. Regresaron a Villafranche, dónde se casaron y Charlotte quedó embarazada. El 24 de septiembre de 1943, fueron enviados al centro de procesamiento de Drancy cerca de París. Y el 7 de octubre de 1943, partieron en el tren sin saber hacia dónde eran enviados, viajando durante tres días hasta llegar a su destino final… el campo de concentración de Auschwitz.

“Mantenlo seguro, es toda mi vida”, estas son las palabras con las Charlotte Salomon le rogó al Dr. Moridis que escondiese su obra de los alemanes. Y así se hizo. Su obra fue encontrada en Villafranche, tras la guerra por sus padres.

En 1963, se publicó un libro con 80 reproducciones. Y en 1971, fue alojada en el Museo Histórico Judío de Amsterdam, dónde tiene su sede la “Fundación Charlotte Salomon” propietaria de la totalidad de la obra. Actualmente se expone permanentemente allí. En 1981, el museo presentó 250 obras formando una secuencia narrativa que impresionó a muchos críticos.

La obra de Charlotte Salomon es intima y a la vez universal, desgarradora. Un mensaje casi violento y a la vez sarcástico, con grandes toques de humor, lleno de dolor y también de esperanza. Su vida relatada por un narrador que ignora por completo el oscuro final que el destino le ha reservado, pero que toma parte en este teatro de nuestra existencia y apuesta por la vida, por la creación y por dar un paso adelante.

Tanto o más que por su historia, el libro sorprende por la forma escogida para relatarla. Foenkinos dispone las frases en versos libres y breves,  igual que en un largo poema narrativo. Son frases cortas y veloces que condesan el pulso de la Historia.

“La escribí así porque era la única manera de poder respirar al llegar al final dela frase. No lo llamaría poesía. Y, de hecho, tampoco biografía. Es una novela, aunque todo lo que cuente sea cierto”.

Con su obra ha logrado resucitar el nombre y la obra de Salomon, que se expuso en Villefranche-sur-Mer en mayo hasta septiembre del 2015 y luego en Niza. Además, la editorial francesa Le Tripode reeditará en octubre ¿Vida o teatro?, el monumental volumen que dejó Salomon antes de morir, formada por 1.600 acuarelas, gouaches, textos autobiográficos y piezas musicales. Fue una manera de sobrevivir para poder soportar una vida insufrible, que reinventó y recreó su vida convertiéndose en un personaje.

El autor

David FoenkinosCuando era pequeño, a Foenkinos (París, 1974) le diagnosticaron “una enfermedad de viejos”. Estuvo a punto de morir por una extraña infección de la pleura. Esta experiencia convirtió al novelista en uno de esos niños prematuramente tristes, conscientes antes de tiempo de cómo terminará todo.

Licenciado en Letras por la Universidad de la Sorbona, recibió también una sólida formación como músico de jazz. Entre sus novelas, acogidas con entusiasmo por los lectores y la crítica en todo el mundo, destacan El potencial erótico de mi mujer (Premio Roger-Nimier 2004), En caso de felicidad (2004), Los recuerdos (2011), Estoy mucho mejor (2013) y, sobre todo La delicadeza (2009). Merecedora de diez galardones, entre ellos el de los Lectores de Le Télégramme, el An Avel o el 7ème Art, esta obra fue finalista de los premios literarios más prestigiosos en Francia, como el Goncourt, el Renaudot, el Médicis, el Fémina o el Interallié, y posteriormente fue llevada al cine por el propio autor y su hermano Stéphane, con Audrey Tautou como protagonista.

En 2010, David Foenkinos, melómano y fan incondicional de John Lennon, decidió publicar una singular biografía novelada en la que se propuso dejar de lado al mito y retratar al hombre: Lennon (Alfaguara, 2014).

Charlotte es su último libro,  ganador del premio Renaudot y del premio Goncourt de los liceos en 2014, que vendió más de 450 000 ejemplares en Francia.

Os dejamos con una entrevista del autor contando como ha sido el proceso de creación de esta fascinante novela, que nos ha descubierto la figura de una de las mejores pintoras de nuestro tiempo, y en ello reside el valor de la misma:

Ojalá os guste tanto como a nosotros. Aprovechamos desde #CaféConLibros para desearos un feliz Día del Libro y animaros a celebrarlo con nosotras en las Bibliotecas.

“O último día de Terranova”, encontro de Manuel Rivas cos seus lectores.

O pasado martes 22 de marzo, Manuel Rivas achegouse a biblioteca Monte Alto para manter un encontro cos clubes de lectura das bibliotecas municipais. A escusa era falar sobre o seu último libro,  O último día de Terranova, pero, como adoita acontecer con Manuel Rivas, a charla levounos por camiños insospeitados, inesperados e pracenteiros. Begoña Varela, coordinadora de dous dos nosos clubes e impulsora deste encontro, envíanos esta reseña coas súas impresións.

Case unha década despois da publicación de “Os libros arden mal“, chega ás nosas mans “O último día de Terranova” e, moi vencellado a esta obra, o poemario “A boca da terra“. Por esa boca (a boca da terra, a boca da literatura) falan estes tres libros que recollen, a través dos seus protagonistas, boa parte da nosa historia contada ao máis puro estilo Rivas. Con pinceladas de realismo máxico, Rivas crea un universo propio baixo a luz de O Faro, como fixera Cunqueiro coa Terra de Miranda.

Si en “Os libros arden mal” o tema principal era a morte, a queima da palabra impresa e a loita por salvar os libros, en “Os últimos días de Terranova” o autor pon en valor a supervivenza das librarías como arma para loitar contra a incultura, e a figura dos libreiros como guardiáns da liberdade e da dignidade humana.

O noso clube xa lera “Os libros arden mal“, e agora disfrutamos coas páxinas deste novo libro, da man de Amaro e Vicenzo Fontana, do tío Eliseo, de Garúa, Comba, Expectación e un feixe de persoaxes entrañables; todos eles náufragos sociais cargados de sabiduría que observan o mundo a través dunha cámara estenopéica e transmiten ao lector un xeito de ver a vida coa que moitos nos identificamos.

Para explicar a súa obra e resolver as nosas dúbidas, contamos na biblioteca de Monte Alto coa presenza de Manuel Rivas quen, acompañado por Lola Porto, de librería Lume (unha das libreiras ás que vai adicado o libro) e rodeado dos seus lectores de todas as Bibliotecas Municipais, fíxonos partícipes dunha animada conversa. Falou o autor de queridos libreiros e libreiras galegos, da estructura da obra (e da vida) en círculos concéntricos, de seres “sentipensantes” e, sobre todo, do valor da palabra.

Librarías que teñen que pechar; especuladores da terra e das almas; libros vendidos, roubados ou prestados que viaxan ocultos en maletas; idealistas que nunca perderon a ilusión; títulos e editoriais inesquecibles que forman parte da paisaxe das nosas vidas. Todo isto encerran as páxinas de “O último día de Terranova“.

Deixámosvos un vídeo da lectura de Manuel Rivas dun dos seus poemas e algunhas das fotografías sacadas durante a tarde.

O pase de diapositivas require JavaScript.

De Barcelona a los Mares del sur

Barcelona, enero 1979. Después de llevar un año desaparecido, el cuerpo del empresario Stuart Pedrell es hallado en un descampado del barrio de la Trinidad. La viuda del difunto, la hermosa y cínica Mima, a través del abogado de la familia, encargará a Pepe Carvalho que investigue la vida de su marido durante ese año de ausencia. No parece, no obstante, demasiado afectada por los hechos.

Si sale el asesino, pues venga el asesino. Pero lo que nos interesa es saber que hizo durante ese año. Comprenda que hay muchos intereses en juego.

gauguin


Desde este momento,  y partiendo de una única pista, un papel doblado encontrado en los bolsillos del cadáver en el que aparece escrito en italiano Ya nadie me llevará al sur, Carvalho comenzará a entrevistarse con los allegados al empresario: familiares, socios, amigos y amantes. En este deambular, entraremos en contacto con la alta sociedad catalana: conoceremos al Marqués de Munt, representante de la alta aristocracia,  arrogante y esnob, cuya posición social parece situarlo por encima del resto de los mortales ; al esforzado Planas, que  luchará por alcanzar la posición del marqués sabiendo de antemano sus limitaciones; a su amante, también de alta cuna,  Adela Vilardell… todos ellos ricos hasta la médula, pero fríos y escasamente conmovidos por el destino de su amigo y socio.

Más allá de la trama detectivesca, Montalbán nos ofrece un retrato de la España de la transición. Han pasado cuatro años desde la muerte de Franco, uno desde la firma de la Constitución de 1978 y apenas unos meses desde la matanza de AtochaA través del descreído Carvalho, Montalbán retrata el desencanto de toda esa España maltratada por el franquismo ante los derroteros que va tomando la tan ansiada transición. Esa España cuyo desarrollo vendrá de la mano de unos pocos que se enriquecen a costa de muchos; donde los verdaderos héroes serán, a los ojos de Carvalho, esos desheredados que tendrán que aceptar una transición no tan idílica como siempre nos han presentado.

Los mares del sur es la tercera entrega de la serie protagonizada por Pepe Carvalho, con la que Montalbán obtuvo el Premio Planeta 1979 y  se dio a conocer en todo el mundo.


9788408035497
“Los detectives privados somos como los traperos: rescatamos de la basura lo que aún no es basura. O lo que bien visto podría dejar de ser considerado basura.

Además del detective que da nombre a la serie, y de los personajes que conforman su círculo más íntimo, Charo, Biscúter, Fuster… una serie de constantes se repiten en todas las entregas: las abundantes referencias gastronómicas y literarias; la quema de libros de Carvalho; el protagonismo de la  ciudad de Barcelona como marco geográfico; la crítica social; el hedonismo… Constantes que dotan a la serie de una identidad propia dentro del panorama de la novela negra internacional, y que en cierto modo marcarán el devenir de la este género  en la literatura española.

Aunque conocido fundamentalmente por la serie de Carvalho, Manuel Vázquez Montalbán cultivó otros géneros con  maestría: desde la crónica periodística hasta la poesía o el ensayo.

Puedes encontrar más información sobre el autor y su obra consultando nuestro dossier

Dossier “Los mares del sur

Portada
Descarga aquí el dossier en pdf

 

Y si te interesa escuchar a Montalbán de propia voz, aquí podrás ver  esta entrevista emitida después de su muerte el 18 de octubre de 2003.

De 0 a 100: libros máxicos para nenxs que todo adulto debería ler

¿E se as historias para nenos fosen

de lectura obrigatoria para os adultos?

¿Seriamos realmente capaces de aprender

o que, desde hai tanto tempo, vimos ensinando?

José Saramago,  A flor máis grande do mundo.  

Desde 1967, o 2 de abril, coincidindo coa data do nacemento do escritor danés Hans Christian Andersen, o IBBY promove a celebración do Día Internacional do Libro Infantil co fin de promocionar os bos libros infantís e xuvenís e a lectura entre os máis novos.

Cada ano unha Sección Nacional ten a oportunidade de ser o patrocinador internacional deste día. Dita Sección elixe un tema e convida a un/ha autor/a importante do país para escribir unha mensaxe para xs nenxs do mundo e a un/ha ilustrador/a de renome para o deseño dun cartaz que se distribúe por todo o planeta. Este ano o país encargado da organización desta celebración é Brasil. A mensaxe foi redactada pola autora de libros infantís Luciana Sandroni, e as ilustracións foron realizadas polo debuxante e caricaturista Ziraldo.

Bibliotecas, librerías e outras entidades celebran este aniversario mediante a organización de exposicións, encontros con escritores e ilustradores, presentacións de libros, sesións de libro-forum, actividades de animación á lectura… IMG_2502-crop

Na Biblioteca Ágora cremos que non fai falta estar atrapado pola síndrome de Peter Pan para ser un habitual da literatura infantil. Non é un mundo exclusivo para nenxs, mestres ou pais e nais. Moitos dos libros en principio destinados aos máis pequenxs son, polos seus contidos, ilustracións e sobre todo pola beleza que encerran, moi indicados para todos os públicos, téñase a idade que se teña.

Dende xa e ata finais do mes de abril, na nosa sección de Actualidade atoparás “De 0 a 100”: unha escolma de títulos que non entenden de idades e que están cheos de dobres lecturas, de profundas reflexións, de emotividade e, ademais, dunhas ilustracións que en moitos casos son toda unha obra de arte. Convidámoste a mirar ao pasado e recobrar a maxia da nenez grazas a estes libros infantís que recollen preciosos ensinos para os adultos, sabias mensaxes que asemellaban esquecidas.

mosaico

O amor, a amizade, a superación persoal, o paso do tempo… Diversos son os temas que recollemos nesta bonita mostra.

E para mostra, uns “botóns” do que podes atopar se nos visitas:

Camino de mi casa, de Ana Tortosa, narra en tempo pasado todas aquelas cousas que unha nena atopaba camiño de casa: o banco onde sentaban os avós, a caixa de correos, o parque infantil, a escola, unha árbore, a fonte… Nada de todo aquilo permanece en pé, nin sequera a súa casa. Todo quedou reducido a cascallos. Dun xeito lírico e desgarrador, esta obra fálanos da situación de desamparo en que nos deixa unha guerra e da tristeza que embarga aos refuxiados.

Vacío, de Ana Llenas, é un libro que nos fala da resiliencia, ou a capacidade de sobrepoñerse á adversidade e atoparlle un sentido. Porque a vida está chea de encontros, pero tamén de perdas.

En La noche estrellada a paixón polos soños (e por Jimmy Liao, o seu autor) contáxiase. E non falta quen, como a protagonista deste fermoso libro, vai seguindo o camiño de baldosas amarelas que conduce máis aló das frustracións cotiás. A nena que narra esta historia convéncenos de que un bo recordo é un medicamento inmellorable.

El mar y otras cosas de las que también me acuerdo (Mónica Gutiérrez Serna) Cando pasea coa súa neta Don Jaime apenas fala, só o imprescindible ou mesmo menos. Pero é el quen lle ensina a ler os carteis mentres van pola praia. É el quen lle ensina a non pintar estrelas de mar coa verniz de uñas da avoa. A nena cada vez fala máis, el cada vez menos. Cando lle pide cores para pintar unha árbore, dille: “Observa unha árbore durante media hora e apunta nun papel cada cor que vexas”. Logo, con satisfacción, ponlle sobre un prato unha mostra de cada un dos tubos de pintura da súa caixa. Seguiron paseando durante anos. Don Jaime xa non fala, pero iso non lle impide ensinarlle as cousas fundamentais da vida.

Apetecibles, ¿verdade? Seguro que ti tamén tes na recámara algunha xoia literaria infantil apta para tódalas idades, capaz de namorar tanto a pequenxs como maiores. E como cremos que ditos“tesouros” teñen que ser compartidos, gustaríanos que durante todo o mes de abril os subísedes ás vosas redes co hashtag #de0a100.

Twitter, Facebook, Instagram… todas as canles son válidas. Mentres esperamos as vosas fotos e comentarios, imos predicando co exemplo: ¡velaquí as nosas recomendacións!

LIX nos

#de0a100: Maru, Natalia, Santi, Vanessa, Nancy… xs bibliotecarixs de Ágora recomendan!

Os fillos do mar

Hai xa máis dun mes que os clubs de lectura da Biblioteca Ágora fomos invitadas ao encontro con Pedro Feijóo na Biblioteca Rosales. Moitas grazas a Anabel e Sira por invitarnos a este evento que nos deu a oportunidade de coñecer a este adorable escritor e de compatir experiencias e lecturas con outros clubs! 

 fotoencontro2

fotoencontro1

Por outra banda, e aínda que por razóns diversas atrasámonos na publicación desta entrada, non queremos desaproveitar a oportunidade de recomendar  a lectura da que foi a primeira novela  do autor, “Os fillos do mar”, pola que obtivo o Premio Arcebispo Juan de San Clemente en 2013.

Unha novela ambientada en Vigo, por cuxas prazas e rúas acompáñanos Feijóo da man do seu personaxe principal, Simón, un mediocre e entrañable arquitecto, un “Miña Xoia” como o define o autor, e de Mariña, muller resolta e fermosa da que pronto este  se namora.

A historia comeza cun encargo que recibe Simón para reconstruír unha fonte no xardín do  pazo dunha familia viguesa de renome: os Dafonte-Llobet. O achádego dunhas moedas de ouro dará lugar ao arranque dunha historia trepidante, na que aparecerán tesouros, piratas, contrabandistas, nazis, e fuxidos da represión franquista.  Pois  aínda que estamos ante unha novela de misterio e aventuras, non faltan referencias históricas ao pasado de Vigo : á Batalla de Rande (1702) na que, no contexto da Guerra de Sucesión Española prodúcese o afundimento dos Galeóns que transportaban o ouro de América; ó tráxico episodio do asalto do Bou Eva, no contexto da guerra civil e represión franquista ; ou  á presenza da Alemaña nazi en Vigo durante a Segunda Guerra Mundial.  Porque, en  palabras de Pedro Feijóo:

Escribín sobre Vigo porque é a miña cidade. Sempre admiraba as novelas de Eduardo Mendoza, que me fixeron coñecer e entender Barcelona doutra maneira, ou o cine de Woody Allen con Nova York como pano de fondo. Por iso creo que as obras teñen máis forza se as vinculas ás súas cidades. A historia que conto é universal, pero pasou en Vigo…

Despois de ler con tantas gañas historias doutros apetecíame que fosen pezas galegas as que se ensamblasen e é por iso que escribín Os fillos do mar

 

Como mostra do que podemos atopar nesta libro  deixamos estes audios no que o autor lé diferentes escenas da novela. A banda sonora é  de Lamatumbá, grupo musical no que Pedro, “El Perdidito”, participou como baixo  entre 2003 e 2011

imagenaudio         imagenaudio         imagenaudio

         Banda sonora 1                       Banda sonora 2                  Banda sonora 3

O resultado de todo isto é unha obra que entretén e informa; que combina axilidade con calidade literaria, e que por encima de todo, aspira a ser lida e gozada  polo lector.

A min o que me deu a vida neste traballo sempre foi a consciencia de que do outro lado había un lector que a priori estaba disposto a falar contigo. Para min sempre é determinante falar con ese lector. Para min a literatura é un diálogo constante entre dúas partes que non poden existir unha sen a outra, así que se hai algo que para min sexa fundamental é a capacidade para empatizar co lector.

 

Se queres máis  información sobre Pedro Feijóo e a súa novela, podes consultar o Dossier que elaboramos para o noso club… e para todos aqueles que queran lelo:

Portada

  Dossier “Os fillos do mar” en pdf

Todos os días son #8m

O día 8 de marzo celébrase o Día Internacional da Muller, un día para reflexionar acerca dos avances logrados, reivindicar mais cambios e celebrar a valentía e determinación de tantas e tantas mulleres que loitaron e loitan por avanzar na igualdade de oportunidades. Pero cada día é 8 de marzo, cada día dos 365 do ano é unha loita para reclamar os nosos dereitos, romper estereotipos e liberarnos dunha sociedade patriarcal que relega á muller a un papel secundario.

Dende as Bibliotecas Municipais da Coruña sumámonos a esta loita coa campaña #MulleresCoraxe, rendendo homenaxe a todas aquelas mulleres que, ao longo da historia romperon cos moldes que lles impoñía a sociedade na que viviron. O seu modo de ver e facer as cousas, as súas decisións e o seu traballo supuxeron un avance na defensa dos nosos dereitos.

E aproveitamos a ocasión para recomendar un lote de materiais, que forma parte da iniciativa Date ao lote! e que aborda historias de amor, resistencia e violencia nun mundo no que é preciso mudalo todo: Mulleres e activistas políticas.

mulleres_coraxe

O lote inclúe a novela de María Reimóndez En vías de extinción (Xerais, 2012), o poemario de Teresa Moure Eu violei o lobo feroz (Através, 2013) e a película Al otro lado (2007), dirixida por Fatih Akin. Leva ademais un dossier con material complementario, que permite relacionar e ampliar contidos. Neste caso, unha entrevista a María Reimóndez e o artigo A xeración Nós-outr@s: mulleres e ensaio en Galicia, de Montse Dopico.

en_vias_de_extincion“Gaia, a protagonista desta historia, é unha deses persoas que teñen a cerna dura coma un carballo, que asumen e reivindican o monte como berce persoal e que resisten a domesticación en todas as súas formas. Como un animal solitario, Gaia percorre os lugares interpretándose como un elemento ecolóxico chamado a cambiar o humus da forma máis discreta pero imborrable posible, invocando a revolución de ser quen se é sen compromisos, a través de batallas sen reféns, e poñendo o que se pensa sempre por diante.

Un día, o seu traballo como intérprete fai que a súa traxectoria se cruce coa da cantante de máis éxito do momento. Daquela, todas as certezas que ela manexara semellan estar en perigo. Ou, se cadra, é nesa intersección onde as súas pólas de montañesa políglota e viaxada poden chegar ao máis fondo do ceo”.

teresa_moure

Este livro, que ainda não é,
nasce duma ferida palpitante,
da dor imensa de ver-me desamparada
logo de tantas ideias libertadoras
que pulam, aí onde estais, fora destes muros,
nas ruas, nos antros mal ventilados
que não se conformam com o ar assético da democracia
Mas, sobretudo, este livro
nasce duma ferida
carnosa e suave
que ciclicamente sangra
e que levo aberta
entre as pernas.”

al_otro_lado

“As fráxiles vidas de seis persoas crúzanse durante as súas viaxes emocionais cara o perdón e a reconciliación, entre Alemania e Turquía.

Nejat non mira con bos ollos a relación que o seu pai, Ali, mantén coa prostituta Yeter. Yeter morre inesperadamente, deixando a súa filla Ayten en Turquía. Ayten, lesbiana e activista política, escapa a Alemania onde é acollida por Lotte. Susanne, nai de Lotte, está en contra desta situación”.

Premio ao mellor guión no Festival de Cannes, 2007

Premio Lux do Parlamento Europeo para o Cine, 2007

Lembrade que podedes seguir a campaña Mulleres Coraxe nas redes sociais coa etiqueta #mullerescoraxe, podedes participar das actividades programadas nas distintas bibliotecas da rede e podedes seguir facendo as vosas achegas á nosa wiki colaborativa.

Animámosvos a compartir con nós as vosas mulleres coraxe!!

Contigo en la distancia, Carla Guelfenbein

Lo rico de un club de lectura es, sin duda, poder leer todo tipo de historias independientemente de como se cuenten, por eso tras comentar el impactante cómic de Art Spiegelman  Maus, del que ya escribió un post nuestra compañera Maru, cambiamos de género literario en “Café con libros” con la deliciosa novela de Carla Guelfenbein, Contigo en la distancia.

La autora

Carla Guelfenbein

De origen ruso judío, Carla Guelfenbein se exilió con sus padres en Inglaterra en 1976, como consecuencia del golpe militar del 11 de septiembre de 1973, que significó la caída del gobierno de Unidad Popular, en Chile. La casa había sido allanada y su madre, Eliana Dobry, profesora de filosofía de la Universidad de Chile y militante socialista, fue detenida por los agentes de Pinochet; durante tres semanas no se supo de su paradero.

Carla estudió Biología en la Universidad de Essex (especialidad: genética de población) y Diseño en St Martin’s School of Art.

Guelfenbein comenzó a escribir desde niña y fue también una gran lectora. Su madre le inculcó que trabajase en algo que la hiciera “independiente económicamente”. Y por eso, fue durante años diseñadora gráfica, sin abandonar la literatura.

Desde hace quince años se dedica solo a escribir. Contigo en la distancia es su quinta novela, tras El revés del alma (2003), La mujer de mi vida (2006), El resto es silencio (2009) y Nadar desnudas (2014).

 

La obra

Contigo en la distancia

La vida de la escritora brasileña Clarice Lispector (que fue una de las más importantes escritoras brasileña de origen judío del siglo XX ) fue la semilla de la que nació la novela Contigo en la distancia, con la que la autora chilena Carla Guelfenbein ganó el Premio Alfaguara. Una historia sobre “el talento, la mentira y la imposibilidad de los afectos”.

Novela intimista sobre “las envidias entre escritores, ese sentimiento humano tan común y del que nadie quiere hablar”, obtuvo este premio de manos de un jurado estuvo presidido entre otros por Javier Cercas y  Héctor Abad Faciolince.

Javier Cercas leyó en el acta del jurado que:

“la autora ha sabido entrelazar amores y enigmas con una escritura a la vez compleja y transparente. Tres voces muy bien ensambladas iluminan las zonas oscuras de la mentira y de la verdad, del talento y de la mediocridad, del éxito y del fracaso”.

La novela habla sobre la genialidad, la creatividad y la poesía. Estructuralmente, Contigo en la distancia es una obra muy compleja, con varias historias que se entrelazan en torno a Vera Sigall, una exitosa y brillante escritora de cuentos y novelas que, a pesar del reconocimiento público, lleva una vida totalmente envuelta en el misterio y la oscuridad, con un pasado que intenta acallar. Sin embargo, una fuerte caída, aparentemente accidental, con un posterior coma, desatará a su alrededor un vendaval que expondrá gradualmente lo que el tiempo intentó borrar.

Allí aparecerá una joven francesa de origen chileno, Emilia Husson, que viajará a Chile poco antes de la caída de Vera para completar su tesis sobre los intrincados y cifrados textos de la escritora, de la cual es una ferviente admiradora, pero también irá descifrando su propio destino. En su camino se cruzará con Daniel Estevez, el único actual amigo de Sigall, que intentará descubrir la verdad sobre el presunto accidente de la mujer, pero a su vez se le irá revelando una realidad diferente de la que creía vivir. En medio irrumpirá Horacio Infante, un renombrado poeta que mantuvo un fuerte vínculo con Vera que trascendió la pasión de ambos por la literatura y el profeso amor que se proveyeron durante tantos años, pero que a su vez pareciera esconder algo que lo perturba demasiado desde hace años.

Estos tres últimos personajes son los que llevan el ritmo de la novela, aunque  toda centrado en la vida de Sigall.

En Contigo en la distancia se reflexiona sobre la literatura y la creación, pero no es una obra hermética. Tiene también un sesgo policial porque desde el comienzo del libro se abre una investigación para saber por qué Vera Sigall está en coma.

La presencia femenina de Sigall impregna toda la novela, entre otros motivos porque esa mujer “comete el pecado mortal de ser más inteligente” que el resto de los personajes, subrayó Abad Faciolince.

De pronto entendí esa necesidad, humana al fin, de darle sentido a aquello que hiere, de amortiguar el dolor, otorgándole a la desgracia una dimensión más grande que nosotros mismos

Tras esta novela, damos otra vuelta de tuerca y, nos sumergimos en un clásico contemporáneo del teatro, Muerte accidental de un anarquista del Premio Nobel, Darío Fo. Tragicomedia que centra su crítica en la justicia, la iglesia, la policía y el orden militar, ahí es nada. Esperamos que os guste.