Domingo Villar é un dos finalistas ao premio Dagger no Reino Unido

A versión inglesa de A praia dos afogados, de Domingo Villar, é unha das sete novelas finalistas para o premio Dagger. Este prestixioso galardón británico recoñece anualmente as mellores obras de xénero negro. Co galego compiten autores como Fred Vargas, Jean-François Parot, Andrea Camilleri, Valerio Varesi, Roslund-Hellstrom e Ernesto Mallo. Death on a Galician shore é o título en ingles da novela de Villar. A novela tamén recibía o pasado venres o galardón Frei Martín Sarmiento na caetegoría de adultos, que escollen os pais e as nais de escolares de todo o país. 
A Praia dos Afogados

A praida dos afogados é  unha apaixonante novela de intriga que mergulla o lector no mundo da Galicia mariñeira, desde os areais das Rías Baixas á paisaxe urbana e as tabernas da cidade de Vigo. Domingo Villar volve introducir o lector nunha intriga sen acougo. Unha pescuda policial que, en A praia dos afogados, título desta segunda novela protagonizada polo inspector Leo Caldas, tamén é unha esculca na memoria e nas ilusións fanadas.
A novela parte dun descubrimento estarrecedor. O cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata unha praia da vila de Panxón. Sen testemuñas nin rastro da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergúllase no ambiente mariñeiro para tratar de clarexar o crime entre homes e mulleres que recean de desvelar as súas sospeitas e que. Un caso difícil para Caldas, que pasa malos momentos: o único irmán do seu pai está enfermo de gravidade e a súa colaboración no programa radiofónico de Onda Vigo estase volvendo cada vez máis inaturable. Tampouco non facilita as cousas o carácter arroutado de Rafael Estévez, o seu axudante aragonés, que non se dá adaptado á retranca e os sobreentendidos dos galegos.
Domingo Villar (Vigo, 1971) vive en Madrid, onde traballou como guionista de cinema e televisión. Coa súa primeira novela, Ollos de Auga (2006, 6ª edición no 2009), obtivo o Premio Frei Martín Sarmiento (concedido por alumnos e alumnas lectores de toda Galicia) e, coa súa tradución para o castelán (Editorial Siruela), os premios Sintagma e Brigada 21. Tamén foi finalista en dúas categorías dos Crime Thriller Awards en Gran Bretaña. Publicada en doce países, a primeira novela protagonizada polo inspector Leo Caldas é un dos libros máis vendidos entre os lectores e lectoras galegos.

A biblioteca recomenda: Revista Litoral

Na Biblioteca Forum facemos unha selección dos mellores exemplares da Revista Litoral.

Revista Litoral

Philip Roth gaña o premio Man Booker International

Philip RothO novelista estadounidense Philip Roth, coñecido por novelas como El lamento de Portnoy y Trilogía Americana, gañou o premio Man Booker International.

Roth competía con outros destacados escritores, entre eles, o español Juan Goytisolo, o libanés Amin Maalouf, a italiana Dacia Maraini, as estadounidenses Anne Tyler e Marilynne Robinson, os chineses Su Tong e Wang Anyi, os británicos John Le Carre, James Kelman e Philip Pullman ou o canadense de orixe india Robinton Misty.

O anuncio do premio, dotado con 68.400 euros e que se concede cada dous anos a un autor vivo polo conxunto da súa obra escrita directamente en inglés ou amplamente traducida a ese idioma, fíxose nunha conferencia de prensa celebrada este ano na ópera de Sydney.

Obras que temos dispoñibles nas Bibliotecas Municipais da Coruña de Philip Roth:

La mancha humana; La conjura contra América; Me casé con un comunista; Pastoral Americana; Elegía; La contravida; Deudas y dolores; El mal de Portnoy; El animal moribundo; El pecho; Sale el espectro; Los hechos : autobiografía de un novelista; Lecturas de mí mismo; Nuestra pandilla; El profesor del deseo; Indignación; La Humillación; Némesis

El Ministerio de Cultura falla los Premios a los Libros Mejor Editados 2010

Geografía mágicaLas categorías premiadas incluyen Arte, Bibliofilia, Facsímiles,  Infantiles y Juveniles, y obras Generales y de Divulgación

El Ministerio de Cultura ha concedido ayer los Premios a los Libros Mejor Editados durante el año 2010. Estos premios no tienen dotación económica pero son muy valorados por los editores por lo que supone de reconocimiento y prestigio a su trabajo editorial, así como por la difusión que conlleva, al ser incluidos en las acciones de promoción del libro y expuestos en las principales ferias nacionales e internacionales.

El jurado ha valorado 318 obras en total, incluidas en cinco grupos temáticos. Estas son las obras premiadas:

LIBROS DE ARTE
Primer premio: Los juguetes de las vanguardias, de VV.AA., editado por Fundación Museo Picasso Málaga y Legado Paul Christine y Bernard Ruiz-Picasso; producido por Ediciones El Viso.
Segundo premio: Nkame. Belkis Ayón, de VV.AA., editado por Turner Publicaciones, S.L.
Tercer premio: Miguel Hernández. 25 poemas ilustrados, poemas de Miguel Hernández, ilustraciones de varios autores, editado por Kalandraka Ediciones Andalucía.

LIBROS DE BIBLIOFILIA
Primer premio: Apocalipsis o Revelación de San Juan El Teólogo, traducción de Casiodoro de Reyna; ilustraciones de José Luis Fariñas; adaptación y notas, Mauro Armiño, editado por Liber Ediciones.
Segundo premio: Biblioteca Artis. Tesoros de la Biblioteca del Museo del Prado, de VV.AA., editado por Ediciones El Viso, coeditado por el Museo del Prado.
Tercer premio: Construyendo patrias. Iberoamérica 1810-1824. Una Reflexión, de VV.AA., coordinación de Guadalupe Jiménez Codinach, editada por Turner Publicaciones S.L., coeditada por Fomento Cultural Banamex.

LIBROS FACSÍMILES
Primer premio: Biblia moralizada de los Limbourg, anónimo, ilustraciones de Hermanos Limbourg y Jean Fouquet, editado por Patrimonio Ediciones, S.L.U.
Segundo premio: Le Jardinet de l’Âme, anónimo, editado por Siloé, arte y bibliofilia.
Tercer premio: Beato de la Biblioteca Corsiniana, anónimo, editado por Siloé, arte y bibliofilia.

LIBROS INFANTILES Y JUVENILES
Primer premio: Geografía mágica, texto de Ana Cristina Herreros, ilustraciones de Carlos Arrojo, editado por Ediciones Siruela.
Segundo premio: Fábulas morales de una vez para siempre escritas por Grassa Toro e ilustradas por Maritxell Durán para el aprendizaje virtuoso en la feliz juventud, editado por A buen paso.
Tercer premio: Diógenes, texto de Pablo Albo, ilustraciones de Pablo Auladell, editado por Kalandraka Ediciones Andalucía.

OBRAS GENERALES Y DE DIVULGACIÓN
Primer premio: Eugene Pickering, de Henry James; ilustraciones de Jesús Cisneros, editado por Editorial Contraseña
Segundo premio: Viajeros por el conocimiento, de VV.AA., editado por la Residencia de Estudiantes, coeditado con la Sociedad Estatal  de Conmemoraciones Culturales
Tercer premio: La fábrica de vinagre, de Edgard Gorey, editado por Libros del Zorro Rojo, con la colaboración del Institut Català des Indústries Culturals

El Jurado ha estado presidido por Mónica Fernández, subdirectora general de Promoción del Libro, la Lectura y las Letras Españolas. Han actuado como vocales Teresa Mezquita por la Biblioteca  Nacional de España, Andrés Fernández por la Federación de Gremios de Editores de España, Manuel Vacas por la Federación  Empresarial de Industrias Gráficas de España, Augusto Jurado por el Club de Gráficos  Eméritos, Natividad Correas y  Rocío San Claudio a propuesta del director general del Libro, la Lectura y las Letras Españolas y Marta Sáenz Bascones, funcionaria experta del Ministerio de Cultura.

Clarice Lispector no Club de lectura de Forum tardes

Imos ler a primeira obra desta autora representante da literatura brasileira. Escribiu esta novela con 24 anos. Biografia

Cerca del corazón salvaje fala de Joana, dos seus anos dende a infancia ata a madurez, da súa busqueda interior, da súa relación coa soidade e de como lle afecta a morte do seu pai. É unha viaxe interior e polo tanto ten algo de perigoso xa que temos que perder o medo a sentir. Así as primeiras páxinas son moi complicadas, dificiles de ler

Estoy segura de que soy mala, pensaba Juana.
¿Qué sería si no aquella sensación de fuerza contenida, a punto de reventar con violencia, aquel ansia de emplearla a ojos cerrados, entera, con la seguridad irreflexiva de una fiera? ¿No será acaso sólo en el mal donde alguien podía respirar sin miedo, aceptando el aire y los pulmones. Ni el placer me daría tanto placer como el mal, pensaba sorprendida. Sentía dentro de sí un animal perfecto, lleno de inconsecuencias, de egoismo y de vitalidad.

Xabier P. Docampo será o titor do VII Premio Biblos

O escritor lugués Xabier P. DoCampo (Rábade, 1946) será o titor do 7º Premio Biblos-Pazos de Galicia, do que acaban de ser declarados finalistas Iria Morgade Valcárcel, de Poio (Pontevedra), Andrés Carrasco Solla, de Pontevedra, e Iria Ameixeiras Cundíns, de Baio-Zas (A Coruña).

O xurado deste galardón de novela, destinado a autores menores de 25 anos, estará formado, ademais do titor, pola gañadora da anterior edición, Elena Veiga, e mais Tucho Calvo. Os escritores finalistas deberán presentar agora, antes do 13 de xullo, unha versión o máis elaborada posible dos seus respectivos proxectos, cunha extensión non superios aos 150 folios. A resolución do premio terá lugar en xullo na tradicional cea da Casa Grande do Bachao na semana previa á do Día da Patria Galega.

Fonte: Galicia Hoxe

Festa do Libro na Coruña 2011

Nova edición da FESTA DO LIBRO, do venres 13 ao martes 17 de maio nos Xardíns de Méndez Núñez, organizada pola Concellaría de Cultura e a Agrupación de Libreiros da Coruña, con horarios de 11:30 a 14:00 e de 17:30 a 21:30 horas.

Consulta o PROGRAMA ACTIVIDADES FESTA DO LIBRO MAIO 2011

La ciudad automática

“Decía un poeta español que, en Nueva York, las estrellas le parecían anuncios luminosos. A mi, en cambio, los anuncios luminosos me parecen estrellas, y Nueva York, es en mi concepto, una ciudad romántica, no a pesar de su brutalidad y su codicia, si no por ellas precisamente.”

Antes de seguir comentando la novela conviene recordar algo de la personalidad de sus autor, Julio Camba. Es un periodista de principios de siglo XX. Por consiguiente es una persona acostumbrada a llevar al relato acontecimientos, situaciones, paisajes, costumbres, etc.. Todo aquello que conforma la vida de quien se dedica a la mencionada actividad. Y así lo hace, pero añadiendo una especial y humorística visión a todo lo que describe. Hay certezas que por crueles y malas que sean parecen menos trágicas si son tratadas con un sentido positivo y humorístico, irónico incluso. Esta forma de ver y decir y escribir lo que a su alrededor sucede y ve, es consustancial al autor del libro y constituyen su más característico rasgo literario.

Lo que nos va a contar es como aprecia aquel Nueva York en los años posteriores al crack del 1929. Al tiempo dejará plasmada su admiración y devoción por esta ciudad. La ciudad del “presente“, ni del pasado ni del futuro, del “presente” único y continuado. Declara que Nueva York,  leit motiv del libro, le irrita. No obstante acecha cualquier oportunidad que pueda darse para ir allí, atraído cual mosca al panal de miel, pero una vez llegado siente una terrible indignación contra todo, lo que hace aumentar su inquina, sin disminuir su interés por volver tan pronto la ocasión lo permita.

A través de las páginas del libro describirá todo lo que la ciudad le muestra, e incluso aquello que le oculta pero él intuye. Sus hombres, razas, religiones, modos de convivir y comerciar, edificios, etc. etc.. De todo hará astillas, frases y párrafos que describen  todo lo que ve, con sus singular manera de apreciarlo, relatando anécdotas que siempre terminan en un apunte de pura filosofía, en una personal opinión llena de humor e ironía.

Aconsejaría no perder de vista la época en que fue escrita la obra. Desde entonces ha llovido mucho y sin dejar de ser “presente“, la sociedad neoyorkina ha cambiado. Ya no hay “ley seca“, por ejemplo, y en Nueva York se puede hoy degustar los mejores caldos del mundo. En otros temas no se han dado tan radicales cambios. Entonces estaban pagando las consecuencia de una burbuja bursátil, similar a la que hace solo dos años asoló a las economías de esta parte del planeta, y por el mismo motivo, el ansia desenfrenada de beneficios. De aquel crack Camba nos cuenta la vitalidad de la ciudad para recuperar el pulso lo antes posible. Es probable que si ahora escribiese sobre la actual situación también nos informase de ese afán ciudadano por levantarse y volver a ser el faro del mundo.

Para terminar una de sus sublimes frases sobre su relación con la gran metrópoli: “nos atrae (Nueva York) porque uno no puede vivir al margen del tiempo, y nos rechaza por la estupidez enorme del tiempo en que le ha tocado vivir a uno”. 

Julio Camba, nació en Villanueva de Arosa, Pontevedra, el 16 de Diciembre de 1882 y murió en Madrid el 28 de Febrero de 1962.

Su venida al mundo se produce en una típica familia de clase media. Su padre era practicante y maestro de escuela. A los 13 años se escapa de casa y embarca como polizón en un barco que va a Argentina. A su llegada se introduce en los círculos anarquistas de Buenos Aires y hace sus primeros pinitos literarios en panfletos y proclamas. Debido a estas actividades en 1902 es expulsado de aquel país junto a otros anarquistas extranjeros.

Ya en España empieza a colaborar con El Diario de Pontevedra, pero rápidamente se traslada a Madrid en donde escribe para publicaciones ácratas como El Porvenir del Obrero. En pocos meses creará su propio periódico en la calle de la Madera: El Rebelde. En esta aventura le acompañará Antonio Apolo. A partir de 1905 comienza a colaborar como cronista en El País, rotativo republicano. Sus escritos son de temática variada y en ellos pone de relieve su independencia. En 1907 abandona el anterior periódico y comienza su tarea de cronista parlamentario en España Nueva. Por aquellos días comienza el juicio por el atentado contra Alfonso XIII el día de su boda. Es llamado a declarar debido a que mantenía cierta relación con el autor del mismo Mateo Morral. La relación, aunque escasa, era cierta y en diversos artículos explica la poca importancia de la misma, fruto de las ideas anarquistas de ambos personajes.

Su vida como corresponsal comienza en 1908, cuando Juan Aragón lo incorpora a la plantilla de La Correspondencia de España. Por entonces ya sus textos reflejaban el escepticismo y la brillantez que lo acompañaran durante toda su carrera.

El primer destino como corresponsal es Turquía. Allí cubrirá las elecciones y el cambio de régimen. A su regreso cambia de redacción y entra en El Mundo que lo contrata para sus corresponsalías de París y Londres. En 1912 comienza a escribir bajo la rúbrica de Diario de un español en La Tribuna. Volverá a la capital inglesa y enviará sus primeras crónicas desde Alemania para este medio. Un año después, en 1913 comienza a colaborar con el diario monárquico ABC, colaboración que le duró hasta su muerte, salvo algunas interrupciones, como la que lo llevó a escribir para El Sol. En este último periódico esta 10 años (1917-1927). A su vuelta al diario de los Luca de Tena vuelve por segunda vez a Nueva York. Sus crónicas desde allí se recogen en el libro que nos ocupa “La ciudad automática”, como otras muchas.

Durante la guerra civil muestra simpatías por las causa franquista y sus crónicas se editan en ABC en Sevilla. Colabora también con el diario Arriba. En este medio comienza la reelaboración de crónicas y artículos antiguos que, o bien están ligados con hechos actuales o bien basados en la memoria del autor. Estas crónicas retrospectivas serán una constante a partir de entonces, editadas en ABC o en La Vanguardia. En 1949 fija su residencia en el Hotel Palace de Madrid hasta su muerte.

No deja de ser curiosa su evolución social y política. Del anarquista activo en su juventud bonaerense a simpatizar con un régimen dictatorial de derechas como fue el de Francisco Franco.

Tiene editados 18 libros que abarcan desde 1907 a 1958. Por orden cronológico son El destierro; Londres; Alemania, impresiones de un español; Playas, ciudades y montañas; Un año en otro mundo; La rana viajera; Aventuras de una peseta; El matrimonio de Restrepo; Sobre casi todo; Sobre casi nada; La casa de Lúculo o el arte de comer; Haciendo de República; La ciudad automática; Esto, lo otro y lo de más allá; Etc. etc.; Mis páginas mejores; Ni fuh, ni fah; Millones al horno. 

Cinco interminables horas

Qué dicir se tes que resumir toda unha vida en cinco horas? qué, se ademais, tes que facelo a xeito de despedida, de crítica e de auto de contrición? se tes unicamente cinco horas para despedirte do home morte e facer un respaso de todos os erros agochados nunha vida compartida, se tes o tempo xusto para botar de menos e de máis, para recriminar sen interrupcións de diálogo, sen rancor nos acenos de quen escoita? son abondas ou se cadra sobran, as cinco horas, para facer este repaso, agocharse na excusa, para reinterpretar, para envorcar sentimentos e abandonar ao ser que marcha para sempre limpo de culpas?

Cinco horas son as que pasa Carmen (Menchu), velando o corpo do seu home Mario, lonxe de olladas e ouvidos indiscretos, libre para facer o repaso de todo o vivido e poñer a razón na subxectividade que filtra cada momento.

Admitía Delibes (Valladolid, 1921) que primeiro quixo que Mario fose quen contara a vida de Mario, pensador e intelectual de esquerdas na postguerra, ateo e libre, profesor e escritor, condutor de bicicleta e prófugo dos convencionalismos. Pero, prevendo os ataques da censura franquista, decidiu filtrar esta vida a través dos ollos de Carmen, muller intolerante, das dereitas de mantilla e rosario, de machismo e qué dirán, de apariencias e visitas de té co maimiño esticado.

Burlar esta censura foi a máis intelixente das medidas para burlar tamén as consabidas estruturas narrativas, ofrecéndonos unha historia in media res, que acontece na mesma noite en que se vela o cadáver do desaparecido Mario e a viúva debe despedirse, chorar e desafogarse mentres acompaña ao home pola derradeira noite que pasarán xuntos. As ditas horas comezarán sendo un revivir de historias compartidas e rematarán por ir inzándose de reproches e disconformidades, atribucións de culpa e desencanto. Dous estremos que nunca chegaron a tocarse anímicamente: el libre e frustrado por non acadar a realidade desa liberdade e máis frustrado aínda pola incomprensión familiar, ela intolerante, ríxida e subida aos tópicos de clase e bando. El escritor de utopías, ela rezadora de salmodias en latín. El querendo facer xustizas, ela mantendo a xustiza manida da caste e dos apelidos rancios, o dar cunha man e ofrecer a outra para bicar. Os dous inmersos nunha espiral desolada de incomprensión mútua e desintere polo do outro.

Un retrato, aínda hoxe, fiel das dúas Españas. Difícil de imaxinar cómo tería sido Cinco horas con Mario se Mario se contase a si mesmo.

 

O Consello da Cultura presenta a edición facsimilar de Loia

Os catro números da revista Loia, que acolleu os primeiros textos de Lois Pereiro, saen á luz agora nunha edición facsimilar da man do Consello da Cultura Galega.
A institución segue así a súa tradición de homenaxear con este tipo de publicacións os protagonistas do Día das Letras.
A edición inclúe un estudo crítico da revista coordinado por Xosé Manuel Pereiro no que se poden atopar artigos del mismo, Ramón Villares, Helena González, Antón Patiño e Manuel Rivas. A edición completa está dispoñible na rede para a libre descarga.