A cociña de Banana Yoshimoto

A cociña como elemento conciliador e de reunión serviunos como espazo metafórico literario no que reunirnos o pasado martes 2 de Xullo na Biblioteca de Ágora. Coma se for unha cociña na que tradicionalemente sentamos a compartir, reunirnos, á carón da lareira ou dukitchennha vitrocerámica, coa xente da que somos parte ou coa familia inventada. E neste caso a familia fomos nós, parte viva das Bibliotecas Municipais onde se unen experiencias e aprendizaxes, participantes dos diferentes Clubs de Lectura en marcha en Rosales, Monte Alto, Castrillón e Ágora.

A nosa intención con esta sesión especial non era outra que participar das actividades organizadas ao redor do Orgullo LGTBq 2013 baixo o lema #asMunicipaisEntenden. Para tal, organizamos unha reunión con toda a xente que participa nos diferentes Clubs de Lectura en marcha nas Municipais e convocámolos a unha sesión especial con sede na biblioteca de Ágora. Unha ocasión de celebrar a diversidade con diversidade de opinión, con diversidade de participación, e con diversidade de expresión.

A cociña nas súas diversas formas de ser entendida pode incluso considerarse o eixo vertebrador dunha novela como Kitchen, yoshimotosinxela, sin presuncións, coa profundidade de quen ve mais non termina de sentir porque o presente vaise polas maos sin poder collelo nunca, sen evitar vivir nun pasado permanente que nos permite analizalo mais non deletrear a palabra “agora” sin que ao facelo non sexa xa parte do antes e non do “xa”.  A cociña como espazo do fogar, como refuxio do corpo; a cociña como acto, como refuxio da mente.

A vida de Yuichi e Mikage, dous xóvenes xaponeses rodeados pola soidade e a morte, como eles mesmos din, repousa nunha quietude do deixarse levar polo cotiá. Eriko, a nai-pai de Yuichi, é unha presenza que fía as súas vidas cun espíritu positivo, e sin deixar entrever o por qué do seu cambio de sexo. A partir de ahí, Banana Yoshimoto constrúe un relato sin grandes artificios, sin grandilocuencias, un fluir de sentimentos que acompañan a uns personaxes que proxectan as súas soledades e crecen arredor dos seus propios duelos.

Mais quizais nesta sesión, o símil da cociña como punto de reunión é o que nos queda, unha reunión entre o diverso de nós mesmos, un achegamento entre todas as persoas que comparten o  gusto dal lecturas comentadas nas Bibliotecas Municipais, e un reflexo da normalidade coa que se vivimos o colectivo LGTBq na maioría, por sorte, dos casos.

Grazas a todos por vir!

Jaime Gil de Biedma, más problemático por poeta que por maricón

Jaime Gil de BiedmaJaime Gil de Biedma (1929-1990), poeta español de la considerada Generación del 50  fue uno de los primeros escritores españoles que murieron de sida. Proveniente de una familia acomodada, ésto no le impidió poner su condición sexual por bandera, lo que ocasionó  el rechazo del partido comunista que no permitió su ingreso por homosexual.

Su poesía, que bebe de Lorca y Cernuda,  destaca por su rigor poético, fina ironía está plagada de alusiones a su vida sentimental y al paso del tiempo, es latente una cierta obsesión vital por el hedonismo; todo ello enmarcado en una época histórica revuelta, en plena dictadura, como él mismo confesó  “He dado más problemas a mi familia como poeta que como maricón.” 

Vivió su homosexualidad sin esconderse pero con discreción, lógico teniendo en cuenta el clima social en que le tocó vivir, en plena dictadura, pero con la llegada de la democracia a España,se convirtió en un importante, aunque discreto militante del movimiento reivindicativo de gays y lesbianas.

Compartimos hoy uno de sus poemas, Pandémica Celeste, donde refleja los dos tipos de amor existentes, el amor del cuerpo y el amor del alma, y como Platón, Gil de Biedma defiende que a través del cuerpo se llega a amar el alma.

PANDÉMICA CELESTE

Imagínate ahora que tú y yo
muy tarde ya en la noche
hablemos hombre a hombre, finalmente.
Imagínatelo,
en una de esas noches memorables
de rara comunión, con la botella
medio vacía, los ceniceros sucios,
y después de agotado el tema de la vida.
Que te voy a enseñar un corazón,
un corazón infiel,
desnudo de cintura para abajo,
hipócrita lector -mon semblable,-mon frère!

Porque no es la impaciencia del buscador de orgasmo
quien me tira del cuerpo a otros cuerpos
a ser posiblemente jóvenes:
yo persigo también el dulce amor,
el tierno amor para dormir al lado
y que alegre mi cama al despertarse,
cercano como un pájaro.
¡Si yo no puedo desnudarme nunca,
si jamás he podido entrar en unos brazos
sin sentir -aunque sea nada más que un momento-
igual deslumbramiento que a los veinte años !

Para saber de amor, para aprenderle,
haber estado solo es necesario.
Y es necesario en cuatrocientas noches
-con cuatrocientos cuerpos diferentes-
haber hecho el amor. Que sus misterios,
como dijo el poeta, son del alma,
pero un cuerpo es el libro en que se leen.

Y por eso me alegro de haberme revolcado
sobre la arena gruesa, los dos medio vestidos,
mientras buscaba ese tendón del hombro.
Me conmueve el recuerdo de tantas ocasiones…
Aquella carretera de montaña
y los bien empleados abrazos furtivos
y el instante indefenso, de pie, tras el frenazo,
pegados a la tapia, cegados por las luces.
O aquel atardecer cerca del río
desnudos y riéndonos, de yedra coronados.
O aquel portal en Roma -en vía del Balbuino.
Y recuerdos de caras y ciudades
apenas conocidas, de cuerpos entrevistos,
de escaleras sin luz, de camarotes,
de bares, de pasajes desiertos, de prostíbulos,
y de infinitas casetas de baños,
de fosos de un castillo.
Recuerdos de vosotras, sobre todo,
oh noches en hoteles de una noche,
definitivas noches en pensiones sórdidas,
en cuartos recién fríos,
noches que devolvéis a vuestros huéspedes
un olvidado sabor a sí mismos!
La historia en cuerpo y alma, como una imagen rota,
de la langueur goûtée à ce mal d’être deux.
Sin despreciar
-alegres como fiesta entre semana-
las experiencias de promiscuidad.

Aunque sepa que nada me valdrían
trabajos de amor disperso
si no existiese el verdadero amor.
Mi amor,
íntegra imagen de mi vida,
sol de las noches mismas que le robo.

Su juventud, la mía,
-música de mi fondo-
sonríe aún en la imprecisa gracia
de cada cuerpo joven,
en cada encuentro anónimo,
iluminándolo. Dándole un alma.
Y no hay muslos hermosos
que no me hagan pensar en sus hermosos muslos
cuando nos conocimos, antes de ir a la cama.

Ni pasión de una noche de dormida
que pueda compararla
con la pasión que da el conocimiento,
los años de experiencia
de nuestro amor.
Porque en amor también
es importante el tiempo,
y dulce, de algún modo,
verificar con mano melancólica
su perceptible paso por un cuerpo
-mientras que basta un gesto familiar
en los labios,
o la ligera palpitación de un miembro,
para hacerme sentir la maravilla
de aquella gracia antigua,
fugaz como un reflejo.

Sobre su piel borrosa,
cuando pasen más años y al final estemos,
quiero aplastar los labios invocando
la imagen de su cuerpo
y de todos los cuerpos que una vez amé
aunque fuese un instante, deshechos por el tiempo.
Para pedir la fuerza de poder vivir
sin belleza, sin fuerza y sin deseo,
mientras seguimos juntos
hasta morir en paz, los dos,
como dicen que mueren los que han amado mucho.

Si quedaba alguna duda… #asMunicipaisEntenden y en nuestras bibliotecas podeis encontrar este y otros poemas de este poeta barcelonés, que según dicen, murió con un libro inédito escondido en el armario… además de la película “El Cónsul de Godoma”, basada en sus Diarios

Nano, de Concha Blanco

Concha Blanco é mestra, pedagoga e escritora. Nacida en Cee conta cunha longa traxectoria no mundo da escritura.

Non hai moito tempo que, por casualidade, caíu nas miñas mans unha das súas obras, Nano, escrita no 2008 e editada por Everest.

Nano conta a historia de Fernando, un rapaz coruñés e arquitecto que vive atormentado. Sabe que é gai pero non o asume.

Contraportada NanoFoi unha lectura especial porque ademais de presentarnos a Nano, un rapaz que cae ben, toda a acción transcurre en escenarios moi coñecidos por nós coma a rúa Barcelona ou o Paseo Marítimo coruñés. Por riba, constitúe a primeira obra que leo desta temática no idioma galego.

Tamén é especial porque todos tivemos en algún momento das nosas vidas ou temos na actualidade un Nano ben cerquiña. Unha persoa á que apreciamos e que non se atreve a asumir a súa identidade sexual

Segundo me contaron, tardei moito en saír da barriga de miña nai, retraso que a piques estivo de facerme coincidir nacer con morrer. Don Xoán, o médico que axudou no parto, deume un par de azoutas. Así que dende aquela aprendín a ser puntual nas miñas citas, co traballo, cos amigos, coas amigas

Estas palabras da autora, referidas ao seu nacemento, fanme reflexionar sobre o feito LGTB. Cadaquén ha de saber que quere facer na súa vida, que prefire aportar aos demais e que rastro pensa deixar tras de si. E digo isto referíndome tanto ao que sae do armario coma ao que observa a saída.

Nas Bibliotecas Municipais da Coruña temos moi claro cal queremos que sexa a nosa aportación. Por un lado dar visibilidade ao feito LGTB a través dunha wiki na que recollemos títulos da literatura e do cine que tratan esta temática e, por outro, celebrar cada ano o ORGULLO LGTB con mesas redondas, encontros ou proxeccións de filmes que aporten información sobre o feito homosexual, bisexual e transexual a todas as persoas que se acheguen ás nosas bibliotecas.

Se alguén aínda non o sabe… #asMunicipaisEntenden

Porque #asMunicipaisEntenden

… e cada vez entendemos máis!

A nosa wiki LGTB está de aniversario. Co propósito concreto de servir de escaparate virtual desde o que mostrar todos os materiais que poñemos á vosa disposición en torno á temática LGTB (lesbianas, gais, transexuais e bisexuais), naciu nestas datas coincidindo co aniversario dos disturbios de Stonewall.

Estes disturbios, que son citados coma a primeira ocasión na que a comunidade LGTB loitou contra un sistema que perseguía ás persoas homosexuais, son xeneralmente recoñecidos coma o catalizador do movemento moderno prodereitos LGTB en todo o mundo.

Nesta wiki poderás atopar enlaces a recursos web de todo tipo, aos post que fomos publicando durante o Orgullo 2012 e a unha selección de tráilers e videoclips de música e cine.

#asMunicipaisEntenden

+ info das actividades 2013

A implicación do persoal das Municipais con este tema é moi destacable:

#asMunicipaisEntenden porque todos somos igual de diferentes

Historia de una maestra de Josefina Aldecoa

imagen libro historia maestra

Educar para la convivencia. Educar para hacer justicia. Educar en la igualdad para que no se pierda un solo talento por falta de oportunidades

Ese es el “sueño” que nos muestra Josefina Aldecoa en Historia de una maestra.

Con un lenguaje sencillo, claro y directo narra desde la memoria, la vida como maestra de Gabriela López Pardo, desde la década de 1920 hasta el estallido de la Guerra Civil Española en 1936.

Con el trasfondo de la Republica, la revolución de Octubre y la guerra, rememora aquella época de pobreza, ignorancia y opresión y muestra el importante papel de la enseñanza y de aquellos que lucharon por educar un país.

Y es que en esta novela la autora quiso hacer un homenaje “a los maestros de la República, a su esfuerzo y dedicación en unos momentos de nuestra historia en los que su sacrificio estaba justificado por la necesidad de salvar al país educándolo, pues tal fue el mandato que recibieron“. Uno de aquellos sufridos maestros fue la madre de Josefina Aldecoa, en cuyos recuerdos se basó  para la novela.

El libro destaca la pasión y la entrega a una vocación y a un sueño:

Yo me decía: no puede existir dedicación más hermosa que ésta. Compartir
con los niños lo que yo sabía, despertar en ellos el deseo de averiguar por
su cuenta las causas de los fenómenos, las razones de los hechos históricos.
Ese era el milagro de una profesión que estaba empezando a vivir y que
me mantenía contenta a pesar de la nieve y la cocina oscura, a pesar de
lo poco que aparentemente me daban y lo mucho que yo tenía que dar.
O quizás era por eso mismo. Una exaltación juvenil me trastornaba
y un aura de heroína me rodeaba ante mis ojos.
Tenía que pasar mucho tiempo hasta que yo me diera cuenta de
que lo que me daban los niños valía más que todo lo que ellos recibían de mi.

Con este libro terminamos la primera etapa del Club de lectura Ágora. Ha sido un placer compartir momentos, opiniones, vivencias y lecturas con vosotras. Feliz verano y felices lecturas.

El próximo martes nos reuniremos miembros de todos los Clubs de lectura de las Bibliotecas Municipales en una sesión especial,  nos unirá el  libro Kitchen de Banana Yoshimoto y celebrar la diversidad afectivo-sexual.   Aun os podéis apuntar llamando al  981189886.   No os lo perdáis!!

Os clubs de lectura e a diversidade

Son moitas as persoas que participan nos clubs de lectura das Bibliotecas Municipais, moitas e con moi diversos intereses. E precisamente por esa diversidade, a experiencia resulta enriquecedora e satisfactoria. Intercambio de opinións, vivencias, puntos de vista en torno ás vidas ficticias de personaxes que salen do papel e viven fora da ficción, e que no fondo son reflexos ficcionais de personaxes que, en maior ou menor medida, crúzanse nas nosas vidas no día a día.

 F4-CVRKitchen

E a diversidade é tamén o motivo deste post. Celebrar a diversidade afectivo-sexual por medio dunha convocatoria especial para as persoas que participan nos clubs de lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña e con motivo das actividades relacionadas co día 28 de Xuño, a celebración do día do orgullo LGTBQ no que se conmemoran as revolta de Stonewall no 1969 en Nova York e que se convertiu en data clave da loita pola visibilidade das sexualidades diversas.

Dende as Bibliotecas Municipais queremos invitarvos a participar dunha sesión especial do Club de lectura no que saborearemos a narrativa de Banana Yoshimoto co libro Kitchen e a súa contrucción de personaxes diversos, historias cotiás e trasfondo universal. Así que se xa participas dalgún dos clubs de lectura das Bibliotecas Municipais e queres aproveitar a coñecer ao resto de participantes doutras biblitecas, esperámoste o martes 2 de Xullo ás 19h. na Bibioteca de Ágora para facer unha posta en común arredor da obra desta xaponesa.

Podes apuntarte chamando ao 981189886. As plazas son limitadas!

“Café con Libros” por Carmen Ramos

En “Café con Libros” tenemos el gran privilegio de contar con gente a que le gusta escribir. Y siguiendo una tradición que empezó Carmen Ramos, nuestra cronista oficial, os invitamos a leer lo que ha supuesto para todos nosotros  este segundo año de lecturas compartidas.

Queridos lectores este curso nuestro CAFE CON LIBROS comenzó con un FUTURO IMPERFECTO, pasamos UN TIEMPO ENTRE COSTURAS entre Madrid y Marruecos, LO QUE ESCONDIAN LOS NOMBRES de algunos de los libros que hemos leído PODRÍAN HACERNOS DAÑO por las muchas historias duras y emotivas que a veces albergaban; pero así y todo conocimos una TIERRA DESACOSTUMBRADA a la luz de MIL SOLES ESPLENDIDOS y UN MAR  DONDE HABÍA COCODRILOS. Seguimos en todo su recorrido a LA NIETA DEL SEÑOR LINH y después de tantas emociones conseguimos dibujar UNA SONRISA ETRUSCA. Seguidamente nos vestimos de SEDA y con TRES SOMBREROS DE COPA para ir al teatro. Y a continuación conocer LAS HISTORIAS DE UNA MAESTRA, la de la TIA TULA y las MEMORIAS DUN NENO LABREGO , un alguén que nos cautivó. Y como en casi todos los cuentos , después de nuestra andadura por varios libros llegamos para darle un descanso a nuestro club a un UN PALACIO AZUL DE INGENIEROS BELGAS. Después de todo este recorrido por los libros con diversidad de historias, con las cuales nos hemos emocionado, enfadado , reivindicado, reído y aprendido sobre las diferentes culturas y sociedades ; a mi LO QUE DE VERDAD ME IMPORTA es haber compartido esos momentos con todos VOSOTROS.

Un momento mágico

… Os acordáis queridos lectores de aquel párrafo que leíamos en “El guardián entre el Centeno”

 “Los libros que de verdad me gustan son esos que cuando acabas de leerlos piensas que ojalá el autor fuera muy amigo tuyo para llamarlo por teléfono cuando quisieras”.

 Xulia Alonso en Rosales

Pues en “Café con libros”, llamaron a Xulia Alonso y tuvo la deferencia con nosotros de venir a vernos.

Fecha para recordar 12-12-2012 y día del cumpleaños de la escritora. Xulia nos hizo un resumen de un período de su vida, de su compañero, de su hija, de sus padres , sus amigos , tan maravillosamente perfecto que todas las preguntas que teníamos en mente y preparadas quedaron respondidas con creces. Tertulia con muchas emociones encontradas . Y nos quedó muy claro, gracias a una de nuestras lectoras, que todos esos sentimientos, esa forma de narrar, de expresarse nacía de lo mas adentro de ella y de esa necesidad que tenía de contar.

Xulia me firmó un ejemplar de su libro y escribió “En recuerdo de una tarde inolvidable para mi”. Y yo te digo, Xulia, inolvidable para nosotros lectores del” Café con libros” por varios motivos, porque has sido la primera escritora que visita nuestro Club , por la forma de expresar esos sentimientos, por tu superación ,por tu entrega, , por tu lucha , por tu sensibilidad, porque nunca te quejabas y por tu FUERZA.

Cojo una frase de tu libro:” Cada momento é único e algúns , ademais, marcan un punto sen retorno”En nuestro club de lectura ese momento contigo fue único y te damos las gracias de corazón por haber tenido el placer de escucharte y queremos que sigas teniendo más cosas que contarnos y así poder disfrutar de más momentos con tus libros…

Carmen Ramos

“Café con Libros”  continuará…

Tenemos que hablar de Kevin. Lionel Shriver

tenemos-que-hablar-de-kevin-18388Desta vez temos que falar de Kevin, para rematar estas últimas sesións antes do verán. Temos que xuntarnos e discutir sobre el, sentármonos con calma a debullar os seus dezaoito anos en ver onde fallou a súa conduta, falar entre nós das súas carencias, das súas grallas e das nosas. Portarnos como eses pais que desexan un fillo e celebran a súa chegada pero que despois se van afastando do idealizado mentres o individuo se vai formando a si mesmo, tan distinto do prantexado, tan evidentemente autónomo.

Tenemos que hablar de Kevin,novela moi recente da novelista norteamericana Lionel Shriver (xa presenta a autora un grande rasgo de personalidade cando aos quince anos mudou o seu nome conformista, feminino e lindo por un nome masculino e que lle soaba mellor), atrápanos desde a primeira liña cunha historia simple na que non custa espellarse; unha parella de clase media alta e bastante nova, profesionais de éxito en traballos pouco comúns, ela –Eva- de pais armenios e fortes conviccións antiamericanistas e el –Franklin- fotógrafo capturador de localizacións para publicidade, norteamericano de postal, espécime absoluto do “american way of life”. Ambos os dous desexan dar un paso máis despois do convencional casa-coche-voda e deciden ter un fillo. Ben, el desexa ter un fillo pero ela, non tanto…

É este distanciamento da nai e da convención social que son o instinto maternal e a maternidade nos nosos días un rasgo e case unha carga xenética que atrapará e formará o carácter do noso Kevin? Porque Kevin é noso, do lector, vémolo medrar e vémolo medrado, sabemos desde o principio dos seus días o que acontecerá anos máis tarde, o motivo polo que teremos que falar tan seriamente sobre el.

We-need-to-talk-about-Kevin-1

Un cativo nada tenro nin agarimoso, unha frialdade e enfado perpétuo envólveno desde o berce, un desapego que chega a nós desde a perspectiva da súa nai Eva, que capítulo a capítulo, carta a carta dirixida a Franklin, vainos dicindo como foi esa relación familiar entre eles desde o antes de concibir ao fillo até moito despois da barbarie que cometerá xusto antes de cumpri os dezaoito da maioría de idade.

Esta Eva que nos comprime no seu mundo de viaxeira e redactora de guías de viaxes e que coa maternidade vai diminuindo en proporcións a pasos de xigante, chegando da liberdade absoluta á íntima escravitude do fillo, a tiranía dos sentimentos que son máis obrigas que amor de nai e que culminan nunha desastrosa relación nai-fillo dunha dureza sorprendente e que mesmo nos fai tolerantes e compasivos ante temas tan brutais como a delincuencia xuvenil, o maltrato psicolóxico, todo coa temática de fondo das matanzas  nos institutos norteamericanos, tema tan alleo -polo momento- a nós, a non ser pola moi comentada e mediática matanza do instituto Columbine.

Un lectura, desta vez, que nos fai partícipes mentres nos achega un segredo que non se desvelará até o final.

A novela levouse ao cinema recentemente con Tilda Swinton no pel de Eva, John C. Reilly no de Franklin e Ezra Miller como o Kevin adolescente.

Páxina da autora na wikipedia: http://es.wikipedia.org/wiki/Lionel_Shriver

kevin2

La nieta del señor Linh de Philippe Claudel

Un anciano en la popa de un barco. En los brazos sostiene una maleta ligera y a una criatura, todavía más ligera. El anciano se llama Linh. Es el único que lo sabe, porque el resto de las personas que lo sabían están muertas.
thumb.php

Así comienza el La nieta del señor Linh un libro inolvidable, en el que infinidad de sentimientos negativos y positivos se entremezclan y consiguen atraparnos en esta historia que habla de amistad, ternura, soledad, desarraigo, esperanza, amor, nostalgia y de la importancia de los pequeños gestos.

El señor Linh es un anciano que ha tenido que abandonar su país, su vida y su pasado por culpa de una guerra que  ha destruido todo su mundo.  Únicamente le queda su nieta Sang Diu, que en su idioma significa “Mañana dulce” , un bebé de tan solo seis meses.

No sabemos exactamente de donde viene el señor Linh,  cuál es la guerra, ni tampoco a qué país llega.
Philippe Claudel en una entrevista aseguró : “la novela es un canto universal a la tolerancia y por ello los lugares quedan imprecisos”.

Instalado en un piso de acogida, su única  preocupación es su nieta, que crezca sana y feliz, adelantarse a sus deseos y ahuyentar sus miedos.
Ella es lo único que le une al mundo, hasta que coincide en un banco con el señor Bark, y entre los dos hombres surge una amistad sincera, imprescindible y esperanzadora que unirá dos soledades a pesar de que ninguno conoce el idioma del otro.
Gracias al señor Bark un país desconocido y en muchos casos hostil, tiene rostro y una sonrisa.

El autor francés Philippe Claudel ha creado una exquisita fabula sobre el exilio, la soledad y la amistad, con un estilo sin excesos,  casi minimalista, que le aporta una especial fuerza e intensidad.

Despedimos el post de este libro conmovedor con la canción que el anciano señor Linh le susurra constantemente a su nieta, es una melodía que han cantado durante generaciones las mujeres de su familia  y que quiere que le acompañe siempre:

La mañana siempre vuelve,
siempre vuelve con su luz,
siempre hay un nuevo día,
y un día serás madre tú

El último libro que vamos compartir antes de las vacaciones en nuestro Club es  Historias de una maestra de Josefina Aldecoa. 
Feliz lectura!!

El palacio azul de los ingenieros belgas de Fulgencio Argüelles

Para cerrar este último bloque de  “Café con Libros”  nos hemos acercado a la novela de Fulgencio Argüelles,  El palacio azul de los  ingenieros belgas.

 La novela

Es esta una novela que nos sitúa en torno a los años de la Dictadura de Primo de Rivera (1934), años revolucionarios en Asturias, una época que dió en llamarse “de las chimeneas”, cuando aparecen unos empresarios industriales que llegaron dispuestos a explotar los grandes recursos de esta tierra.

La historia nos la va contando un niño al que el autor hace evolucionar poco a poco ante nuestros ojos, y que en palabras del propio autor: “es un aprendiz de jardinero empeñado en buscar y alcanzar la sabiduría”.

Nalo es un personaje creíble, que inicia el relato siendo aun un niño y nos llevará de su mano por la historia, mostrándonos la convivencia entre dos mundos: ricos y pobres, en una visión personal carente de rencor. La novela refleja la búsqueda constante del conocimiento y la perfección. Y a través de la vida de los personajes nos presenta momentos históricos que anuncian grandes cambios. Un libro excepcional que nunca podremos olvidar. Una buena historia muy bien escrita llena de realismo y carente de rencor.

En una entrevista el autor comentó que el  título de su obra sitúa de alguna manera temporalmente la historia. Hablamos de finales del XIX y principios del XX, de la época  de la concentración empresarial y la aparición de los capitanes de la industria que llegaron dispuestos a explotar los grandes recursos, unos venían de las provincias vecinas, como Adaro, Tartiere, Duro, Masaveu o Herrero, pero otros llegaban de  países extranjeros, como Guilhou, Schulz, Truán, Schüztze, Bliskstad o los belgas Thiry, Kessler o Bèrtrand.

A ellos se unían condes y marqueses y ellos mismos acababan siendo condecorados con algún título nobiliario. Una clase acomodada que poseía el poder porque era dueña del trabajo, de la salud, de la educación y hasta del agua y del aire. Falsos filántropos con las conciencias lavadas por la Iglesia que promovían mejoras sociales con la única finalidad de aumentar la productividad y por lo tanto sus ganancias. Por el contrario, va creciendo ese pueblo explotado que trabaja de sol a sol por poco más que la comida, y surgen las revueltas. Este es el paisaje de fondo.

Fulgencio Argüelles

Fulgencio Argüelles nació en Orillés (Asturias) en 1955.

Después de una larga estancia en Madrid, donde estudió Psicología, en 1997 regresó a Asturias para vivir en Cenera (Mieres), lugar de su infancia y juventud.

Su primera novela, Letanías de lluvia, recibió el premio Azorín (1992).

En 1996, publicó Los clamores de la tierra y, en 1998, el libro de relatos Del color de la nada. Su novela Recuerdos de algún vivir recibió el Premio Principado de Asturias (2000).

El palacio azul de los ingenieros belgas es su cuarta novela , ganadora del Premio Café Gijón (2003).

También ha publicado Seronda en asturiano y en colaboración con el pintor asturiano J. Enrique Maojo. Y en 2011 su obra A la sombra de los abedules

Disfruta ideando y construyendo el entramado de sus novelas. Con ellas pretende conseguir una visión general de la vida, un panorama vital completo, al estilo de los grandes narradores del siglo XIX.

Destaca dos momentos apasionantes en el proceso de la escritura: la investigación del escenario histórico – social y “cuando los personajes se le muestran con el alma vestida y el corazón latiendo, como gente que pasa junto a ti por la calle.”

Café con libros se despide con esta exquisita novela, hasta el curso que viene.  Fulgencio Argüelles en un maravilloso artículo que publicó en  Biblioasturias , “Leer: un verbo sin imperativo”, resume muchos de los sentimientos que hemos compartido este año en el club.

… la lectura es una conversación con el mundo…

y nosotros hemos recorrido parte de ese mundo con un bloque de libros de otras culturas que nos han mostrado otras formas de vivir y sentir.

            … la lectura reside en esa intimidad mágica entre ellos y el autor…

y nosotros tuvimos el gran placer de sentir y compartir con Xulia Alonso, uno de los momentos más mágicos que puede tener un lector, escuchar como esta maravillosa mujer con su gran generosidad nos regaló su vida y su corazón.

            … Dickens, Tolstoi, Pessoa, y otros muchos, me enseñaron a vivir.

y a nosotros Unamuno,  Mihura,  Aldecoa,  Neira Vilas,  Fernandéz Paz,  Sampedro  y como no Argüelles, nos enseñaron que la lectura en voz alta crea momentos mágicos, que el amor de un abuelo por su nieto no tiene límites, que el desamor nos hace fuertes, que la soledad es una elección, que la educación lo es todo y que los recuerdos de nuestra niñez perduran en el tiempo…