Corazon tan blanco
“No he querido saber, pero he sabido que una de las niñas, cuando ya no era niña y no hacía mucho que había regresado de su viaje de bodas, entró en el cuarto de baño, se puso frente al espejo, se abrió la blusa, se quitó el sostén y se buscó el corazón con la punta de la pistola de su propio padre, que estaba en el comedor con parte de la familia y tres invitados. Cuando se oyó la detonación, ……”
Así comienza la novela que sin duda es una de las más leídas de su autor, Javier Marías. Y en esa frase va incluida una que es fundamental para comprender lo que nos cuenta “No he querido saber, pero he sabido”. Y aún no queriendo saber, el protagonista Juan Ranz, irá conociendo todas las circunstancias que le precedieron, que de alguna manera fueron necesarias para que él esté en este momento en un hotel de La Habana, en compañía de Luisa, su mujer; en su viaje de novios y viviendo una extraña circunstancia, el que una mulata lo confunda con quien está citada y le recrimine por haberla hecho esperar. Cuando las cosas se aclaran, Juan, aún sin querer, tendrá y querrá saber que ocurre en la habitación contigua donde la mulata en cuestión se encuentra al fin con la persona con la que había quedado.
Y lo que sabrá hará que la sensación de fatalidad sobre la que cavilaba cuando se dio la confusión contada se verá reforzada. Esa fatalidad está orientada hacia el porvenir de su matrimonio. Lo escuchado en la habitación contigua parece definitivo y con esa sensación se quedará.
Juan Ranz es traductor e intérprete. Es él quien nos narra su propia vida, una vida vinculada a la muerte narrada, ya que su padre, esposo de Teresa, la suicida, se casó con la hermana de esta y de esa unión nació él.
Es una personas inteligente. Por su profesión vive en un continúo viaje, Bruselas, Ginebra, New York. En esta ciudad se hospeda en casa de una amiga, Berta, a quien le gusta concertar citas con extraños de la sección de contactos del periódico, con el objeto de encontrar así al hombre de su vida.
Lo sucedido en Cuba va a ser el eje sobre el que gire todo el contenido de la obra. Existe un pasado por desvelar, algo sucedido cuando Juan aún no existía. Existen unos hechos que llevaron al suicidio a Teresa, existe todo un mundo por descubrir y solo contando los detalles será posible conocerlo. Y sucede; sucede que Juan se enterará de todo lo acaecido, del por que de la trágica decisión de Teresa, de como se fraguo la fortuna de su progenitor, todo será desvelado y conocido por nuestro protagonista de forma análoga a como conoce lo que unos y otros se dicen durante sus sesiones de intérprete, sin ser el receptor de la confidencia, es más, sin estar siquiera presente, ya que lo escucha oculto. Escucha como su padre confiesa a su esposa Luisa todo lo referido a aquel hecho. Sabrá igualmente de que se valió su padre para amasar la fortuna que ahora tiene y que él espera heredar algún día. Y todo eso no le supondrá problema alguno. Razones hubo para actuar de la manera que se actuó y en consecuencia los resultados están justificados.
Saber significa de alguna manera involucrarse en lo que se conoce y en consecuencia adquirir alguna responsabilidad sobre ello. Todo lo por él conocido tiene esa particularidad, la de que debe tomar una decisión, aceptar las cosas como han sucedido y beneficiarse de sus consecuencia o renunciar a dichos beneficios en virtud de principios morales. Juan no duda en tomar el primero de los caminos expuestos y de ahí la frase que prologa el libro, frase de Shakaspeare:
“Mis manos son de tu color; pero me avergüenzo de llevar un Corazón tan blanco”
Que no es más que un fingimiento. Se lo que ha sucedido y de alguna forma lo siento pero no puedo hacer nada, ya está hecho y es inamovible.
Solo en el pecho de un niño es albino el Corazón. Conforme la vida va avanzando el color se va diluyendo y transformándose en toda una tonalidad de grises, cuando no en negrura cerrada.
La buena prosa del autor hace que las situaciones nos parezcan pausibles, al igual que los personajes, cuya descripción y forma de actuar nos resultan creíbles.
Javier Marías es el cuarto de los cinco hijos del filósofo Julián Marías y la escritora Dolores Franco Manera, y hermano
del historiador del arte Fernando Marías Franco y del economista y crítico de cine Miguel Marías. Además es sobrino del cineasta Jesús Franco.
Pasó parte de su infancia junto con su familia en Estados Unidos, ya que a su padre, encarcelado y represaliado por ser republicano, se le prohibió, tras quedar en libertad, impartir clases en la universidad española, por lo que entre 1948 y 1950 colaboró con José Ortega y Gasset en la creación del Instituto de Humanidades. Desde 1951 Julián Marías dio clases en universidades norteamericanas y en 1964, una vez rehabilitado su prestigio público, ingresó en la Real Academia Española.
Javier Marías recibió una sólida educación liberal en el Colegio Estudio, heredero de la Institución Libre de Enseñanza. Se licenció en Filosofía y Letras (rama de Filología inglesa) por la Universidad Complutense de Madrid.
Su parentesco con los cineastas Jesús Franco y Ricardo Franco, le valió para colaborar con ellos en su juventud, traduciendo o escribiendo guiones, e incluso apareciendo como extra en algún largometraje.
En 1970 escribió su primera novela, Los dominios del lobo, que saldría al año siguiente. En ese tiempo conoció a Juan Benet, al que le uniría a partir de entonces una gran amistad y que fue una figura clave en su vida personal y literaria.
En 1978 apareció su traducción de la novela de Laurence Sterne La vida y opiniones del caballero Tristam Shandy, por la que le fue concedido al año siguiente el Premio de traducción Fray Luis de León.
Entre 1983 y 1985 impartió clases de Literatura Española y Teoría de la Traducción en la Universidad de Oxford. En 1984 lo haría en el Wellesley College y entre 1987 y 1992 en la Complutense de Madrid.
En 1988 publica Todas las almas, obra que narra la historia de un profesor español que imparte clases en Oxford, lo que dio lugar a que el narrador fuera identificado como Marías. Los protagonistas de sus novelas escritas desde 1986 son intérpretes o traductores, “personas que han renunciado a sus propias voces”, en palabras de Marías.
Corazón tan blanco sale en 1992, en la que se mezclan novela y ensayo. Tuvo un gran éxito tanto de público como de crítica convirtiéndose en uno de los puntos de referencia del denominado Hibridismo Genérico, y supuso su consagración como escritor. Fue traducida a decenas de lenguas, y el crítico alemán Marcel Reich-Ranicki mencionó a Marías como uno de los más importantes autores vivos de todo el mundo.
Su siguiente novela, publicada en 1994, Mañana en la batalla piensa en mí, recibió importantes premios en Europa y América, como el Rómulo Gallegos ( fue la primera vez que este galardón fue otorgado a un español) o el Fastenrath de la Real Academia de la Lengua, y otros.
Creo el “legendario, real y ficticio” Reino de Redonda, que que Marías se acababa de convertir en soberano, con el nombre de Xavier I, tras la abdicación de Jon Winne-Tyson. Pese a su republicanismo confeso aceptó el título. Nombró una corte formada por personajes de la cultura nacional e internacional y convocó un premio anual. En 2000 creo la editorial Reino de Redonda.
Los enamoramientos. Esta novela está relatada en primera persona por María, la protagonista que trabaja en una editorial. Es la primera vez en que Marías utiliza una narradora. Salida en abril de 2011, a octubre la novela había sido traducida ya a 18 idiomas y la edición de Alfaguara había vendido mas de 100.000 ejemplares. La novela no solo tuvo un gran éxito de público, también de crítica: fue elegida libro del año 2011 por el suplemento cultural Babelia de El País.
En 2012 fue galardonado con el Premio Nacional de Narrativa. Este galardón lo concede el Ministerio de Cultura de este país. Marías rechazo el premio y aseguró que agradecía “la gentileza del jurado” y que esperaba que no se tomara su postura “como un feo”. Baso su renuncia en lo que siempre ha dicho, “que nunca recibiría un premio institucional. Que en no pocas ocasiones había expresado que en el caso de que se le concediera alguno de estos premios no podría aceptarlo”.
Su obra es muy extensa y ha sido traducida a 40 idiomas y publicada en 50 países. El prestigioso sello inglés Penguin ha decidido incorporar siete libros de Marías -cinco novelas, un libro de relatos y otro de ensayos- a su colección de Modern Classics, con lo que este novelista pasa a ser el sexto escritor en lengua española incluido en ese selecto club, después de Jorge Luis Borges, Federico García Lorca, Gabriel García Márquez, Pablo Neruda y Octavio Paz.
El 29 de junio de 2006 fue elegido miembro de la Real Academia Española -tomó posesión el 27 de abril de 2008-, en la que ocupa el sillón R, que quedó vacante tras la muerte de Fernando Lázaro Carreter. Anteriormente, en 1994, había declinado pertenecer a la institución porque su padre ya ocupaba una plaza.
Es relevante su labor de articulista y como rey ficticio del ya citado Reino de Redonda ha otorgado títulos nobiliarios (ficticios) a una gran cantidad de personajes de las artes y de las letras.
Su vida no está exenta de polémicas. Las ha tenido con diversas personas. Desde editores a productores cinematográficos. También con asociaciones civiles.
Tiene una extensa obra publicada, que abarca novelas, ensayos, relatos, traducciones, etc.. También está en posesión de numerosos premios literarios, tanto nacionales como internacionales.
#CLXQ+ Aberto o prazo de inscrición!
Hai un par de semanas anunciamos o nacemento dun novo Club de Lectura nas Municipais, pois ben, o día chegou para inscribirse e participar do Club de Lectura Xuvenil Quérote+ – de agora en diante #CLXQ+ . Se tes entre 14 e 18 anos, gústache a lectura, e queres formar parte dun grupo que aborda diferentes temas dende relacións saudables a sexualidade consciente, este o #CLXQ+ é o teu club.
Cubre este formulario e participa con nós!
De conformidade coa Lei Orgánica 15/1999 de 13 de decembro, de Protección de Datos de Carácter Persoal, infórmaselle que os seus datos persoais poderán ser inocorporados nun ficheiro do EXC. Concello da Coruña coa finalidade de ser xestionados polo Servizo Municipal de Bibliotecas. Os dereitos de acceso, rectificación, cancelación e posterior oposición relativos a este tratamento poderán exercerse a través do Rexistro Xeral do Concello da Coruña (Praza María Pita, 1) nos termos establecidos pola dita Lei.
Esperámoste na Biblioteca de Ágora!
Libros en directo: David Safier
O próximo mércores 3 de decembro teremos a oportunidade de escoitar ao escritor alemán David Safier no Ciclo de Encontros Libros en Directo, organizado polo Centro Ágora e presentado por Pedro Ramos.
Safier (Bremen, 1966) deuse a coñecer como guionista de series de televisión de éxito como Mein Leben un Ich (Mi vida y yo), Nikola y Berlin e Berlin. Foi galardonado co Premio Grimme e o Premio TV en Alemaña, e cun Emmy nos Estados Unidos. Actualmente vive e traballa en Bremen.
Madito karma (2009), a súa primeira novela, foi un éxito mundial e leva xa máis de trinta edicións en español. Seguírona Jesús me quiere (2010), Yo, mi me contigo (2011), Una familia feliz (2012), ¡Muuu! (2013) e a recentemente publicada pola editorial Seix Barral 28 días (2014).
Nas Bibliotecas Municipais podedes atopar estas seis novelas de Safier, consultade no catálogo a súa dispoñibilidade:
E se queredes coñecer mais detalles sobre David Safier e a súa última obra, lembrade que tendes unha cita o mércores 3 de decembro ás 20.00 horas no Centro Ágora!!!
Los Clubes de Lectura de Ágora se adentran en el narcotráfico de la mano Carlos G. Reigosa.
Una semana más, la Biblioteca Municipal Ágora acoge su nuevo Club de Lectura de los miércoles y esta vez lo ha hecho abordando la lectura de “Narcos” de Carlos G. Reigosa para compartir con todos sus participantes la magia de la novela negra gallega.
Con claras alusiones a célebres actuaciones policiales como la “Operación Nécora”, “Narcos” ofrece al lector un viaje a las profundidades del narcotráfico, así como una toma de contacto con el poder de las organizaciones que lo controlan.
Utilizando las aventuras del conocido tándem de personajes de sus novelas formado por el investigador Nivardo Castro y el periodista Carlos Conde, el autor pone al descubierto la cara menos conocida del mundo de las drogas al mismo tiempo que cuestiona las propias capacidades de nuestro sistema judicial defendiendo la función vital de la profesión periodística como contrapoder institucional.
Ambición, orgullo y traición construyen, así, una historia ágil y adictiva, solamente detenida por el efecto amortiguador de las múltiples digresiones y apreciones irónicas de Reigosa; donde, en opinión de la mayoría de los miembros de nuestro club, reside el auténtico encanto literario de la novela.
En definitiva, un imprescindible del género intriga gallego del que Carlos G. Reigosa ha sido el principal impulsor tras la publicación en 1984 de “Crime en Compostela”, el punto de partida de una saga recientemente actualizada tras la aparición de “A vinganza do defunto” y de la que forma parte este libro cuya lectura nadie debería dejar escapar.
Así que, si con este post os ha entrado la curiosidad, aquí enlazado os dejamos un pequeño dossier sobre la obra y su autor que hemos preparado desde los Clubes de Lectura de Ágora ¡Esperamos que lo disfrutéis!
Un Roteiro Rosaliano por Compostela
Que Rosalía é unha poetisa universal é cousa que sabe todo o mundo, e que a súa poesía está máis presente ca nunca comprobárono os participantes dos clubs de lectura Ágora durante a pasada semana de novembro.
Achegámonos a un vídeo documental que nos donou a AS-PG de A Coruña titulado I ante aquel silencio Mudo: Rosalía e Cantares Gallegos, e desfrutamos do bo facer dos expertos Pilar García Negro e Francisco Rodríguez. Un documental gravado polo 150 aniversario da publicación de Cantares Gallegos, no que mozas e mozos, e escritores e escritoras galegos recitan unha escolma moi xeitosa nun entorno de sobra recoñecible para calquer coruñés.
Pero o trato era outro, había que poñerse na pel de Rosalía e sentir coma ela sentía, e ver, canto dela hai en nós hoxe. Por iso, e porque contabamos co apoio de Merche Espiño, marchamos a Compostela o xoves 20, no tren das dez da mañá. Non hai choiva compostelá que se atreva a desafiar un roteiro rosaliano…
Varios emprazamentos lembran a Rosalía de Castro en Santiago, casas nas que viviu, prazas que cruzou, xardíns, rúas, vistas…o mérito de Merche Espiño estribou en transportarnos ao século XIX e documentarnos coa súa verba e con fotografía antiga, de xeito que podiamos ver a casa familiar, o centro onde estudiou, o teatro no que actuaba.
Construimos un retrato da poetisa que nos levou a estar máis preto dela, mais non era nin por asomo un sentir tal, como o que Pilar Maroto nos transmitiu no seu recital. Son 88 os anos desta muller. Ten unha presenza Pilar, que enche calquer escenario. Unha voz que atravesa calquera fronteira, unha ollada que abriga, un abrazo que achega. Di ela que descubriu a Rosalía cando emigrou a Bos Aires, e non a había descubrir…
Recitaba, cunha amargura contida que só presta a experiencia. Cantaba, cunha sorna e unha verdade que os artistas envexan. Foi coma un vendaval que pasou con forza por riba de todos nós, deixándonos espidos. “A poesía, aínda me segue axudando” – nos dixo a modo de despedida.
– Imos xantar – dixemos cando rematou o encontro. – Imos. -E fumos calados, abeirados polas rúas compostelás baixo un sol cativo, agardando que o comer nos devolvese ó realismo.
Na tarde, marchamos á Fundación Abanca ver a exposición Tradición, Cambio e Innovación. Asistimos a unha visita guiada a través dos séculos e dos artistas máis relevantes, especialmente galegos. De artistas galegos tamén se nutre Arga en Compostela: exposición colectiva, da que forma parte Rosa Guisán, do club dos martes. Celebramos con entusiasmo poder ter a artista ao noso lado cando entramos na Galería Sargadelos.
Somos un club de lectura. Gostamos de xuntarnos e vivir experiencias, arredor dunha personaxe literaria, dunha obra, dunha canción. Arredor dun café, nunha rúa en Compostela, nunha aula, nun tren. Somos un club de lectura, dous, tanto ten. E declarámonos dende xa e para sempre, seareiros de Rosalía. Seareiros da poesía.
GaliciaLe.Plataforma de préstamo do Libro Electrónico en Galicia.
Xa está operativa nas Bibliotecas Municipais a plataforma de préstamo de libro electrónico GaliciaLe. O obxectivo de este programa é incrementar as posibilidades de lectura neste formato, poñendo a disposición de todos os galegos unha colección actual en formato electrónico en galego e en castelán e dun xeito totalmente gratuito
Para poder ser usuario de GaliciaLE, son necesarias tres cousas:
- Ser socio dunha das bibliotecas da rede de bibliotecas, e rexistrarte no propio portal de GaliciaLe
- Ter unha conta de correo electrónico ( é un dato chave será onde recibirá notificacións, avisos, etc) .
- Ter un dispositivo compatible ( pc, tablet, lector de libro electrónico;…)
A plataforma ofrece a posibilidade de ler tanto en liña como mediante descarga .Poderás tomar en préstamo ata un máximo de dous libros en cada catálogo (dous no catálogo do libro en galego e outros dous no catálogo do libro en castelán) que estarán á túa disposición durante un prazo de 21 días. Se a obra ou obras que buscas están prestadas, poderás solicitalas en reserva (ata un máximo de dous)
A colección está categorizada da seguinte maneira:
Ficción para público adulto, infantil e xuvenil, ciencia e tecnoloxía, ciencias sociais e humanidades, saúde, desenvolvemento persoal, ocio, deporte e informática, idiomas, audiolibros, aplicación interactiva e, próximamente, álbum ilustrado. A propósito desto a editora OQO fai unha colaboración que abre un novo campo na lectura do álbum ilustrado.
Así que non tes excusa, se aínda non es socio de ningunha biblioteca pública galega ou se o es pero tes dúbidads acude a túa Bibliotecas Municipal máis cercana. Seguro que atopas o que buscas.
#CLXQ+
Podería parecer polo título que acabo de premer aleatoriamente as teclas do pc, mais non é tal, en realidade o título deste post fai referencia a un novo parente na familia dos Clubs de Lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña, neste caso parente directo do Clú da Biblioteca Infantil e Xuvenil. O Club de Lectura Xuvenil Quérote+ celebrarase na Biblioteca de Ágora a partir do 8 de Xaneiro e nace como un proxecto de colaboración cos centros Quérote+ – parte indispensable na escolla de títulos e preparación de sesións – e dirixido a rapazada de 14 a 18 anos.
Polo momento podedes ir consultando os títulos que foron seleccionados para o Club premendo sobra a imaxe do cartel aquí enriba. E para que esteades sobre aviso, aquí van unha serie de datas das que compre non se esquencer se estás interesadx en participar:
1 de Decembro: Comezo da inscripción a través dun formulario dixital neste mismo blog.
18 de Decembro: Sesión de presentación do Club na Biblioteca de Ágora ás 18:30. Ese día farase entrega do primeiro dos libros seleccionados para poder pasar un bo rato no Nadal desfrutando da narrativa de Banana Yoshimoto.
8 de Xaneiro: Primeira sesión do Club na que estaremos todxs para comenzar a abrir eses libros e deixar vivencias ceivas…
Próxima estación: 1 de Decembro, compañeirxs!
#CLXQ+
Libros en directo: Jorge Volpi
O ciclo de encontros con autores Libros en directo continúa a súa terceira tempada co escritor mexicano Jorge Volpi.
O encontro, presentado como é habitual por Pedro Ramos, terá lugar este xoves 20 de novembro ás 20.00 horas no Centro Ágora. Volpi presentará a súa nova obra Memorial del engaño, recentemente publicada na editorial Alfaguara.
Jorge Volpi naceu o 10 de xullo de 1968 en Cidade de México. É licenciado en Dereito, mestre en Letras Mexicanas pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) e doutor en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Salamanca. Traballou como diplomático en Francia, colaborou en diversos medios culturais como o xornal El País e Reforma e foi director do Canal 22 no período comprendido entre 2007 e 2011. Cultivou principalmente xéneros como o ensaio e a novela.
Nas Bibliotecas Municipais da Coruña atoparedes as seguintes obras de Volpi:
- En busca de Klingsor. Premio Biblioteca Breve 1999
- La tejedora de sombras. Premio Iberoamericano Planeta – Casa de América 2012
Podedes consultar a dispoñibilidade destas obras no noso catálogo:
E se queredes ver a Volpi en directo e descubrir máis detalles sobre a súa traxectoria e a súa última novela… lembrade, a cita este xoves 20 no Centro Ágora!!
O club da calceta de María Reimóndez
No club de lectura dos luns empezamos o curso con moita enerxía. Xe levamos lidos La mano invisible, Botchan e esta semana rematamos O club da calceta de María Reimóndez. Lecturas todas elas ben distintas que dan para falar de temas variados, con diferentes estilos e voces. O que da lugar a tertulias moi moi ricas.
A obra
Seis mulleres moi diferentes entre si acoden a clases de calceta, un lugar onde converxen as súas frustracións pero, tamén, un lugar onde toman conciencia da súa situación e da necesidade de superala. Inspiradas na figura liberadora da tía Davina, Matilde, Anxos, Rebeca, Elvira, Luz e Fernanda van facendo ás lectoras e lectores partícipes da súa historia desde un multiperspectivismo que desfai os fíos dunha sociedade machista.
A través dun espazo tan tradicionalmente feminino como a calceta, María Reimóndez dálles voz a estas mulleres que desde as súas diferenzas atopan no valor da unidade a forza para sobrepoñerse a un presente que as nega e as minusvalora.
Desde a intriga, cun estilo áxil, que tira do ánimo de quen le de xeito entretido e mesmo producindo hilaridade, a autora ofrécenos unha novela que, tras a sorpresa que causa, fai emerxer unha profunda reflexión e revisión sobre a condición feminina.
Reimóndez mantivo un blog sobre a novela, que escribiu entre novembro de 2008 e maio de 2009. Nel podedes atopar máis información sobre O club da calceta.
A autora
María Reimóndez naceu en Lugo e é tradutora e intérprete de profesión. Como escritora o seu primeiro libro publicado é o poemario Moda Galega (Ed. Positivas, 2002) e no ano 2003 recibiu o premio de novela Mulleres Progresistas de Vigo con O Caderno de Bitácora (Ed. Positivas, 2004). No ano 2005 quedou finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil con Usha (Xerais, 2006) e do Xerais con O club da calceta (Xerais, 2006), que foi galardoada co Premio San Clemente e que foi traducida ao italiano e o castelán, adaptada ao teatro por Teatro do Morcego e ao cine por Ficción Producciones. Tamén ten publicados seis libros infantís sobre as comarcas galegas en Editorial Everest. En época máis recente publicou para o público infantil Lía e as zapatillas de deporte (Xerais, 2008) -Premio Frei Martín Sarmiento 2010-, O Monstro das palabras (Xerais, 2009) e Volvo! O regreso de Usha (Xerais, 2014); e para público adulto as novelas Pirata (Xerais, 2009) e En vías de extinción (Xerais, 2012), traducidas ao italiano e ao castelán respectivamente. No 2013 regresou á poesía coa publicación de tres poemarios: Presente continuo (Xerais, 2013), Moda Galega Reloaded (Ed. Positivas, 2013) e kleinigkeiten/cousiñas (Fabulatorio, 2013). Tamén no 2013 veu a luz o seu primeiro volume como ensaísta en colaboración con Olga Castro no libro Feminismos, que fai un percorrido ameno e divulgativo sobre os feminismos no mundo. En solitario publicou novamente en 2014 A alternativa está aquí (Xerais, 2014). No 2014 gañou o XXXI Premio Xerais de Novela por Dende o conflito (Xerais, 2014) e o XIV Premio de Novela por Entregas de La Voz con A dúbida. Reimóndez ten tamén unha longa carreira como tradutora literaria, sobre todo de literatura infantil con máis de doce títulos traducidos, ademais do poemario Teatriños (Galaxia, 2007) de Erín Moure e a obra teatral Kvetch levada a escena por Teatro do Morcego. En 2011 publica Despois da medianoite da autora támil Salma. En 2009 recibiu o premio Plácido Castro de tradución pola súa versión de A historia de Mary Prince, unha escrava das Illas Occidentais.
Por outra banda, é fundadora da organización non gobernamental de cooperación ao desenvolvemento Implicadas/os no Desenvolvemento, que leva traballando desde o ano 1998 na India e en Etiopía en proxectos de desenvolvemento integral cun claro compromiso pola superación da discriminación de xénero como base do desenvolvemento perdurable.
Recentemente, coa promoción da novela Dende o conflito, podemos ler e mesmo escoitar interesantes entrevistas a Reimóndez. Finalmente, deixámosvos cun anaquiño da película, dirixida por Antón Dobao:
O luns 17 de novembro, acabaremos de falar desta estupenda novela e mellor autora e entregaremos Tokio Blues de Murakami.
Só resta recordarvos, que o tamén luns, 1 de decembro, poderemos gozar da poesía de Reimóndez, dentro do ciclo Poetas Di(n)versos do Centro Ágora.
El Castillo de Cristal
La oscuridad es un camino y la luz es un lugar; el Cielo que nunca existió ni existirá jamás, es siempre el verdadero (Dylan Thomas, poema en su cumpleaños).
Esta frase está en el libro antes de dar comienzo a la historia que relata, y es cierto que de eso va esta, de un Cielo que nunca existió pero que era verdadero. El cielo que la protagonista y sus hermanos vivieron y de la que salió la biografía que la autora, Jaenette Walls, nos relata de una manera admirable, minuciosa y con gran cariño y sensibilidad.
“Estaba sentada en un taxi, preguntándome si no me habría emperifollado en exceso para la velada, cuando miré por la ventanilla y vi a mamá hurgando en un contenedor de basura”. Así comienza ese Cielo que antes se describe y que no es más que la historia de “cuatro hermanos que han conseguido sobrevivir a pesar de sus padres”.
Janenette, Lori, Brian y Maureen son hermanos. Viven con unos padres excéntricos y rebeldes. Están en su infancia y por eso encuentran divertida el tipo de vida que llevan, huyendo continuamente de un lugar a otro acuciados por sus progenitores debido a múltiples causas, pero fundamentalmente a los acreedores y al alcoholismo del pater familias, así como a su complicado carácter. Rex Wallis, así se llama el pater, no por lo dicho es una persona ignorante, al contrario, es un brillante matemático, cosmólogo, ingeniero y manitas, pero todo esto no quita que su mayor logro sea el perder cuanto trabajo inicia. La madre no le va a la zaga. Es profesora pero prefiere no ejercer porque desea dedicarse a ser una artista de la pintura y a la escritura, además le horroriza madrugar y poner reglas a los niños. Esto hace que la familia se dedique al nomadismo, con la consiguiente alegría de los niños que con sus pocos años encuentran la situación divertida; la aventura diaria, el dormir al raso en el desierto abrigados por las mantas que consiguen de los deshechos de las fuerzas armadas, el constante viajar y ver nuevos horizontes. No hay reglas, solo la imaginación, como cuando en una Navidad, en la que por cierto el padre no cree, sin poder recibir regalo alguno por falta de dinero, hace a sus hijos el mejor regalo posible, el planeta Venus.
Poco están en cada lugar, casi no van a la escuela. Aún así sus padres se las arreglan para que sepan leer, conozcan las matemáticas, geografía e historia. Cuando por un tiempo van a una verdadera clase, lo que les enseñan es corregido por sus progenitores según sus propias teorías. En definitiva, parece que sus vidas están condenadas al fracaso y a un negro futuro. Pero no será así.
Y no lo será porque ellos, los cuatro hermanos, según van creciendo van comprendiendo que esa manera de vivir no es la normal. Se fijan que los demás niños con los que tienen esporádicas relaciones tienen padres que cuidan de su bienestar, que les dan un techo estable, unas comidas diarias y constantes. Que les visten y calzan, en definitiva, que los protegen contra toda inclemencia. Además están viviendo en el país de las oportunidades, en unos años, los 60, en los no debería haber dificultades para que dos personas con los conocimientos de sus padres pudiesen tener trabajo digno y bien pagado. Eso sin contar con la increíble herencia de su abuela materna. La quimera en que viven se rompe y apoyándose entre ellos se plantean salir de la espiral en la que se encuentran y realizarse en aquello que sueñan y para lo que se consideran capaces.
La novela no es más que la historia de ese desarrollo. Jeanette nos va contando con un impecable estilo sus recuerdos de niñez. Y lo hace al tiempo que evoluciona; desde su primera infancia, -es emotiva la manera de narrar su accidente al cocinar unas salchichas-, hasta el cenit de su adolescencia. Va entendiendo que no es verdad que la bohemia de sus progenitores sea la forma de vida ideal que ellos preconizan y como sus valores no son los que hacen que las personas puedan alcanzar sus ambiciones. Que el no trabajar o hacerlo para sobrevivir no es suficiente para integrarse en la verdadera sociedad. Si sus padres no quieren trabajar ellos no tienen por que seguir esa senda, al contrario, ellos son inteligentes, voluntariosos y consecuentes. Esto les ayuda a romper el vínculo con sus padres y comenzar una vida de esfuerzo y compromiso en un New York que nada regala pero en el que con esfuerzo y dedicación pueden conseguirse metas que aparten a las personas de la pobreza y aporten beneficios al colectivo social.
Todo esto narra la novela. Pero hay que destacar algo que la hace más valiosa. Lo que cuenta de su vida lo hace con gran honradez y realismo y con gran cariño a sus progenitores. No les juzga ni les condena nunca. Ellos supieron despertar en la voluntad de sus hijos algo impagable, el espíritu de superación. El saber defenderse por si mismos, el buscar siempre la mejor salida a los problemas que diariamente se les presentaban. No podemos aconsejar un escuela juvenil como la que aquí se describe pero también debemos respetar la manera de comportarse y pensar del matrimonio Walls, que pese al bienestar que sus hijos consiguen, no buscan en su vejez el que sean su refugio y siguen prefiriendo su nómada manera de vivir a las comodidades burguesas que siguen considerando decadentes y nefastas.
De verdad que la lectura del libro nos hace repensar muchas cosas. Sobre todo nos hace ver que en ocasiones somos nosotros individualmente los que nos ponemos muros en nuestro desarrollo humano, culpando de ello a una educación mal encaminada, sin pensar que los ejemplos del camino a seguir están a nuestro alrededor y podemos cogerlos, nos cueste mucho o poco esfuerzo. Quizás en esto, el esfuerzo necesario, está la explicación a tantos fracasos.
Jeanette Walls nació el 1 de Enero de 1960. Es una periodista y escritora
estadounidense. Es agregada el Barnard College. Está casada con el escritor John Taylor, con quien vive en Virginia. Ha trabajado como periodista para el New York Magazine y para el USA Today. Ha sido colaboradora de The Today Show y de PrimeTime live. Tras el éxito de su novela El Castillo de Cristal, no solo en Estados Unidos sino en más de veinte países donde se publicó, ha decidido dedicarse a tiempo completo a su trabajo como escritora. Recibió el Premio de los lectores de la revista Elle en 2005 y el American Library Association en 2006.
Tiene publicado además de esta novela, otra titulada Caballos salvajes, en la que cuenta la historia de su abuela Smith, la madre de su mamá.

















