Manuel Rivas e Ana Romaní levan os premios de narrativa e poesía
Encontro 100 anos de Cunqueiro
ENCONTRO:
CEN ANOS DE CUNQUEIRO
A Coruña, do 13 ao 15 de xullo de 2011
Fai cen anos que naceu en Mondoñedo (Lugo) o escritor Álvaro Cunqueiro, autor dunha obra que retrata con incomparable riqueza toda a maxia e a realidade da súa terra e, á vez, do Occidente que a contén. Ningún outro escritor soubo mostrar como el, en creacións certeiras e case sempre poéticas, a alma de Galicia, mediante un xogo de espellos culturais que, paradoxalmente, acertan a reflectir o menos visible e, á vez, o máis profundo do noso ser. Os seus poemas, novelas, pezas dramáticas e artigos teñen en común unha visión poliédrica que, literariamente ensamblada, ofrécenos un “mundo propio” paradoxalmente moito máis verdadeiro e completo -e tamén máis revelador e máis desvelado- que o que comunmente temos por real.
Ernesto Sábato (1911-2011)
MENSAJE PARA SER LEÍDO EN TODAS LAS ESCUELAS PARA PEDIR POR LA PAZ
“Queridos chicos:
Ustedes saben, han tenido que aprender cómo el poder gana, cómo los hombres matan por poder.
Han tenido que aprender, lo ven por televisión, la atrocidad de los bombardeos, de las masacres, de la miseria, del horror que trae la guerra a quienes la padecen.
Saben también que otros chicos como ustedes verán morir de dolor a sus padres, a sus hermanitos. Pero eso no importa al poder.
También saben que millones y millones de hombres y mujeres han manifestado por las calles del mundo su deseo de paz, su oposición a esta guerra. Y eso tampoco parece haber importado al poder.
Entonces, ante la gravedad de la situación en que vivimos, vengo a testimoniarles que habremos de permanecer en la decisión de no aceptar la guerra, de no resignarnos a ella.Hay que mantener, queridos chicos, encendida en el alma la llama de este dolor de humanidad, y ser fiel.
Si esta determinación permanece, será inquebrantable. Podrán hacer la guerra, pero han de saber que son asesinos, que así los llamarán los chicos de todo el mundo.
El amargo presente al que nos enfrentamos exige que nuestras palabras, nuestros gestos, nuestra obra se consagre, como verdadero cumplimiento de nuestra más alta vocación, a expresar la angustia, el peligro, el horror, pero también la esperanza y el coraje y la solidaridad de los hombres.En medio de esta tremenda situación, cada hombre y cada mujer, ustedes también están llamados a encarnar un compromiso ético, que los lleve a expresar el desgarro de miles y miles de personas, cuyas vidas están siendo reducidas a silencio a través de las armas, la violencia y la exclusión. Se ha hecho evidente que quienes detentan el poder toman decisiones ajenas al sentir de la humanidad, guerras atroces que sostienen los países poderosos contra pueblos desamparados, bajo la siniestra ironía de resguardar a la humanidad.Frente a estos hechos, frente a la violencia y a la muerte de nuestros hermanos, hemos de resistir para resguardar ese absoluto donde la vida y los valores ya no se canjean, alcanzando así la medida de la grandeza humana.En todos los idiomas, “paz” es una palabra suprema y sagrada, expresa el deseo de Dios para los hombres. El deseo de un Reino de paz y justicia; la paz y la justicia que estamos acá para reclamar y testimoniar”.
Manifiesto, escrito y leído por Ernesto Sábato frente a 2.000 niños de escuelas públicas de la Ciudad de Buenos Aires, que se reunieron el 19 de marzo de 2003 en el estadio Obras Sanitarias para pedir por la paz.
Ana María Matute recibe o Premio Cervantes
Matute: ” O que non inventa non vive”
A escritora e académica Ana María Matute (Barcelona, 1925), que recibiu onte o Premio Cervantes 2011, subliñou a súa “entrega total” á invención ao longo da súa vida. “San Juan dixo: ‘O que non ama está morto’ e eu atrévome a dicir: ‘O que non inventa, non vive”, indicou a autora. No seu discurso de recepción, poboado de referencias autobiográficas e que foi precedido por unhas palabras en recordo do poeta chileno recentemente falecido Gonzalo Rojas, a escritora centrouse nos seus primeiros contactos coa ficción, que comezaron con tan só cinco anos, pouco antes da guerra que partiu en dous a súa infancia. “O tempo en que eu inventaba era un tempo moi neno e moi fráxil, no que eu me sentía distinta: era tatexa, máis por medo que por defecto físico. A proba diso é que esa forma de falar desapareceu durante os bombardeos. Ou así o creo”, explicou a autora catalá.
La sonrisa etrusca de Jose Luis Sampedro
A novela que nos vai a ocupar perante dúas semanas será A sonrisa etrusca. Nela coñeceremos a Salvatore, un vello campesino calabrés que tera que viaxar a Milán para facer unhas probas médicas. Alí descobre un neto e o amor dunha muller. Temos un amor intenso e outro inesperado e temos tamén que sempre hai sensancións e sentimentos novos. O libro é emotivo e divertido onde o importante non é o que sucede senon cómo sucede. Atopamos moitos temas dos que falar: a cidade e o rural, a relación avo – neto, o amor no final da vida… etc.
«¿Qué verá en esa estatua?», se pregunta el guardián. Y, como no comprende, no se
atreve a retirarse por si de repente ocurre algo, ahí, esta mañana que comenzó como
todas y ha resultado tan distinta. Pero tampoco se atreve a entrar, retenido por inexplicable
respeto. Y continúa en la puerta mirando al viejo que, ajeno a su presencia, concentra
su mirada en el sepulcro, sobre cuya tapa se reclina la pareja humana.
La mujer, apoyada en su codo izquierdo, el cabello en dos trenzas cayendo sobre sus
pechos, curva exquisitamente la mano derecha acercándola a sus labios pulposos. A su
espalda el hombre, igualmente recostado, barba en punta bajo la boca faunesca, abarca
el talle femenino con su brazo derecho. En ambos cuerpos el rojizo tono de la arcilla
quiere delatar un trasfondo sanguíneo invulnerable al paso de los siglos. Y bajo los ojos
alargados, orientalmente oblicuos, florece en los rostros una misma sonrisa indescriptible:
sabia y enigmática, serena y voluptuosa.
Do mesmo autor atoparedes outras novelas nas bibliotecas municipais:
El río que nos lleva ; La vieja sirena ; Octubre, octubre ; El amante lesbiano ; La estatua de Adolfo Espejo ; Los mongoles en Bagdad ; El mercado y la globalización ; La sombra de los días… entre outras
Recital de Estíbaliz Espinosa na Biblioteca do Forum
Este xoves, 28 de abril na Sala de Adultos da Biblioteca do Forum Metropolitano Estíbaliz Espinosa ofrecerá un recital e coloquio literario con proxeccións en vídeo “Entre o universo e tinta”. A conferencia dará comezo as 19:30 horas, con entrada libre. Para máis información Biblioteca Forum Metropolitano Rúa Río Monelos 1, e no teléfono 981 184298
A obra completa de Pereiro sae en edición bilingüe galego-castelán
Libros del Silencio, editora barcelonesa dirixida polo galego Gonzalo Canedo, acaba de presentar a súa edición da Obra completa de Lois Pereiro, que inclúe tanto os poemas como os escritos en prosa do homenaxeado no Día das Letras. O libro, que conta cun prólogo de Pere Gimferrer foi traducido para ao castelán por Daniel Salgado e inclúe unha introdución de Xosé Manuel Pereiro ao mundo creativo do seu irmán.
Manuel Lourenzo González gaña O Barco de Vapor
Manuel Lourenzo González obtivo o Premio de Literatura infantil O Barco de Vapor, no seu vixésimo sexta edición. Dotado con 6.000 euros e convocado pola Fundación SM, o premio pretende potenciar a creación de literatura infantil e xuvenil en galego que fomenten o gusto pola lectura e transmita valores humanos, sociais, culturais e relixiosos que axuden a construír un mundo máis digno. O xurado, formado por Manuel Figueiras, especialista en literatura infantil e xuvenil; Isabel Soto López, crítica literaria e tradutora; e Xavier Senín, catedrático de bacharelato, considera que a novela gañadora é “unha narración chea de imaxinación e fantasía, que destaca polo acertado deseño do mundo no que transcorre, co uso dunha linguaxe propia que dá conta de todas as súas peculiaridades”. Os organizadores informaron nun comunicado de que o premio se converte este ano en bienal, polo que a próxima edición se fallará en 2013
O que non te mata faite máis forte
Dicía tal, Nietzsche. E pódese concluir en tal, tamén, trala lectura de La ciudad y los perros. A experiencia persoal de Vargas Llosa (Arequipa-Perú, 1936) na escola militar Leoncio Prado na década dos cincuenta, tradúcese nunha serie de personaxes que encarnan todas as posibles versións nas que se parte un ser humano sometido á crueldade, á disciplina absoluta, á submisión. Ou morre -incluso físicamente- ou medra.
Os perros, cadetes de primeiro ano da escola, son estudantes de formación regulada e vítimas da disciplina militar disposta polas regras da institución e, ademais, dispostos dentro dunha xerarquía baseada nun estractamento social (serranos, negros, cholos, chalacos), os propios rapaces organízanse nunha microsociedade interna que funciona a través de castigos, recompensas e novatadas dentro das “cuadras” nas que habitan. Se sobre estas cuadras son os militares-profesores os que aplican a educación e a corrección, os propios alumnos autodeterminan os comportamentos internos, afondando aínda máis na diferenza e na cuestión racial e de idade como excusa para impoñer un réxime case de terror.
No interior do medo xorde o círculo, un grupo de rapaces que unidos tratan de diferenciarse dos demais, protexéndose e creando un comercio clandestino de trafego de exames, tabaco, bebida e privilexios que os fortalece e retroalimenta, facéndoos máis fortes. Todos os que están fóra deste círculo son susceptibles de violencia e medo.
O Jaguar, líder carismático do círculo, conta cos apoios doutros personaxes como o serrano Cava, o Boa ou o Poeta, todos narradores desde o seu recanto da historia, que van dispoñendo os ganduxos da trama, facéndoa multidimensional, trabada pola subxectividade que parte do anonimato de cada voz e que conta co atractivo de ir despexando hipóteses, como se dunha ecuación se tratara.
O principal destes enigmas é a manos de quen se produce a morte do Esclavo, testemuña clave do roubo das preguntas dun exame, punto inicial e principal da obra, e que supón a aparición do antagonista de o Jaguar, as dúas forzas, ou a supervivencia e a supresión, baseándonos na frase nietzscheana. A inocencia ou a culpabilidade, a busca por parte dos profesores dunha fuxida da responsabilidade e a vinganza por parte dos cadetes, incorporan a desconfianza a cada unha das situacións.
E que queda do individuo cando se eslúen os seus límites a base de berros, golpes, agochos, desdobramentos? a identidade, a procedencia, a sexualidad, todo vai caendo inservible como os cabelos cortados, a roupa da casa, todo igualado e controlado polo uniforme e a disciplina.
Manuel Guede Oliva gaña o Premio de Teatro Rafael Dieste
A obra A función do Tequila, do dramaturgo Manuel Guede Oliva, é a gañadora do Premio de Teatro Rafael Dieste, que outorga dende hai quince anos a Deputación da Coruña. O fallo fíxose público onte na sede da institución polo seu presidente, Salvador Fernández Moreda, que declarou que o traballo de Guede foi seleccionado “por unanimidade” entre 27 candidatos. O xurado do premio, integrado por Antonio Simón, Elena Luaces, Henrique Rivadulla Corcón, Manuel Manquiña, Santiago Cortegoso e Eduardo Alonso declarou, a través de Manquiña, que seleccionou A función do tequila por ser unha obra “áxil e sinxela, que propón un espazo escénico moi atractivo e un xogo entre a realidade e a ficción que pode ser moi atractiva para o espectador”. Asemade, o actor afirmou que a experiencia profesional de Manuel Guede –que dirixiu durante 15 anos o Centro Dramático Galego– “nótase, e demostra que é un factor moi importante”.
Blogs Clubs Lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña 