IlustrArte na Biblioteca Forum
A Real Academia de Belas Artes, vén de declarar o 1 de abril o Día das Artes Galegas, este ano adicado a Castelao. Porén quixemos rendirlle unha pequena homenaxe ó máis célebre dos nosos ilustradores cunha mostra adicada aos ilustradores galegos, na que atoparedes unha pequena selección do traballo de moitos destes artistas.
E é que xa o dicía Manel Cráneo:
“Dedicarse á ilustración en calquera dos seus afluentes foi sempre unha opción ligada á incomunicación debido ao illamento que supón traballar por conta propia…”.
Entre abril e xuño na Biblioteca do Fórum Metropolitano atoparedes unha mostra bibliográfica e unhas actividades coas que pretendemos dar maior visibilidade a estes profesionais, destacando a labor levada a cabo pola AGPI, que leva dende o 2003 procurando crear “conciencia de grupo e polo tanto de non traballar na soidade”.
Nestes meses tamén estarán presentes datas sinaladas, como o día do Libro Infantil e Xuvenil, o Día do Libro e o Día das Letras Galegas, ano adicado a Manuel María.
Ilustradores de antes e de hoxe, reunidos nesta pequena selección e que podedes atopar nos fondos das Bibliotecas Municipais da Coruña.
Actividades dentro da programación da mostra “IlustrArte”
.: Obradoiro-Creativo “Os Pelelliños” con Anxo Fariña
20 de abril ás 18:30h. (para nenos de 4-6 anos) Require inscrición
Obradoiro de ilustración para estes máxicos personaxes da man do seu creador, inventar novas historias e deseñar novos pelelliños cunha chea de debuxos e risas.
.: Ilustrando coa Escola Pablo Picasso
27 de abril a partir de 11:00h. (para todos os públicos) Entrada libre
Ilustrando en directo cos profesores Mario e Clara e os alumnos do módulo de Ilustración da Escola Pablo Picasso
.: Ilustrando Ando con Irene Sanjuán
11 de maio ás 19.00h. (para todos os públicos) Require inscrición
Clase maxistral de Ilustración con Irene Sanjuán
.: “A casa de Manuel María” con Teatro Babaluva
18 de maio ás 18:00h. (para nenos de 5-12 anos). Require inscrición
Coñeceredes o mundo poético de Manuel María e o recrearedes ao voso xeito nun libro despregable
.: Faladoiro con Antonio Seijas
8 de xuño ás 19:00h. (para todos os públicos) Entrada libre
Antonio Seijas falaramos dos seus álbumes e amosará imaxes de moitos dos seus traballos
Podedes seguir todas as noticias relacionadas con esta mostra co hashtag #IlustrArte
Tiempo de vida
Cuando se es hijo único, cuando no se tiene el espejo de unos hermanos donde mirarse, la inseguridad sobre lo que somos parece mayor que si los tuviéramos, que si hubiésemos crecido al lado de alguien que ha tenido las mismas influencias, los mismos padres, y aun así es nítidamente diferente de ellos y por supuesto de nosotros.
Marcos Giralt Torrente escribe un relato intimista y muy personal. A lo largo de 200 páginas va desgranando una relación fraternal, la propia con su padre; no siempre fácil, pero intensa, aún en los momentos de mayor desencuentro y lejanía. Y lo hace desde la posición que arriba se describe, la de ser “hijo único“; de no tener con quien comparar o compartir actitudes, momentos familiares, consejos y modos de ver las cosas que todo padre transmite a sus hijos a lo largo de su existencia; quiera o no hacerlo, pues nada es más cierto que el dicho “todos somos ejemplo aunque no seamos ejemplares”.
En general la vida de todos nosotros está influenciada por la educación recibida en el ámbito familiar. La que aquí describe tiene la singularidad de que ese ámbito no era el de una familia unida. Sus padres se divorciaron y cada uno buscó su desarrollo personal al margen del otro, sin por ello renunciar a mantenerse relacionados. Esto influyo de manera decisiva en las opiniones y sentimientos que el único hijo de la pareja tuvo de la actuación vital de cada uno de ellos y por supuesto de la relación que con él mantuvieron.
La trama es real, si bien el autor se permite licencias propias de la ficción. En lo que concierne a la relación con su progenitor es autobiográfica. A medida que leemos vamos percibiendo que el sentimiento hacia su padre es ambiguo. Han tendio cuentas pendientes y ello ha dejado su poso. Hay reproches sobre las veces que él debió estar y no estuvo, las ocasiones en que sus ausencias se alargaron más de lo que se entendía como debido, la falta de apoyo económico no solo en los buenos tiempos, tampoco en aquellas ocasiones en que su madre quedaba sin recursos o eran muy escasos, -era con esta con la que vivía la mayor parte del tiempo-. En este sentido podemos encontrar reiterativas estas explicaciones en las que una y otra vez y respecto al comportamiento de su padre relata que no se sentía suficientemente estimado. Describe todo con una prosa liviana que permite seguir la lectura sin cansancio. La narración es en primera persona y no utiliza nombre alguno para referirse a sus progenitores. Tampoco lo hace cuando hace aparecer en la historia otros personajes.
La muerte de nuestros progenitores siempre nos parece que se produce de forma temprana. Aunque hayan alcanzado una edad longeva su desaparición dejará inconclusas innumerables situaciones que por unas cuestiones u otras no se han planteado en su momento o si se hizo no han sido suficientemente aclaradas y matizadas. Eso y el saber que ya no se puede acudir al consejo o experciencia que ellos aportaban a nuestra vida es algo con lo que hay que aprender a vivir. De todo esto es de lo que nos habla Marcos Giralt Torreente. En su caso ademas con el handicap de que su padre no era un desconocido, era un pintor de fama.
Creo que muchos lectores encontrarán puntos comunes con las relaciones que ellos han mantenido con sus padres. Lo que dice afecta a todos ya que, salvo excepciones, con más o menos intensidad las situaciones que nos cuenta son bastantes comunes en toda convivencia filial. Poco parece callarse el autor, lo que hace más creíble la historia. Tristezas, alegrias, encuentros, decepciones, comprensión y cariño. Todo muy bien expresado lo que provoca sentimientos conmovedores y, al menos a mí, empatía.
Marcos Giralt Torrente nace en Madrid en 1968 en una familia de artistas (es hijo del pintor Juan Giralt, nieto del escritor Gonzalo Torrente Ballester y sobrino del también escritor Gonzalo Torrente Malvido). Se lienció en Filosofía en la Universidad Auónoma de Madrid. Su primer libro fue el volumen de relatos Entiéndame, pero la celebridad no le llego hasta 1999, cuando ganó el Premio Herralde de Novela con su novela París. En 2011 gano el Premio Nacional de Narrativa con Tiempo de Vida, la novela que estamos leyendo.
Ha sido escritor residente en la Academia Española en Roma, en la Universidad de Aberdeen, en el Künstlerhaus Schioss Wiepersdorf, en la Maison des Écrivains Etrangers et des Traducteur de Saint Nazaire y en la Santa Maddalena Foundation. Es miembro de la Orden del Finnegans. En 1995 comenzó a colaborar con el periódico El Pais, donde fue crítico literario del suplemento Babelia hasta 2010. Su obras han sido traducidas al inglés, alemán, francés, italiano y portugués, entre otras.
De Barcelona a los Mares del sur
Barcelona, enero 1979. Después de llevar un año desaparecido, el cuerpo del empresario Stuart Pedrell es hallado en un descampado del barrio de la Trinidad. La viuda del difunto, la hermosa y cínica Mima, a través del abogado de la familia, encargará a Pepe Carvalho que investigue la vida de su marido durante ese año de ausencia. No parece, no obstante, demasiado afectada por los hechos.
“Si sale el asesino, pues venga el asesino. Pero lo que nos interesa es saber que hizo durante ese año. Comprenda que hay muchos intereses en juego.
Desde este momento, y partiendo de una única pista, un papel doblado encontrado en los bolsillos del cadáver en el que aparece escrito en italiano Ya nadie me llevará al sur, Carvalho comenzará a entrevistarse con los allegados al empresario: familiares, socios, amigos y amantes. En este deambular, entraremos en contacto con la alta sociedad catalana: conoceremos al Marqués de Munt, representante de la alta aristocracia, arrogante y esnob, cuya posición social parece situarlo por encima del resto de los mortales ; al esforzado Planas, que luchará por alcanzar la posición del marqués sabiendo de antemano sus limitaciones; a su amante, también de alta cuna, Adela Vilardell… todos ellos ricos hasta la médula, pero fríos y escasamente conmovidos por el destino de su amigo y socio.
Más allá de la trama detectivesca, Montalbán nos ofrece un retrato de la España de la transición. Han pasado cuatro años desde la muerte de Franco, uno desde la firma de la Constitución de 1978 y apenas unos meses desde la matanza de Atocha. A través del descreído Carvalho, Montalbán retrata el desencanto de toda esa España maltratada por el franquismo ante los derroteros que va tomando la tan ansiada transición. Esa España cuyo desarrollo vendrá de la mano de unos pocos que se enriquecen a costa de muchos; donde los verdaderos héroes serán, a los ojos de Carvalho, esos desheredados que tendrán que aceptar una transición no tan idílica como siempre nos han presentado.
Los mares del sur es la tercera entrega de la serie protagonizada por Pepe Carvalho, con la que Montalbán obtuvo el Premio Planeta 1979 y se dio a conocer en todo el mundo.

“Los detectives privados somos como los traperos: rescatamos de la basura lo que aún no es basura. O lo que bien visto podría dejar de ser considerado basura.
Además del detective que da nombre a la serie, y de los personajes que conforman su círculo más íntimo, Charo, Biscúter, Fuster… una serie de constantes se repiten en todas las entregas: las abundantes referencias gastronómicas y literarias; la quema de libros de Carvalho; el protagonismo de la ciudad de Barcelona como marco geográfico; la crítica social; el hedonismo… Constantes que dotan a la serie de una identidad propia dentro del panorama de la novela negra internacional, y que en cierto modo marcarán el devenir de la este género en la literatura española.
Aunque conocido fundamentalmente por la serie de Carvalho, Manuel Vázquez Montalbán cultivó otros géneros con maestría: desde la crónica periodística hasta la poesía o el ensayo.
Puedes encontrar más información sobre el autor y su obra consultando nuestro dossier

Descarga aquí el dossier en pdf
Y si te interesa escuchar a Montalbán de propia voz, aquí podrás ver esta entrevista emitida después de su muerte el 18 de octubre de 2003.
De 0 a 100: libros máxicos para nenxs que todo adulto debería ler
¿E se as historias para nenos fosen
de lectura obrigatoria para os adultos?
¿Seriamos realmente capaces de aprender
o que, desde hai tanto tempo, vimos ensinando?
José Saramago, A flor máis grande do mundo.
Desde 1967, o 2 de abril, coincidindo coa data do nacemento do escritor danés Hans Christian Andersen, o IBBY promove a celebración do Día Internacional do Libro Infantil co fin de promocionar os bos libros infantís e xuvenís e a lectura entre os máis novos.
Cada ano unha Sección Nacional ten a oportunidade de ser o patrocinador internacional deste día. Dita Sección elixe un tema e convida a un/ha autor/a importante do país para escribir unha mensaxe para xs nenxs do mundo e a un/ha ilustrador/a de renome para o deseño dun cartaz que se distribúe por todo o planeta. Este ano o país encargado da organización desta celebración é Brasil. A mensaxe foi redactada pola autora de libros infantís Luciana Sandroni, e as ilustracións foron realizadas polo debuxante e caricaturista Ziraldo.
Bibliotecas, librerías e outras entidades celebran este aniversario mediante a organización de exposicións, encontros con escritores e ilustradores, presentacións de libros, sesións de libro-forum, actividades de animación á lectura… 
Na Biblioteca Ágora cremos que non fai falta estar atrapado pola síndrome de Peter Pan para ser un habitual da literatura infantil. Non é un mundo exclusivo para nenxs, mestres ou pais e nais. Moitos dos libros en principio destinados aos máis pequenxs son, polos seus contidos, ilustracións e sobre todo pola beleza que encerran, moi indicados para todos os públicos, téñase a idade que se teña.
Dende xa e ata finais do mes de abril, na nosa sección de Actualidade atoparás “De 0 a 100”: unha escolma de títulos que non entenden de idades e que están cheos de dobres lecturas, de profundas reflexións, de emotividade e, ademais, dunhas ilustracións que en moitos casos son toda unha obra de arte. Convidámoste a mirar ao pasado e recobrar a maxia da nenez grazas a estes libros infantís que recollen preciosos ensinos para os adultos, sabias mensaxes que asemellaban esquecidas.

O amor, a amizade, a superación persoal, o paso do tempo… Diversos son os temas que recollemos nesta bonita mostra.
E para mostra, uns “botóns” do que podes atopar se nos visitas:
Camino de mi casa, de Ana Tortosa, narra en tempo pasado todas aquelas cousas que unha nena atopaba camiño de casa: o banco onde sentaban os avós, a caixa de correos, o parque infantil, a escola, unha árbore, a fonte… Nada de todo aquilo permanece en pé, nin sequera a súa casa. Todo quedou reducido a cascallos. Dun xeito lírico e desgarrador, esta obra fálanos da situación de desamparo en que nos deixa unha guerra e da tristeza que embarga aos refuxiados.
Vacío, de Ana Llenas, é un libro que nos fala da resiliencia, ou a capacidade de sobrepoñerse á adversidade e atoparlle un sentido. Porque a vida está chea de encontros, pero tamén de perdas.
En La noche estrellada a paixón polos soños (e por Jimmy Liao, o seu autor) contáxiase. E non falta quen, como a protagonista deste fermoso libro, vai seguindo o camiño de baldosas amarelas que conduce máis aló das frustracións cotiás. A nena que narra esta historia convéncenos de que un bo recordo é un medicamento inmellorable.
El mar y otras cosas de las que también me acuerdo (Mónica Gutiérrez Serna) Cando pasea coa súa neta Don Jaime apenas fala, só o imprescindible ou mesmo menos. Pero é el quen lle ensina a ler os carteis mentres van pola praia. É el quen lle ensina a non pintar estrelas de mar coa verniz de uñas da avoa. A nena cada vez fala máis, el cada vez menos. Cando lle pide cores para pintar unha árbore, dille: “Observa unha árbore durante media hora e apunta nun papel cada cor que vexas”. Logo, con satisfacción, ponlle sobre un prato unha mostra de cada un dos tubos de pintura da súa caixa. Seguiron paseando durante anos. Don Jaime xa non fala, pero iso non lle impide ensinarlle as cousas fundamentais da vida.
Apetecibles, ¿verdade? Seguro que ti tamén tes na recámara algunha xoia literaria infantil apta para tódalas idades, capaz de namorar tanto a pequenxs como maiores. E como cremos que ditos“tesouros” teñen que ser compartidos, gustaríanos que durante todo o mes de abril os subísedes ás vosas redes co hashtag #de0a100.
Twitter, Facebook, Instagram… todas as canles son válidas. Mentres esperamos as vosas fotos e comentarios, imos predicando co exemplo: ¡velaquí as nosas recomendacións!

#de0a100: Maru, Natalia, Santi, Vanessa, Nancy… xs bibliotecarixs de Ágora recomendan!
Os fillos do mar
Hai xa máis dun mes que os clubs de lectura da Biblioteca Ágora fomos invitadas ao encontro con Pedro Feijóo na Biblioteca Rosales. Moitas grazas a Anabel e Sira por invitarnos a este evento que nos deu a oportunidade de coñecer a este adorable escritor e de compatir experiencias e lecturas con outros clubs!
Por outra banda, e aínda que por razóns diversas atrasámonos na publicación desta entrada, non queremos desaproveitar a oportunidade de recomendar a lectura da que foi a primeira novela do autor, “Os fillos do mar”, pola que obtivo o Premio Arcebispo Juan de San Clemente en 2013.
Unha novela ambientada en Vigo, por cuxas prazas e rúas acompáñanos Feijóo da man do seu personaxe principal, Simón, un mediocre e entrañable arquitecto, un “Miña Xoia” como o define o autor, e de Mariña, muller resolta e fermosa da que pronto este se namora.
A historia comeza cun encargo que recibe Simón para reconstruír unha fonte no xardín do pazo dunha familia viguesa de renome: os Dafonte-Llobet. O achádego dunhas moedas de ouro dará lugar ao arranque dunha historia trepidante, na que aparecerán tesouros, piratas, contrabandistas, nazis, e fuxidos da represión franquista. Pois aínda que estamos ante unha novela de misterio e aventuras, non faltan referencias históricas ao pasado de Vigo : á Batalla de Rande (1702) na que, no contexto da Guerra de Sucesión Española prodúcese o afundimento dos Galeóns que transportaban o ouro de América; ó tráxico episodio do asalto do Bou Eva, no contexto da guerra civil e represión franquista ; ou á presenza da Alemaña nazi en Vigo durante a Segunda Guerra Mundial. Porque, en palabras de Pedro Feijóo:
“Escribín sobre Vigo porque é a miña cidade. Sempre admiraba as novelas de Eduardo Mendoza, que me fixeron coñecer e entender Barcelona doutra maneira, ou o cine de Woody Allen con Nova York como pano de fondo. Por iso creo que as obras teñen máis forza se as vinculas ás súas cidades. A historia que conto é universal, pero pasou en Vigo…
Despois de ler con tantas gañas historias doutros apetecíame que fosen pezas galegas as que se ensamblasen e é por iso que escribín Os fillos do mar
Como mostra do que podemos atopar nesta libro deixamos estes audios no que o autor lé diferentes escenas da novela. A banda sonora é de Lamatumbá, grupo musical no que Pedro, “El Perdidito”, participou como baixo entre 2003 e 2011
Banda sonora 1 Banda sonora 2 Banda sonora 3
O resultado de todo isto é unha obra que entretén e informa; que combina axilidade con calidade literaria, e que por encima de todo, aspira a ser lida e gozada polo lector.
A min o que me deu a vida neste traballo sempre foi a consciencia de que do outro lado había un lector que a priori estaba disposto a falar contigo. Para min sempre é determinante falar con ese lector. Para min a literatura é un diálogo constante entre dúas partes que non poden existir unha sen a outra, así que se hai algo que para min sexa fundamental é a capacidade para empatizar co lector.
Se queres máis información sobre Pedro Feijóo e a súa novela, podes consultar o Dossier que elaboramos para o noso club… e para todos aqueles que queran lelo:

Dossier “Os fillos do mar” en pdf
Más vale equivocarse en la esperanza que acertar en la desesperación









La Ley era clara, su consideración prioritaria era el bienestar del menor. ¿Cuántas páginas y cuántas sentencias había dedicado a este concepto?. La asistencia, el bienestar eran sociales. Ningún niño es una isla. Pensó que sus responsabilidades terminaban dentro de las paredes del tribunal. Pero ¿como podían terminar allí?.
Ian Mcewan nació en
El techo policromado de la iglesia (lo único que no demolieron los reformistas) pende sobre su cabezas como el casco de un espléndido buque volcado. Es un espejo del alma de la ciudad; pintados en sus viejas vigas, Jesucristo en majestad sostiene la espada y el lirio, un barco de carga dorado rompe el oleaje, la Virgen descansa en una media luna.








