Category Archives: Obras
Tenemos que hablar de Kevin. Lionel Shriver
Desta vez temos que falar de Kevin, para rematar estas últimas sesións antes do verán. Temos que xuntarnos e discutir sobre el, sentármonos con calma a debullar os seus dezaoito anos en ver onde fallou a súa conduta, falar entre nós das súas carencias, das súas grallas e das nosas. Portarnos como eses pais que desexan un fillo e celebran a súa chegada pero que despois se van afastando do idealizado mentres o individuo se vai formando a si mesmo, tan distinto do prantexado, tan evidentemente autónomo.
Tenemos que hablar de Kevin,novela moi recente da novelista norteamericana Lionel Shriver (xa presenta a autora un grande rasgo de personalidade cando aos quince anos mudou o seu nome conformista, feminino e lindo por un nome masculino e que lle soaba mellor), atrápanos desde a primeira liña cunha historia simple na que non custa espellarse; unha parella de clase media alta e bastante nova, profesionais de éxito en traballos pouco comúns, ela –Eva- de pais armenios e fortes conviccións antiamericanistas e el –Franklin- fotógrafo capturador de localizacións para publicidade, norteamericano de postal, espécime absoluto do “american way of life”. Ambos os dous desexan dar un paso máis despois do convencional casa-coche-voda e deciden ter un fillo. Ben, el desexa ter un fillo pero ela, non tanto…
É este distanciamento da nai e da convención social que son o instinto maternal e a maternidade nos nosos días un rasgo e case unha carga xenética que atrapará e formará o carácter do noso Kevin? Porque Kevin é noso, do lector, vémolo medrar e vémolo medrado, sabemos desde o principio dos seus días o que acontecerá anos máis tarde, o motivo polo que teremos que falar tan seriamente sobre el.
Un cativo nada tenro nin agarimoso, unha frialdade e enfado perpétuo envólveno desde o berce, un desapego que chega a nós desde a perspectiva da súa nai Eva, que capítulo a capítulo, carta a carta dirixida a Franklin, vainos dicindo como foi esa relación familiar entre eles desde o antes de concibir ao fillo até moito despois da barbarie que cometerá xusto antes de cumpri os dezaoito da maioría de idade.
Esta Eva que nos comprime no seu mundo de viaxeira e redactora de guías de viaxes e que coa maternidade vai diminuindo en proporcións a pasos de xigante, chegando da liberdade absoluta á íntima escravitude do fillo, a tiranía dos sentimentos que son máis obrigas que amor de nai e que culminan nunha desastrosa relación nai-fillo dunha dureza sorprendente e que mesmo nos fai tolerantes e compasivos ante temas tan brutais como a delincuencia xuvenil, o maltrato psicolóxico, todo coa temática de fondo das matanzas nos institutos norteamericanos, tema tan alleo -polo momento- a nós, a non ser pola moi comentada e mediática matanza do instituto Columbine.
Un lectura, desta vez, que nos fai partícipes mentres nos achega un segredo que non se desvelará até o final.
A novela levouse ao cinema recentemente con Tilda Swinton no pel de Eva, John C. Reilly no de Franklin e Ezra Miller como o Kevin adolescente.
Páxina da autora na wikipedia: http://es.wikipedia.org/wiki/Lionel_Shriver
OS LIBROS ARDEN MAL. Manuel Rivas
A cidade que le,lema de promoción cultural na nosa cidade, apareceu en forma de cartaces e proxectos de animación e achegamento á lectura hai un par de anos, pero tamén foi unha das referencias que desapareceron do noso antigo escudo histórico. Di Manuel Rivas en Os libros arden mal que no vello escudo da Coruña figuraba un libro aberto ao pé da torre e que daba medida da grande importancia da cultura e da lectura no noso lugar, onde tanto o faro como a caveira do xigante Xerión, acoutaban a nosa historia. Co tempo e cos avatares da historia ese libro desapareceu e, con el, outros moitos máis, os libros palpables e reais. Ardidos, queimados, expoliadas as bibliotecas e, por tanto, ceifados os camiños da cultura dunha xeración secuestrada e incerta.
Os libros arden mal, pero arden e con este auto de fe da Falanxe en pleno agosto do 36, a queima cruel e desapiadada, queimáronse as raíces do pensamento e da formación futura.
Con esa fotografía das pías fumegantes de libros, da queima vixiada polos falanxistas, armados e co brazo en alto, Rivas comeza unha novela polifónica, poliédrica, que crea un mosaico de memoria xunto coa xente e os tixolos da cidade, recanto a recanto toda Coruña vai tomando unha voz de séculos que declarao seu auxe e a súa caída.
Cando un grupo de mozas e mozos republicanos van debullando as súas historias e entrelazándoas, asistimos á reconstrucción dunha cidade e o seu desenvolvemento a través dunha guerra que pasou de refilón para uns e de cheo para outros, prantexando a reconstrución da esperanza e da formación dos plans de futuro a través do medo, da fuxida, da emigración, da volta ao pasado.
O expolio das bibliotecas públicas e dos ateneos culturais e das coleccións privadas –como a de Casares Quiroga, na rúa de Panadeiras- constitúe a grande metáfora que é a espiña dorsal de OS LIBROS ARDEN MAL, a queima do futuro e das posibilidades dos novos, a desaparición de toda referencia para o pensamento, a formación e promoción das vindeiras xeracións tras da postguerra, caídas na involución e o retroceso cara ao que cada guerra nos leva –ou nos devolve-, no banzo primeiro da inxustiza e da incerteza que veñen da ignorancia forzada.
Polca o gaiteiro enterrador, o cantante Terranova, a misteira Olinda e a súa filla lavandeira e clarividente Ó, os boxeadores Arturo da Silva e o Hércules do Papaigaio, amigos que se crían na cultura das ruelas da antiga pescadaría, van dando testemuña dos anos previos á guerra, da placidez e os recursos que se atopan na liberdade e de cómo se destrúen todos os camiños e as unións cando estoupa a guerra, a caza, como di un dos protagonistas, que a guerra se convirte nalgúns lugares nunha auténtica caza.
No bando contrario, en non querendo falar de vencedores e vencidos, un censor que odia tanto os libros como lle fascinan, un xuíz co degoro de atopar a Biblia de Borrow pero tamén de destacar por riba de canto se lle poña diante, a súa muller, Chelo Vidal, unha pintora que reflicte o espírito de traballo e de sacrificio das mulleres pero tamén encarna a idea de liberdade e progreso. E, entrementres, personaxes reais que conforman os ganduxos deste lenzo, o ditador de corpo presente, o pintor Urbano Lugrís, Sada, cos seus “atentados” de pinturas no Azor, o ideólogo nazi Carl Schimdt, e o grande prexudicado do cambio de tercio, o perseguido até o expolio e a aniquilación do seu nome e a súa sombra: Santiago Casares Quiroga.
Novela dura pero fluida, novela río de seu, traza con rapidez unha senda que aos de aquí nos fascina e nos atrapa polo efecto espello que provoca a identificación para o lector se se presinte no que se narra. Recoñecemos os lugares, sóannos os nombres e as anecdotas, ás veces voltas a enlear polo tempo, máis cargadas de tintas e de esaxeración, pero recentes aínda no noso patrimonio intanxible.
Curioso ver como os aparentemente inconexos capítulos iniciais nos levan até unha confluencia no auto da queima, todos os protagonistas xiran arredor do lugar das follas ardendo e do fume, dalgún xeito chegaron alí para ollar, para doerse ou tratar de rescatar unha ínfima memoria, o olor das páxinas queimadas grabado para sempre no narís, os libros como despoxos de animais mortos, e alguén que recoñece unha capa coñecida, que arrisca a punta dos dedos nas brazas, que fica luxado co tisne, pero que aínda sabe que os libros arden mal, pero que nos fan vivir e que nos salvan.
OS LIBROS ARDEN MAL É UNHA DAS NOVELAS GALEGAS MÁIS PREMIADAS DE TODOS OS TEMPOS:
- VII Premio Libro del Año 2006: O Gremio de Libreiros de Madrid
- Premio Antón Losada Diéguez 2007, modalidade literaria (organizado este ano polo Concello do Carballiño)
- XXX Premio da Crítica-Galicia 2007
- Premio da Crítica Española 2006 dentro do apartado de galego na modalidade de narrativa:
- Premios da Asociación Galega de Editores : Premio Anxel Casal ao libro do 2006 e Premio Xosé María Álvarez Blázquez ao autor/-a do 2006.
- XVI Premio Irmandade do Libro da Federación de Libreiros de Galicia (libro do ano) 2007.
MANUEL RIVAS na wikipedia http://gl.wikipedia.org/wiki/Manuel_Rivas
Manuel Rivas en El poder de la palabra http://www.epdlp.com/escritor.php?id=2214
Centro de interese “Os mellores de…”
Na Biblioteca Municipal Ágora acabamos de poñer en marcha un novo centro de interese “Os mellores de…”, unha selección de calidade dos mellores libros, películas e música dun determinado tema ou xénero. Cada catro meses os fondos deste centro de interese renovaranse e xirarán en torno a unha temática diferente.
Comezamos cos “Mellores da literatura levada ao cine”, unha selección desas xoais da literatura levadas ao cine da man tamén de excelentes intérpretes e directores. Libro e máis película co mesmo título para degustar, comparar, gozar e compartir.
Temos dispostos os packs libro + película que podedes levar en préstamo: historias de amor, de aventuras, de terror, de drama… en definitiva, unha chea de historias para amantes do cine e da literatura. A continuación, podedes ver algunhas das obras que atoparedes neste novo centro de interese:
Ademais, elaboramos unha guía de lectura que recolle as obras que forman parte dos mellores libros de cine agrupados en infantil, xuvenil, adultos, cómic e teatro. Podedes ver as reseñas tanto ao carón das obras colocadas na estantería como no Slideshare das Bibliotecas Municipais de A Coruña, a través do seguinte enlace: Guía de lectura “Os mellores… libros de cine”.
A miúdo a adaptación cinematográfica non soe superar á obra literaria, pero como todo nesta vida ten excepcións… levade o pack e contádenos se vos gustou máis o libro ou a peli! E se botades algo en falta na selección… non dubidedes en comentárnolo!!
O retrato de Dorian Gray. Oscar Wilde
O Club de Lectura da Biblioteca de Monte Alto comenza unha nova lectura cun clásico. É curioso o efecto de reler un libro despois de moito tempo. Revisitar os recordos e reenganchar todo o que quedou desatrapado no tempo, comprobar como o recordo foi avariando a memoria, deformando as imaxes e os contidos, facendo unha nova versión do que realmente foi. Idealizar, disque se chama esta confusión do vivido e do pensado.
É recomendable tamén este xogo de memoria, o de revisitar o pasado de cando en vez. Volver moitos anos despois a unha lectura de xuventude, cantos máis anos mellor, por ver como sobreviviu na nosa idealización e onde fica o que pervive.
O retrato de Dorian Gray serviunos para facer este experimento. Primeiro tratando de espertar todas as sensacións durmidas que deixou o libro que limos sendo adolescentes lectores, polo xeral, e todos coincidindo no básico: a historia dun home que vendeu a súa alma por non envellecer.
Desde os quince, os vinte anos, máis ou menos, de cada quen que leu esta obra e deixou pasar outros moitos, rescatamos esta idea primordial e tratamos de ver se tras a súa redescuberta a sensación era a mesma.
Curioso ver o envellecer dun libro cuxo protagonista non se fai vello nunca…
Oscar Wilde (Dublín 1854- París 1900) fixo da súa única novela un retrato da boa sociedade
O retrato de Dorian Grey é unha excusa para un retrato máis pormenorizado e a maior escala dunha sociedade que busca a beleza e o benestar como algo valiosísimo pero inútil. Reflexo da arte e nunca imitación da vida, a beleza –e arte, porén- serán algo preciado pero inútil.victoriana, os costumes, o xogos das afinidades electivas e das apariencias, as poses de salón e os espellismos sociais, a refinación e a afectación como modelo de conducta, a falsa moralidade e, por detrás diso, socialmente convido, a malformación moral, o vezo.
Deste xeito, por riba da historia do home novo retratado que estanca a súa idade no momento de máxima aceptación pola apariencia de virtude e boa conduta que transmite o seu aspecto –o retratado e o real-, a historia é unha loita de contrarios, o universo a balancearse entre as dualidades: o vezo e a vertude, a fidelidade e a traizón, o ben e o bal, o amor e u odio.
A beleza por riba da moralidade e das convencións sociais lánzanos, a través de numerosas disertacións e preguntas retóricas de Wilde, que se reflicte no personaxe ladino de Lord Henry Wotton, unha busca da nosa propia posición con respecto ás evolucións do carácter de Dorian, que pasa de ser un rapaz inocente a un home pagado de si mesmo e máis tarde de conduta atroz en base á adulación social.
A adulación do cadro, a fidelidade do retrato co orixinal, pasará a ser a aceptación cos ollos pechados da bondade do propio Dorian e a permisividade que virá logo desa aceptación. Ademais, os consellos de Wotton, quen ve no propio Dorian o lenzo en branco no que poder pintar as súas frustracións, van deformando interiormente ao xoven, conducíndoo, sempre agochado por unha face benévola e inocente, a un mundo de inmoralidade e crime cada vez maior e sen remorsos. Mentres, na escuridade do faiado, o cadro vai deformando o seu aspecto, co paso do tempo e dos actos terribles do seu modelo, sendo testemuño e copia fiel da desintegración da súa alma.
Unha novela pola que pasaron cen anos e pasarán outros máis sen que se deforme o seu sentido e o seu pouso. Sobre a que pasaron nesta ocasión, vinte e máis anos da súa lectura e volvemos atopar un novo senso no que noutrora foi unha lectura recomendada para os novos pero na que o adulto achará sensacións primeiras e frescas. Porque Dorian, un dos dous Dorian, o de pel ou o de lenzo, non murcha nunca.
Premios AELG2013
A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) é a entidade oficial que reúne máis de 415 escritores e escritoras da literatura galega en todas as súas manifestacións: poesía, narrativa, teatro, ensaio, escrita científica, traducións…
Foi fundada no ano 1980 por algúns dos escritores máis sobranceiros da nosa historia literaria e dela foron membros Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Ánxel Fole, Ricardo Carvalho Calero, Uxío Novoneyra, Antón Avilés de Taramancos, Manuel María, Xela Arias e Luisa Villalta, entre outros.
A AELG destaca por ser un dos órganos instituídos pola Academia Sueca con competencia oficial para presentar candidatura aos Premios Nobel. Forma parte do European Writers’ Congress.
Como cada ano a AELG ven de entregar os seus premios. Nesta ocasión foi o centro Ágora da Coruña quen acolleu a Gala das Letras o pasado sábado onde se deron a coñecer os galardóns deste ano.
Entre os premiados destaca a novela Morgana en Esmelle, de Begoña Caamaño que se está a apousentar como unha das obras máis exitosas das nosas letras no último ano.
Morgana en Esmelle é unha reflexión en torno á responsabilidade de asumir as consecuencias non desexadas de cada un dos nosos actos. Un debate sobre a necesidade de adoptar compromisos incómodos e implicarse nos momentos históricos. Sacrificada na loita entre dúas concepcións do mundo, Morgana interróganos sobre a lexitimidade das nosas razóns; mais, acaso a súa condición de vítima faina máis inocente?
Canda ela Ana Romaní levou o premio ao xornalismo cultural, Ledicia Costas o da literatura infantil e xuvenil con O corazón de Xúpiter, e Franciso Pillado o de teatro pola súa coordinación no volume colectivo Banqueiros. Darío Xohán Cabana foi recoñecido pola súa tradución o Cancioneiro, seguido das Rimas dispersas de Petrarca, mentres que o premio de Poesía foi Ex-Aequo para Boca da cobra, de Francisco Salinas Portugal,Os ángulos da brasa, de Manuel Álvarez Torneiro.
Non esquezas que moitas destas obras podes atopalas nas Bibliotecas Municipais da Coruña.
Crímenes exquisitos de Nieves Abarca
El Club de los Lunes del Forum Metropolitano comienza una nueva lectura, en esta ocasión el libro escogido ha sido Crímenes Exquisitos coescrito por la autora coruñesa Nieves Abarca y el criminólogo Vicente Garrido. Y para ello tomamos la reseña hecha por nuestro compañero Enrique del Club de Lectura de las mañanas.
Al estar la historia ubicada casi totalmente en A Coruña y sus alrededores, tiene para todos nosotros una motivación especial. Además Nieves Abarca que junto a Vicente Garrido firma la ficción, es nacida en la ciudad y trabajó durante muchos años en el cuartel de la policía localde su ayuntamiento.
La historia está narrada con fluidez y acierto. Ayuda a mantener la tensión y estar pendiente de lo que pasa. Esa manera de cortar e intercalar acciones simultáneas en distintos lugares hace que sigamos muy de cerca el hilo de lo que sucede lo que ayuda a seguir la narrativa sin esfuerzos ni desvíos. En una obra como ésta con varios escenarios y bastantes personajes, todos ellos claves en el suceso, este hecho es de agradecer.
La novela comienza con un suceso que no tiene nada que ver con el resto del guión, la captura en Vigo de un violador. Este hecho nos presenta a la protagonista principal, la inspectora del cuerpo de la policía nacional Valentina Negro. A partir de ahí comienza el verdadero motivo de la trama, los distintos asesinatos de mujeres y la manera que el asesino tiene de darlos a conocer, siempre con un referente artístico y un discutible gusto escénico. Ello llevará, tanto a la inspectora Negro como al criminólogo Javier Sanjuan, que colaborará con ella, a devanarse los sesos para identificar al autor de estas muertes. Sus víctimas son mujeres, jóvenes y con puntos de coincidencia en lo que a su vida o gustos sexuales se refiere. Los crímenes se producen tanto en A Coruña como en Inglaterra, por lo que los antes mencionados indagadores tendrán que desplazarse a dicho país para ampliar el campo de investigación.
Por otra parte y relacionado con las víctimas está el mundo de la droga, trata de blancas, especulación inmobiliaria y corrupción. Este mundo tiene como protagonistas a PedroMendiluce, un magnate sin escrúpulos; su lacayo Sebastián Delgado y una brillante y ambiciosa abogado Raquel Conde.
Y como no podía ser de otra manera, girando alrededor de todo esto encontramos a la prensa, más o menos sensacionalista, personificada aquí en la figura de Lua Castro, joven periodista de la Gaceta y su amigo Jaime Anido, fotógrafo libre y con doble vida según se encuentre en España o Inglaterra. Lua es una trepa y hará cualquier cosa por un buen caso que publicar en su periódico antes de que lo haga la competencia. Anido le ayudará. Esto les reportará consecuencias peligrosas para sus integridades físicas.
Nieves Abarca Corral, nació en A Coruña en Mayo del 68. 
Estudió Historia del Arte y es Master en periodismo. Realizó un curso de especialista en perfilescriminales bajo la dirección de Vicente Garrido. Vivió en Londres alrededor de 2 años. Ha sido directora de una revista de información cultural y ha colaborado en varias publicaciones de A Coruña y Ponferrada. Trabajó durante 13 años en el cuartel de la policía local de A Coruña.Actualmente está estudiando Criminología y sigue trabajando en el Ayuntamiento de A Coruña. Crímenes Exquisitos es su primera novela.
Vicente Garrido Genovés nació en 1958 es un criminólogo y psicólogo español. En 1980 se graduó en Criminología en el instituto de esta especialidad de la Universidad Complutense de Madrid, publicando dos extraordinarias tesinas, una en 1982 titulada “Psicología y tratamiento penitenciario: una aproximación” y otra en 1984, “Delincuencia y sociedad” con la que se doctoró en Psicología por la Universidad de Valencia de la que es profesor asociado. Completó sus estudios con un postgraduado en la Universidad de Ottawa, Canadá, en 1986. También es Profesor visitante desde 1991 de la Sociedad Británica de Psicología en la Universidad de Salford, (Reino Unido).
Ha realizado trabajos para la televisión, concretamente estudios criminológicos para el programa Expediente abierto de Antena 3. Igualmente colabora en la investigación de las conductas de acoso y violencia contra la mujer, asesorando a diversos centros de atención a estas víctimas en España.
Este es trailer que la propia editorial lanza para promocionar el libro.
Tierra desacostumbrada
La escritora de origén bengalí Jhumpa Lahiri (Londres, 1967) nos ofrece un conjunto de relatos protagonizados por inmigrantes hindus de primera o segunda generación. Así encontramos referencias a costumbres, ritos, modos de hacer, sabores y olores de la India, y de su contraste con la vida en los barrios estadounidenses, con los centros comerciales, con los lazos familiares individualistas tan diferentes a la familia extensiva india. Pero este mundo tan concreto y minucioso recrea situaciones y problemas universales: la familia, la búsqueda de una identidad fuera de esa familia y en una tierra ajena (desacostumbrada) y al mismo tiempo, la irremediable añoranza de la tradición y de las raíces, la búsqueda incesante del amor.
La autora nos atrapará con una prosa sencilla, con sus detalles y descripciones. Tiene dejes de un realismo social estadounidense pero también recuerda a los escritores rusos que describian a un estracto social muy concreto.
“Se volvió para mirar a su nieto dormido… de pronto cobró conciencia de que probablemente no viviría lo suficiente para ver a Akash alcanzar la edad adulta, que no vería a su nieto como un hombre de mediana edad, un anciano, y esa simple realidad lo entristeció”
Con su primer libro, Intérprete de emociones, ganó el Premio Pulitzer y el premio de la revista The New Yorker al mejor debut literario del año; su segundo libro El buen nombre fue llevado al cine por Mira Nair en 2006. Tierra desacostumbrada es su tercer libro y ha recibido también varios premios, entre ellos el de mejor libro del año 2008, otorgado por The New York Times.
Por favor, cuida de mamá
Comenzamos el mes de marzo con el propósito de leer historias relacionadas con la familia y el inicio es esta novela coreana ganadora del Man Asian Prize 2011 . Su autora es Kyung-sook Shin nacida en 1963 en un pueblo rural de Corea del Sur. Estudió creación literaria y se convirtió en una escritora muy prestigiosa en su país, siendo este libro el protagonista de su lanzamiento internacional. Ha publicado novela, cuentos y ensayo. Actualmente vive entre Seúl y Nueva York.
La novela nos habla de Park So-Nyo, de 69 años, que ha desaparecido en la estación de trenes de Seul. A raiz de esto, su familia la buscará desesperadamente. Así comienza un historia a varias voces en el que diferentes familiares daran su visión de su relación con ella. El choque generacional, el pasado rural de los padres que contrasta con el presente urbano de los hijos, el amor filial, los secretos de familia… Todo ello en una historia tierna, sencilla con una Corea desconocida para nosotros como telón de fondo pero con una temática universal: el intenso e importante papel de las madres en nuestras vidas.
Tú fuiste mi secreto. Estuviste en mi vida, una presencia que nadie que me conoce imaginaría. Y aunque nadie sabía que estabas en mi vida, fuiste la persona que me ofreció una balsa en cada rápido y me ayudó a salir ilesa de la corriente. Me alegraba que estuvieras allí. He venido a decirte que fui capaz de vivir mi pida porque podía acudir a ti cuando estaba preocupada, no cuando me sentía feliz.
Más información en:
Dublineses de James Joyce
De Dublineses poden dicirse mil cousas diferentes e todas serán verdade. Dicir, por exemplo, que Dublín é a auténtica protagonista dos quince relatos de Joyce e, tamén, que os personaxes, do primeiro ao último, sen tocarse entre sí dun a outro conto, forman unha unidade case novelesca.
O Dublin de James Joyce
Pódese dicir tamén que aínda que medra como un ser vivo, nacendo no primeiro relato, desenvolvéndose a través da infancia e da adolescencia nos seguintes, madurando en idade a través de cada protagonista dublinés, morre estancándose no último pero tamén é circular, volve ás súas raíces e comeza a través da morte a rexenerarse, como se rexenera unha cidade con mortes e nacementos cada día.
Dublineses de James Joyce
Pódese dicir que case un século despois (publicouse en 1914) este Dublín e aquel Dublín son a mesma cidade porque a parálise e o estancamento do que fala James Joyce é algo intrínseco do seu pobo, tal que a insularidade, tal que o carácter nórdico, tal que o frío e a chuvia irlandeses.
A través destes quince relatos a infancia, a adolescencia, a adultez e o outono da vida van perfilando o comportamento da cidade e tamén ao revés, ésta vai enmarcando o carácter de cada quen. Os nenos que xogan na rúa e de pronto descubren a realidade da doenza e da morte ou o amor e o sexo, a muller que escolle entre o sometemento e a vontade propia, a liberdade ou o matrimonio, a relixión, o alcoholismo, o determinismo de certa raza, certa situación, certa época, definíndose como algo centrípeto do lugar.
Achegarse a James Joyce (Dublín, 1882-Zurich, 1941) é recomendable facelo a través do seu retrato dublinés. A súa prosa cínica é unha representación absolutamente gráfica das xentes do seu redor, unha mostra de cada estrato da sociedade na que viviu e na que observou cada vezo ou gralla que despois descomporía para afianzar miúdos personaxes impecables que un século máis tarde seguen vivo e imperturbables até rematar na apoteose de Ulises (1922) case pensando en que todo o anterior non deixou de ser un ensaio argumental e de tipos, unha montaxe da tramoia de todo o que viría despois. Algúns mesmo xa pululan por estas páxinas case vinte a nos antes.
Abríndose e pechándose coa morte, cada un dos retratos dublineses é o que Joyce chamaría unha “epifanía”, unha pequena revelación moi íntima dunha verdade suxerida que se volve explícita de pronto. Un chispazo de luz, algo moi próximo á revelación. Desde a propia conciencia de clase até a culpa, a desintegración e os remorsos, pasando pola frustración e a inmobilidade, todos os dublineses destas páxinas conclúen no desafiuzamento; nunca conseguirán nada diferente do que o destino lles deparou, móvanse para onde se movan a parálise –de movementos ou de intencionalidade- deterá o seu progreso.
Este será o leit motiv do autor quen definiu este conxunto de relatos cunha finalidade concreta: “A miña intención era escribir un capítulo da historia moral do meu país e escollín Dublín para escenificala, porque esa cidade parecíame o centro da parálise”.
Impecable na factura, inspirador en cada liña, divertido e grotesco a un tempo, Dublineses non só é un marabilloso conxunto de relatos, senón un manual de estilo onde aínda se miran moitos escritores. “Os mortos”, o último dos relatos, case cualificado como unha novela curta dentro do libro, segue a ser un dos contos en lingua inglesa máis importante de todos os tempos e un colofón perfecto para estas estampas de Dublín.
Se acerca San Valentín, y por que no leer un libro sobre el amor…
Seguro que todos nos hemos preguntado alguna vez qué es el amor, pero ¿alguna vez nos hemos preguntado de qué color es? ¿Qué forma tiene? ¿Es dulce o salado? ¿Grande o pequeño?…
Autor: Davide Cali
Ilustrador: Anna Laura Cantone
Editorial: Edelvives
Emma, la protagonista de este libro se hace todas estas preguntas, pero creyendo que el amor es cosa de mayores nuestra amiga decide preguntar a los adultos que la rodean y así es como consigue acabar aún más confusa que al principio. Emma pregunta a su mamá, a su papá, a su abuela y a su abuelo y cada uno de ellos le da una respuesta diferente, cada uno lo describe como aquello que más le gusta, de forma que a lo largo del cuento se compara con un jardín, con un partido de futbol, con la repostería y con un paseo en coche, pero siempre con el entusiasmo de quien sabe que está hablando de lo mejor del mundo.
Cada uno tiene su respuesta, y claro, son todas diferentes… pero que muy diferentes, así que nuestra pequeña protagonista coge lo que le interesa y se hace una alocada respuesta, “Estar enamorado es complicadísimo“. Al final de la historia Emma no acaba de tener muy claro que es eso del amor, pero se siente querida por todos y eso es más que suficiente.
Este libro nos acerca al significado de la palabra amor de una forma muy simpática. No nos habla solo del sentimiento romántico, que también, sino de todo lo que abarca el amor que siente una niña en este caso, hacia aquello que le es cercano y viceversa.
¿Qué es el amor? Es uno de esos libros que, aun que están destinados al público infantil, consigue que disfrutemos los adultos, así que independientemente de la edad que tengas te invitamos a que lo leas y lo puedes llevar en préstamo en las Bibliotecas Municipales de A Coruña
Blogs Clubs Lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña 