Yearly Archives: 2013

22 anos compartindo lecturas na Biblioteca Infantil e Xuvenil

Na Biblioteca Infantil e Xuvenil este ano cumprimos 22 anos compartindo e gozando da literatura infantil e xuvenil.

Para celebralo fixemos unha mostra cunha selección de fondos bibliográficos distinguindo catro categorías:

  • Orixes: facendo un pequeno repaso dos libros máis antigos que temos no depósito de conservación.
  • Imprescindibles: aqueles libros que nós (as bibliotecarias) consideramos como xoias; xa sexan álbumes, libros infantís, contos…
  • Tesouros: neste seleccionamos os libros que temos adicados polos seus autores, libros que están na lista de honra do IBBY, libros que foron premios white ravens e libros de autores galegos.
  • En Femenino: pequeno apartado onde recopilamos diferentes versións dos libros protagonizados por Cincentas, Carapuchiñas e Alicias

Aquí tedes a guía de lectura con todos os libros que foron seleccionados.

O pase de diapositivas require JavaScript.

Memorias dun neno labrego de Xosé Neira Vilas

No club de lectura de Os Rosales, Café con libros, queremos celebrar o Día das Letras Galegas lendo galego, lendo Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas.

A obra

Memorias dun neno labrego é o libro máis lido da historia da literatura galega e tamén o máis traducido a outros idiomas, contabilízanse unha vintena de traducións, ademais da novela a través da que moitos lectores inícianse na lectura en lingua galega.

“Eu son Balbino. Un rapaz de aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre”.

Así comezan as reflexións do neno protagonista. Balbino é un neno da aldea, que ten que se bater coa pobreza e as inxustizas da sociedade galega de entón. Nela, Neira Vilas pretendía contar como era o estilo de vida nos anos corenta dun rapaz labrego de doce ou trece anos nunha aldea galega, concretamente da comarca de Deza, na aldea de Gres, en Vila de Cruces. Malia non tratarse dun texto autobiográfico, parte dun escenario e mais dunha época concreta.

O libro tivo como primeiro lector a Rafael Dieste. Deseguido, Luís Seoane amosou o seu interese pola obra e fixo un debuxo para a cuberta da primeira edición. Foi moi ben acollido na diáspora galega e enviáronse a Galiza algúns centos de exemplares que foron divulgados e así mesmo tamén gozaron dun bo recibimento.

O autor

Xosé Neira Vilas naceu en novembro de 1928 en Gres (Vila de Cruces), Pontevedra. En 1949 emigra a Buenos Aires, onde desempeña traballos diversos. Realiza estudios de comercio, música, xornalismo, literatura. Toma conciencia da identidade de Galicia, en contacto, sobre todo, cos intelectuais do exilio: Luís Seoane, Rafael Dieste, Ramón Suárez Picallo, Lorenzo Varela, Ramón de Valenzuela. Desenvolve un intenso activismo cultural galego. Secretario Xeral das Mocedades Galeguistas e co-director do periódico Adiante. Participa na comisión organizadora do Primeiro Congreso da Emigración Galega. Casa en 1957 con Anisia Miranda, cubana. Xuntos fundan a organización libreiro-editorial Follas Novas para difundir o libro galego en América.

Publica en 1960 o poemario Dende lonxe, e en 1961 a novela Memorias dun neno labrego. Nese mesmo ano, 1961, Neira e Anisia van residir a Cuba. Traballa na Administración e fai xornalismo literario. En 1969 funda a Sección Galega do Instituto de Literatura e Lingüística, que dirixiu durante vintedous anos. Dende 1983 ata que se xubilou, desempeñouse como redactor-xefe da revista infantil Zunzún. Nos trinta e un anos que viviu en Cuba escribiu a maior parte da súa obra literaria. Na Arxentina e en Cuba fixo investigacións sobre a presencia da emigración galega neses e noutros países de América, e deu a coñecer diversos libros arredor do tema. Radicouse, con Anisia (escritora e xornalista) en Gres, na aldea natal, onde preside a Fundación cultural Xosé Neira Vilas.

É membro numerario da Real Academia Galega, Doutor Honoris Causa polas Universidades da Coruña e La Habana, Premio da Crítica Española na categoría de narrativa e Premio da Crítica Galega na categoría de ensaio, recibiu a medalla Castelao, o Pedrón de Honra e numerosos premios literarios.

Actualmente ten unha sección fixa en El Correo Gallego (“Arredor do mundo”, columna dominical) e publica puntualmente artigos culturais e de tema literario en Galicia Hoxe.

Coa conmemoración do 50 aniversario da primeira edición de “Memorias dun neno labrego”, no ano 2011 celebráronse numerosas actividades. Gustaríanos deixarvos no blog unha mostra: un fragmento de “Memoria das memorias dun neno labrego” do actor Cándido Pazó, xunto coa compañía Abrapalabra:

Na sesión do club de lectura do día 22 de maio comentaremos este libro imprescindible da nosa literatura e entregaremos xa a que será a nosa derradeira lectura deste curso 2012-2013: El palacio azul de los ingenieros belgas do autor Fulgencio Argüelles.

Cantares Gallegos, 150 anos , homenaxe na Coruña

Rosalia de CastroSe algunha obra ten carácter mítico e fundacional na recuperación literaria da nosa lingua e cultura esa é Cantares Gallegos, coa que dá comezo o chamado Rexurdimento cultural de Galicia e coa que Rosalía de Castro se erixiu naquel momento, e xa para sempre, en figura central da nación dos galegos e galegas. Mañá, 17 de maio, cúmprense 150 anos da súa publicación, ou máis ben da data na que a súa autora asina a dedicatoria do libro á escritora andaluza Fernán Caballero, seudónimo de Cecilia Böhl de Faber.

Reducida durante anos a figura prototípica da Galicia sumisa, queixosa e melancólica –con intencións nada inocentes-, estudosos da súa obra como Francisco Rodríguez (Rosalía de Castro. Estranxeira na súa patria) teñen conseguido por fin que hoxe sexa sentida e divulgada a súa obra como propia dunha autora complexa, moderna e claramente progresista, situada ao carón do pobo desde unha posición cívica e social que non admite dúbidas canto á defensa das mulleres, a denuncia da emigración ou a propia percepción e difusión da identidade nacional de Galicia.

Do éxito do libro dan conta o convite que a autora recibiu para participar nos Jocs Florals de Barcelona ou a celebración que do mesmo fixeron poetas portugueses da talla de Antero de Quental ou Teófilo Braga, mais especialmente o feito de ter sido recoñecido unanimente como alicerce simbólico da recuperación cultural e identitaria do país.

Exemplar dunha primeira edición de Cantares Gallegos, dispoñibel na Biblioteca de Estudos Locais, conservado coa sua encadernación orixinal.

Con motivo da celebración dos 150 anos de Cantares Gallegos a cidade da Coruña, a única na que o seu principal teatro leva o nome de Rosalía, celebra unha homenaxe cívica á autora, homenaxe que á súa vez conmemora o que a cidade xa tributara a Manuel Murguía, o seu marido, en 1913, con motivo do seu 80 aniversario. A homenaxe terá lugar en dous actos:

  • Este xoves 16 de maio ás 20 horas preséntanse en Portas Ártabras (rúa Sinagoga, 22 A Coruña) dúas novas edicións de Cantares Gallegos, a cargo de Pepe Barro e de Anxo Angueira, respectivamente.  A fermosa edición de Pepe Barro destaca pola calidade creativa da súa parte gráfica e visual, e está a cargo de El Patito Editorial. A de Anxo Angueira -ademais de erudito, gran rapsoda dos versos de Rosalía- pola lectura anovada e crítica que ofrece da obra rosaliana.
  • O domingo 19 ás 19 horas no Teatro Rosalia un concerto – recital levará a poesía rosaliana ao público a través da música e das voces de diferentes artistas de noso.

Ficamos convidados, todos e todas, a celebrarmos nunha data central do noso calendario cultural unha efeméride que marcou para ben a nosa historia como pobo: desde a literatura e desde Nós, a defensa da xustiza, da igualdade e da fraternidade, na voz universal de Rosalía.

La extraordinaria vida de William Petty

En el Club de Lectura de los Lunes del Forum Metropolitano llegamos ya a nuestra última lectura de esta etapa. Y lo hacemos con un libro interesante que nos permite conocer una época y un personaje “La extraordinaria vida de William Petty”. Y lo primero que cabe preguntarse al comenzar esta lectura es quién fue realmente William Petty, ¿existió realmente? o tan solo es un personaje inventado de la autora.

la_extraordinaria_vida_de_william_petty.3Pues bien, este personaje nació en los albores del siglo XVII, concretamente en 1623. De humilde origen, su actividad hace que podamos considerarlo uno de los mejores arqueólogos, a la altura de los mitos de la profesión.

Sabemos con certeza que fue uno de los primeros aventureros en perseguir los tesoros de la antigua Grecia a lo largo de la orilla del Mediterráneo y también uno de los primeros locos (o genios) que consiguió apoderarse de las obras maestras de la humanidad. La historia ha olvidado su nombre. Sin embargo, William Petty fue un arqueólogo avant la lettre, el pionero que siguió los rastros de la Antigüedad para ofrecerles a la posteridad.

William Petty era además un hombre inteligente, brillante,de buena presencia y se desenvolvía con facilidad en los ambientes más refinados. Además era un aventurero y buen espadachín. También un notable jugador y mujeriego. Sus actuaciones se movieron siempre sobre esa delgada línea existente entre la heroicidad y la vileza, entre la aventura y el engaño, entre la locura y la genialidad.

Nacido en la Inglaterra rural a principios de 1600, la historia de nuestro protagonista es un misterioso viaje desde los sombríos castillos del Támesis hasta los luminosos templos de Grecia, desde las galerías de los palacios de Venecia hasta lo más profundo de las prisiones turcas. Petty empleó cualquier método, lícito o no, para llevar a Inglaterra trofeos de incalculable valor. Obras que hoy, cuatro siglos después, seguimos admirando en los más importantes museos del mundo.

Al principio solo apreciaba el aspecto mercantil de su actividad pero finalmente llegó a entender y enamorarse verdaderamente de las obras que adquiría. Y gracias a ello y a la protección que les brindó frente a las destrucciones y saqueos de la época, hoy es posible disfrutar de muchas de ellas en diversas colecciones públicas o privadas. Consideraba que estas obras eran reflejo de lo más granado de la expresión artística de la humanidad y por consiguiente debían perpetuarse para las generaciones futuras. Tenía un sentido museístico de su profesión. A ella dedicó su vida, no siempre dentro de la Ley, pero interesante y digna de la belleza de las obras que ayudó a conservar.

“Un libro lleno de aventuras y peripecias pero fundamentado con gran rigor en documentos históricos. Una obra extraordinaria.” (Le monde)

Novela sobre la vida del hombre que podemos considerar como el primer “arqueólogo” del mundo moderno (Planeta)

La autora:

lapierre1La autora, Alexandra Lapierre, es hija del conocido escritor y periodista Dominique Lapierre. Estudió literatura en la Universidad de la Sorbonne, se graduó en cinematografía en el American Film Institute y recibió un máster en Bellas Artes en la Universidad del Sur de California. Sus obras están a medio camino entre la novela histórica, ficción histórica y biografías. Su lectura es divertida y envolvente.

Se declara fascinada por el personaje, que descubrió casualmente revisando archivos policiales cuando buscaba información para otra novela. Durante cinco años, Alexandra Lapierre ha llevado a cabo una sorprendente investigación tras las huellas de sus héroes, persiguiéndolos por los documentos de los archivos de toda Europa e instalándose en Roma, en el mismo barrio donde vivieron Orazio y Artemisia Gentileschi. Su perfecto conocimiento de las épocas y los lugares descritos le han permitido reconstruir, con cuatro siglos de distancia, el colorido y el olor que impregnaron la existencia de ambos maestros.

Alexandra Lapierre es autora de Cortesana, Un hombre fatal y El ausente. Su última obra, Fanny Stevenson. Entre la pasión y la libertad, obtuvo un gran éxito internacional y ganó el Grand Prix des lettrices de Elle en 1994.

En las Bibliotecas Municipales podeis encontrar también:

cover_lapierre_artemisiaAventyr317

El crimen del padre Amaro

Podemos clasificar esta obra de José María Eça de Queiroz dentro de la categoría de aquellas que a finales del siglo XIX y principios del XX reflejaron los cambios que se estaban produciendo en la sociedad. Eran nuevos tiempos. La sociedad industrial había desarraigado a la gente de sus orígenes, llevándolos a las ciudades donde pasaban a engrosar la clase obrera. Al tiempo la ciencia avanzaba y daba respuestas a cosas hasta entonces tenidas por cuasi milagrosas. Son tiempos de profundos cambios, de nuevas maneras de educar y relacionarse. En resumen son años en los que se configuró  el modelo social  imperante durante la mayoría de los años del siglo pasado.

Los cambios, por radicales que sean,  no evitan el inmovilismo de aquellos muy celosos de conservar los privilegios que tienen y que ven peligrar. Una de las instituciones que así actuaron fue la Iglesia Católica, empeñada en mantener su dominio sobre las almas y a la par sobre la existencia terrenal y formas de vida de su feligresía. Para ello sus componentes no dudaron en intervenir en todo lo que pueda hacer peligrar esta posición dominante.

De eso habla la novela. El padre Amaro es destinado a una población rural, Leiria, como párroco de su catedral. Viene muy recomendado y es una persona de físico agraciado y agradable estar. Se hospeda en casa de la Sanjuanera, una  mujer ya de cierta edad de la que se comenta que mantiene relaciones con el canónigo Dias, antiguo maestro del padre Amaro.

Esta mujer tiene una hija, Amelia, que queda impresionada por la apostura del joven sacerdote y se enamora de él. Se trata de una joven guapa y fuerte, católica practicante que ya cuenta con un pretendiente, el cual al conocer el giro de los acontecimientos escribe un artículo en el que denuncia la mala influencia de los sacerdotes sobre sus fieles, criticando sus malas costumbres y sus relaciones con mujeres devotas e insinuando las que existen entre Amelia y el padre Amaro. Este artículo apenas tiene consecuencias negativas para el sacerdote, al contrario, conocido el autor, el clero influye para que se produzca la ruptura del compromiso con Amelia, pierda su trabajo y termine teniendo que abandonar Leiria.

Las relaciones entre los dos protagonistas continúan y llegan a consumarse carnalmente. Para tener comodidad en ellas el padre Amaro trata de ampararlas bajo un manto de catequesis, haciendo creer que Amelia está ayudando a formarse espiritualmente a un alma necesitada de ello por lo que debe desplazarse a un lugar próximo. De esta forma pueden celebrar sus encuentros sin mayores peligros. El padre Amaro, en un acto de un sumo cinismo, hace creer a su enamorada que lo de ellos es bueno, incluso voluntad divina, que no se trata de algo pecaminoso.

Amelia queda embarazada. Oculta su estado y da a luz en una aldea próxima. El niño es entregado a una “tejedora de ángeles” (una persona que terminará matándolo). Cuando Amaro, arrepentido, lo quiere recuperar es tarde. Amelia muere unos días después del parto. El padre Amaro, huyendo de las consecuencias de sus actos, marcha a Lisboa donde se nos hace saber que continúa con su vida sin mayores consecuencias y sin ningún tipo de arrepentimiento.

Así como el personaje del padre Amaro está bien desarrollado, el de Amelia queda un tanto exiguo . ¿Que pensaba ella?, ¿que problemas de Fe y conciencia le representaba su amor por un sacerdote?. Su personalidad no está desarrollada, es un peón en el juego cuando no debería ser así. Al final el hombre sale victorioso y la mujer, la pecadora, muere, recibiendo el castigo de su culpa. Es algo a echar en cara al autor, para nada anticlerical y que desde luego no se planteaba la liberación de la condición femenina ni abogaba por la causa.

La novela es una denuncia sobre la actitud de aquellos que pudiendo llevar a los demás a un mejor desempeño de su vida, tanto pública como íntima, se encastillan en el inmovilismo como forma de conservar sus privilegios, sin reparar en las miserias morales que su actitud genera.

José Maria Eça de Queiroz, fue un escritor portugués, considerado por muchos el mejor realista de su país en el siglo XIX. Nació en Povoa de Varzim el 25 de Noviembre de 1845 y murió en París el 16 de Agosto de 1900.

Hijo natural del magistrado José Maria de Almeida de Teixeira de Queirós y de Carolina Augusta Pereira de Eça, fue inscrito como hijo de madre desconocida y bautizado en la localidad de Vila do Conde. Sus padres terminarían casándose cuatro años después. Pese a ésto el joven José Maria viviría en casa de sus abuelos paternos en Verdemilho (Aveiro) hasta 1885, año en que se trasladó a Oporto. Allí cursó la enseñanza secundaria en el Colegio da Lapa que dirigía el padre de otro ilustre escritor portugués, Ramalho Ortigâo.

En 1961 inició sus estudios de Derecho en la Universidad de Coimbra finalizádolos en 1866. Durante la estancia en dicha universidad escribe sus primeros artículos para el diario Gazeta de Portugal. Dichos artículos, 10 en total, se recogían bajo el título general de Notas marginales y chocaron al público portugués por la novedad de su estilo.

Concluidos sus estudios abre despacho en Lisboa y sigue colaborando con el diario mencionado. Se traslada a Évora, donde durante un breve período de tiempo se ocupa de la dirección del diario local.  A finales de 1867 es cofundador del Cenáculo, junto con Jaime Batalha Reis, José Fontana, Augusto Funchini, Oliveira Martins, Ramalho Ortigâo y Salomâo Saragga.

Viaja a Egipto para la presenciar la apertura del Canal de Suez, acto de lo que deja constancia en una serie de artículos publicados en el rotativo Diario de Noticias, publica su primera novela en colaboración con su amigo Ramlho Ortigâo, El misterio de la carretera de Sintra, novela de misterio cercana a un relato policíaco.

En 1980 fue nombrado administrador municipal de Leiria. Aprovechando su estancia en esta ciudad escribió su primera novela realista sobre la vida portuguesa, El crimen del padre Amaro.

Estaba en posesión del título de cónsul de primera clase lo que propició que en 1872 fuese destinado a La Habana. Desde entonces viviría alejado de su país, al que solo volvería de forma esporádica y por breves períodos de tiempo. No obstante seguiría colaborando con diarios portugueses. Ello hizo posible que en 1874 apareciese en el Diario de Noticias su relato Singularidades de una chica rubia, más tarde lleva al cine.

Destinado a Inglaterra, al consulado de Newcastle-upon-Tyne, en 1984, redacta allí su tercera novela, El primo Basilio, que concluyó en 1875. También envía al diario de Oporto A Actualidade, una serie de artículos que constituirían Cartas desde Inglaterra. Por aquel entonces concibió el ambicioso proyecto de escribir una serie de doce novelas  con el título genérico de Escenas de la vida portuguesa.

En 1878 es trasladado a Bristol. Trabajaba por entonces en la novela La Capital que no vería publicada en vida (aparecería póstumamente en 1925) y en la que se considera su obra más destacada, la extensa novelaLos Maia.  Estas dos obras son consideradas la quintaesencia del realismo portugués. Otro campo que cultivó fue la literatura fantástica, como son los casos de El mandarín (1880) y La reliquia (1887).

Su último libro fue La ilustre casa de Ramires sobre un hidalgo del siglo XIX con problemas para reconciliarse con la grandeza de su linaje.

Sus escritos desde Londres y París se consideran de gran valor documental y literario.

En toda su vida no dejó de colaborar con diversos diarios portugueses e incluso brasileños.

Su obra está traducida a más de veinte idiomas. Bastantes de sus novelas fueron editadas con posterioridad a su fallecimiento.

El crimen del padre Amaro a sido llevada al cine. La película fue dirigida por Carlos Carrera.

Letras Galegas 2013

O 17 de maio está ao caer e nas Bibliotecas Municipais de A Coruña xa temos todo preparado para a celebración das Letras Galegas 2013. Como cada ano, nesta data organízanse varios eventos culturais de homenaxe arredor da figura escollida pola Real Academia Galega (RAG). En palabras da propia Academia, o 17 de maio é:

Unha data consagrada á exaltación e promoción da nosa literatura e da nosa lingua.

¿E por que cada 17 de maio? Precisamente porque nesta data conmemórase o centenario da primeira edición en 1863 da obra Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro, primeira homenaxeada nas Letras Galegas 1963.

Volvendo ao 2013, este ano está adicado á figura de Roberto Vidal Bolaño (Santiago de Compostela, 1950 – Santiago de Compostela, 2002), autor, director e actor de teatro. Sen dúbida algunha, unha figura imprescindible para coñecer a dimensión do teatro galego e o dramaturgo máis prolixo da historia da lingua galega.

roberto_vidal_bolano

Para coñecer a súa obra, podedes botar man da Guía de Lectura elaborada pola Biblioteca Municipal de Estudos Locais, así como tamén da páxina da Asociación Roberto Vidal Bolaño, entidade que nace en novembro de 2012 co obxectivo de promover a figura do autor dez anos despois da súa desaparición. Asómesmo, podedes consultar a selección de recursos web sobre Vidal Bolaño no noso Delicious. Abofé que atoparedes páxinas con información ben interesante!

E para rematar, un pequeno resumo da programación nas nosas bibliotecas en homenaxe a Vidal Bolaño:

  • Luns 20 de maio // 17.00 horas. Sorteo dun lote de libros en galego na Biblioteca Municipal Forum Metropolitano. O prazo para participar será do 3 ao 20 de maio e entrarán en sorteo aqueles usuarios e usuarias que se leven en préstamo 3 documentos en lingua galega e cubran o boleto.
Cartel lectura dramatizada en Biblioteca Estudos Locais Cartel Letras Galegas Biblioteca Municipal Ágora Letras Galegas na Biblioteca Municipal Fórum Metropolitano

Asómesmo, nas nosas biblios haberá mostras bibliográficas sobre a vida e obra de Vidal Bolaño e o teatro galego, e incluso obras de outros homenaxeados nas Letras Galegas en anos anteriores. Acercádevos e descubrídeas!

La tía Tula de Miguel de Unamuno

En “Café con Libros” continuamos con historias de mujeres fuertes e inconformistas de la mano de Don Miguel de Unamuno y “La tía Tula” .

La obra

Quién mejor que el propio autor para definir con sus palabras, una de las mejores obras de la literatura castellana del siglo XX :

“…La tía, historia de una joven que rechazando novios se queda soltera para cuidar a unos sobrinos, hijos de su hermana que se le muere. Vive con el cuñado, a quién rechaza para marido, pues no quiere manchar con el débito conyugal el recinto en que respiran aire de castidad sus hijos. Satisfecho el instinto de maternidad, ¿para qué ha de perder su virgnidad? Es virgen madre…”

Retrato de una mujer fuerte, indomable y moderna, enteriza, equilibrada y generosa, cuya personalidad y carácter, se resume en una de sus frases: “Me gusta elegir, pero no ser elegida”, que la retrata de cuerpo entero dentro del retrato. Poderosamente inteligente y universalmente materna. Tula elige ser lo que es.

Para el autor, la fígura  de “la tía” era una de sus obsesiones espirituales y, explicaba así su concepto de esa mujer del contexto familiar, incluido el suyo, no esposa, ni madre, ni hija, que es “la tía”, la hermana soltera del matrimonio, diciendo que “por la tía, por la hermana, por la ‘soror’, llegamos a la ‘sororalidad’, algo más hondo que la ‘fraternidad’.

Unamuno demuestra en su texto su alto concepto de la mujer, por ello se reconoce en este personaje una afirmación de la liberación femenina.

Miguel de Unamuno

El bilbaíno Miguel de Unamuno es una de las personalidades más destacadas de la literatura española del siglo XX. Nació en Bilbao en 1864 y vivió la guerra carlista. En Madrid cursó la carrera de Filosofía y Letras y después de varios fracasos, ganó en 1891 la cátedra de Griego en la Universidad de Salamanca, donde vivó casi toda su vida. En 1901 sería elegido rector de esa Universidad.

Tuvo una amplísima cultura antigua y moderna, filológica, literaria y filosófica. Fue un gran crítico de los distintos regímenes políticos en los que vivó y como consecuencia de su oposición a la dictadura del General Primo de Rivera fue desterrado (1924-1930) y se marchó primero a Fuerteventura y luego a Francia.

Tras la caída del General vuelve triunfalmente a España y fue diputado durante la República. Ante las fuerzas de Franco su actitud inicial fue cambiante. Sin embargo su postura definitiva ante las fuerzas de Franco, con la famosa frase: “Venceréis pero no convenceréis”, le valió ser destituido y confinado en su domicilio, donde murió en1936.

Unamuno cultivó todos los géneros: teatro, poesía, ensayos, prosa todos ellos presididos por dos ejes temáticos recurrentes: España y el sentido de la vida humana. Se le ha considerado como uno de los primeros escritores existencialistas modernos.

Sus cualidades como poeta fueron infravaloradas durante mucho tiempo, aunque en la actualidad se le tiene por uno de los grandes líricos del siglo XX. Es una poesía que se caracteriza por su gran riqueza de pensamiento. Los principales libros son: Poesías (1907), Rosario de sonetos líricos (1911), El Cristo de Velázquez (1920), Romancero del destierro (1928) y el Cancionero póstumo Diario poético que fue publicado en 1953 y recoge poesías escritas entre 1928 y 1936. Posteriormente en 1961 la Editorial Losada de Buenos Aires lo reeditó con unos grabados de madera de Luis Seoane exquisitos.

También es autor de importantes novelas. Figura Unamuno entre los más decididos renovadores de la novela a principios de siglo que a él le servía como cauce adecuado para la expresión de los conflictos existenciales. Su primera novela fue Paz en la guerra (1897) ,una novela histórica sobre la última guerra carlista. Con Niebla (1914) inicia lo que él denominó nivolas: frente a la novela tradicional presenta nuestro autor el enfrentamiento de las almas, de las pasiones humanas, sin paisajes, ambientes ni costumbres. En 1917 publicaría Abel Sánchez y en 1921 La tía Tula . Su obra maestra llegaría en 1931, San Manuel Bueno Mártir.

Escribió también numerosos libros de ensayo: En torno al casticismo (1902), Vida de Don Quijote y Sancho (1905), Por tierras de Portugal y España (1911), Andanzas y visiones españolas (1922), Del Sentimiento trágico de la vida (1922).

Las obras dramáticas más importantes: Fedra (1910), El otro (1926) y El hermano Juan (1934).

Algunas obras de  Don Miguel de Unamuno en las Bibliotecas Municipales:

O pase de diapositivas require JavaScript.

Café con libros  continua con una de las mejores obras de Xosé Neira Vilas, Memorias dun neno labrego.

O retrato de Dorian Gray. Oscar Wilde

O Club de Lectura da Biblioteca de Monte Alto comenza unha nova lectura cun clásico. É curioso o efecto de reler un libro despois de moito tempo. Revisitar os recordos e reenganchar todo o que quedou desatrapado no tempo, comprobar como o recordo foi avariando a memoria, deformando as imaxes e os contidos, facendo unha nova versión do que realmente foi. Idealizar, disque se chama esta confusión do vivido e do pensado.

É recomendable tamén este xogo de memoria, o de revisitar o pasado de cando en vez. Volver moitos anos despois a unha lectura de xuventude, cantos máis anos mellor, por ver como sobreviviu na nosa idealización e onde fica o que pervive.

O retrato de Dorian Gray serviunos para facer este experimento. Primeiro tratando de espertar todas as sensacións durmidas que deixou o libro que limos sendo adolescentes lectores, polo xeral, e todos coincidindo no básico: a historia dun home que vendeu a súa alma por non envellecer.

Desde os quince, os vinte anos, máis ou menos, de cada quen que leu esta obra e deixou pasar outros moitos, rescatamos esta idea primordial e tratamos de ver se tras a súa redescuberta a sensación era a mesma.

Curioso ver o envellecer dun libro cuxo protagonista non se fai vello nunca…

Oscar Wilde (Dublín 1854- París 1900) fixo da súa única novela un retrato da boa sociedade

O retrato de Dorian Grey é unha excusa para un retrato máis pormenorizado e a maior escala dunha sociedade que busca a beleza e o benestar como algo valiosísimo pero inútil. Reflexo da arte e nunca imitación da vida, a beleza –e arte, porén- serán algo preciado pero inútil.victoriana, os costumes, o xogos das afinidades electivas e das apariencias, as poses de salón e os espellismos sociais, a refinación e a afectación como modelo de conducta, a falsa moralidade e, por detrás diso, socialmente convido, a malformación moral, o vezo.

Deste xeito, por riba da historia do home novo retratado que estanca a súa idade no momento de máxima aceptación pola apariencia de virtude e boa conduta que transmite o seu aspecto –o retratado e o real-, a historia é unha loita de contrarios, o universo a balancearse entre as dualidades: o vezo e a vertude, a fidelidade e a traizón, o ben e o bal, o amor e u odio.

A beleza por riba da moralidade e das convencións sociais lánzanos, a través de numerosas disertacións e preguntas retóricas de Wilde, que se reflicte no personaxe ladino de Lord Henry Wotton, unha busca da nosa propia posición con respecto ás evolucións do carácter de Dorian, que pasa de ser un rapaz inocente a un home pagado de si mesmo e máis tarde de conduta atroz en base á adulación social.

A adulación do cadro, a fidelidade do retrato co orixinal, pasará a ser a aceptación cos ollos pechados da bondade do propio Dorian e a permisividade que virá logo desa aceptación. Ademais, os consellos de Wotton, quen ve no propio Dorian o lenzo en branco no que poder pintar as súas frustracións, van deformando interiormente ao xoven, conducíndoo, sempre agochado por unha face benévola e inocente, a un mundo de inmoralidade e crime cada vez maior e sen remorsos. Mentres, na escuridade do faiado, o cadro vai deformando o seu aspecto, co paso do tempo e dos actos terribles do seu modelo, sendo testemuño e copia fiel da desintegración da súa alma.

Unha novela pola que pasaron cen anos e pasarán outros máis sen que se deforme o seu sentido e o seu pouso. Sobre a que pasaron nesta ocasión, vinte e máis anos da súa lectura e volvemos atopar un novo senso no que noutrora foi unha lectura recomendada para os novos pero na que o adulto achará sensacións primeiras e frescas. Porque Dorian, un dos dous Dorian, o de pel ou o de lenzo, non murcha nunca.

Premios AELG2013

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) é a entidade oficial que reúne máis de 415 escritores e escritoras da literatura galega en todas as súas manifestacións: poesía, narrativa, teatro, ensaio, escrita científica, traducións…

Foi fundada no ano 1980 por algúns dos escritores máis sobranceiros da nosa historia literaria e dela foron membros Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Ánxel Fole, Ricardo Carvalho Calero, Uxío Novoneyra, Antón Avilés de Taramancos, Manuel María, Xela Arias e Luisa Villalta, entre outros.

A AELG destaca por ser  un dos órganos instituídos pola Academia Sueca con competencia oficial para presentar candidatura aos Premios Nobel. Forma parte do European Writers’ Congress.  

Como cada ano a AELG  ven de entregar os seus premios. Nesta ocasión foi o centro Ágora da Coruña quen acolleu a Gala das Letras o pasado sábado  onde se deron a coñecer os galardóns deste ano.

Entre os premiados destaca a novela Morgana en Esmelle, de Begoña Caamaño que se está a  apousentar como unha das obras máis exitosas das nosas letras no último ano.

Morgana en Esmelle é unha reflexión en torno á responsabilidade de asumir as consecuencias non desexadas de cada un dos nosos actos. Un debate sobre a necesidade de adoptar compromisos incómodos e implicarse nos momentos históricos. Sacrificada na loita entre dúas concepcións do mundo, Morgana interróganos sobre a lexitimidade das nosas razóns; mais, acaso a súa condición de vítima faina máis inocente?

Canda ela Ana Romaní levou o premio ao xornalismo cultural, Ledicia Costas o da literatura infantil e xuvenil con O corazón de Xúpiter, e Franciso Pillado o de teatro pola súa coordinación no volume colectivo Banqueiros. Darío Xohán Cabana foi recoñecido pola súa tradución o Cancioneiro, seguido das Rimas dispersas de Petrarca, mentres que o premio de Poesía foi Ex-Aequo para Boca da cobra, de Francisco Salinas Portugal,Os ángulos da brasa, de Manuel Álvarez Torneiro.

Non esquezas que moitas destas obras podes atopalas nas Bibliotecas Municipais da  Coruña.

corazon de xupiterondeomundo1330693356morgana_en_esmelle

camisas 2EDICION.fh11

Seda de Alessandro Baricco

Seda es una historia de amor,  pero también una historia de dolor y de deseos insatisfechos.

Es un dolor extraño, morir de nostalgia por algo  que no vivirás nunca

Ambientada en el siglo XIX, narra la historia de un  francés llamado Hervé Joncour que viaja repetidamente a Japón, para adquirir huevos de gusanos de seda con el fin de surtir a la industria de Lavilledieu, su pueblo, del tejido más valioso y más bello. En esta tierra desconocida y exótica conocerá a una enigmática mujer, que cambiará para siempre su vida.

En palabras de Rafael Pérez Castells:

sedaSeda es una bellísima historia de amor, disfrazada de libro de viajes. Hervé Joncour, el viajero, no es el verdadero protagonista, por qué ésta es la historia de tres mujeres que manifiestan su amor en un gesto, que se convierte en metáfora de cada una de sus vidas. Seda es un hermoso libro de viajes, disfrazado de historia de amor. Alessandro Baricco nos cuanta el viaje como una escena estática, que utiliza para crear sensación de distancia, de alejamiento de las raíces. El tránsito no importa, por que está es la historia de otro viaje, del viaje interior de Hervé Joncour, que como muchos nómadas, termina encontrando una cierta paz en su jardín…

Si os gusta Seda podéis encontrar otros libros de Alessandro Baricco en las Bibliotecas Municipales: Mr GwynCityEmaús, Tierras de cristal, Sin sangre

Suite francesa de  Irène Némirovsky es el libro que disfrutaremos y compartiéremos las próximas semanas en nuestro Club de Lectura.