Yearly Archives: 2013
Dublineses de James Joyce
De Dublineses poden dicirse mil cousas diferentes e todas serán verdade. Dicir, por exemplo, que Dublín é a auténtica protagonista dos quince relatos de Joyce e, tamén, que os personaxes, do primeiro ao último, sen tocarse entre sí dun a outro conto, forman unha unidade case novelesca.
Pódese dicir tamén que aínda que medra como un ser vivo, nacendo no primeiro relato, desenvolvéndose a través da infancia e da adolescencia nos seguintes, madurando en idade a través de cada protagonista dublinés, morre estancándose no último pero tamén é circular, volve ás súas raíces e comeza a través da morte a rexenerarse, como se rexenera unha cidade con mortes e nacementos cada día.

Dublineses de James Joyce
Pódese dicir que case un século despois (publicouse en 1914) este Dublín e aquel Dublín son a mesma cidade porque a parálise e o estancamento do que fala James Joyce é algo intrínseco do seu pobo, tal que a insularidade, tal que o carácter nórdico, tal que o frío e a chuvia irlandeses.
A través destes quince relatos a infancia, a adolescencia, a adultez e o outono da vida van perfilando o comportamento da cidade e tamén ao revés, ésta vai enmarcando o carácter de cada quen. Os nenos que xogan na rúa e de pronto descubren a realidade da doenza e da morte ou o amor e o sexo, a muller que escolle entre o sometemento e a vontade propia, a liberdade ou o matrimonio, a relixión, o alcoholismo, o determinismo de certa raza, certa situación, certa época, definíndose como algo centrípeto do lugar.
Achegarse a James Joyce (Dublín, 1882-Zurich, 1941) é recomendable facelo a través do seu retrato dublinés. A súa prosa cínica é unha representación absolutamente gráfica das xentes do seu redor, unha mostra de cada estrato da sociedade na que viviu e na que observou cada vezo ou gralla que despois descomporía para afianzar miúdos personaxes impecables que un século máis tarde seguen vivo e imperturbables até rematar na apoteose de Ulises (1922) case pensando en que todo o anterior non deixou de ser un ensaio argumental e de tipos, unha montaxe da tramoia de todo o que viría despois. Algúns mesmo xa pululan por estas páxinas case vinte a nos antes.
Abríndose e pechándose coa morte, cada un dos retratos dublineses é o que Joyce chamaría unha “epifanía”, unha pequena revelación moi íntima dunha verdade suxerida que se volve explícita de pronto. Un chispazo de luz, algo moi próximo á revelación. Desde a propia conciencia de clase até a culpa, a desintegración e os remorsos, pasando pola frustración e a inmobilidade, todos os dublineses destas páxinas conclúen no desafiuzamento; nunca conseguirán nada diferente do que o destino lles deparou, móvanse para onde se movan a parálise –de movementos ou de intencionalidade- deterá o seu progreso.
Este será o leit motiv do autor quen definiu este conxunto de relatos cunha finalidade concreta: “A miña intención era escribir un capítulo da historia moral do meu país e escollín Dublín para escenificala, porque esa cidade parecíame o centro da parálise”.
Impecable na factura, inspirador en cada liña, divertido e grotesco a un tempo, Dublineses non só é un marabilloso conxunto de relatos, senón un manual de estilo onde aínda se miran moitos escritores. “Os mortos”, o último dos relatos, case cualificado como unha novela curta dentro do libro, segue a ser un dos contos en lingua inglesa máis importante de todos os tempos e un colofón perfecto para estas estampas de Dublín.
Premio Primavera de Novela
O escritor catalán Use Lahoz (Barcelona, 1976) obtivo hoxe o premio Primavera de novela coa obra ” El año en que me enamoré de todas”. O xurado, presidido por Ana María Matute di que é unha novela orixinal e brillante dotada dun estilo personal. Nos esperamos a que chegue pronto as nosas bibliotecas.
“Me apetecía mucho escribir una novela que fuese una fiesta, vital y optimista. Quería recuperar mi memoria, me lo debía a mí, y se lo debía a mi generación”
“En literatura, lo más difícil es siempre hacer lo fácil”
Nas bibliotecas podedes atopar do mesmo autor:
- Los Baldrich
- La estación perdida. (premio Ojo Crítico de narrativa 2012)
- Volverán a por mi.

Encienden las palabras… erotismo y literatura
Encienden las palabras… este es el título de la muestra bibliográfica que ocupa estas semanas el escaparate de la Biblioteca Forum y que contiene una selección de libros que rezuman erotismo en cada una de sus páginas…
…Lo erótico consiste en dotar al acto sexual de un decorado, de una teatralidad para, sin escamotear el placer y el sexo, añadirle una dimensión artística…
…Digámoslo desde el principio: no hay gran literatura erótica, lo que hay es erotismo en grandes obras literarias. Una literatura especializada en erotismo y que no integre lo erótico dentro de un contexto vital es una literatura muy pobre….Mario Vargas Llosa
Y es que, aunque la literatura erótica estuvo durante mucho tiempo relegada a los rincones más escondidos de las bibliotecas públicas y particulares, el reciente bombazo literario del verano de “Cincuenta sombra de Grey” ha encendido el imaginario sexual de muchos lectores, que con sus críticas y alabanzas han puesto de moda este denostado género literario y cuyos inicios se remonta a los primeros escritos del Antiguo Egipto y que en el siglo XX volvió a cobrar cierta importancia con la polémica obra de D.H. Lawrence publicada en 1928 “El amante de Lady Chatterley“.
Así que tanto si te han parecido intragables las historietas de Anastasia y el Señor Grey, como si la trilogía te ha dejado con ganas de leer más de este género, pásate por la Biblioteca del Forum y atrévete a llevarte alguno de los libros que hemos seleccionado para vosotros y que están pidiendo a gritos que te los lleves a tu mesilla de noche.
En la a relación de títulos destacados que podéis encontrar en la Wiki creada ad hoc, seguro que descubrís alguna sorpresa o detectáis alguna ausencia, colaborad enriqueciendo nuestra selección con aquellos libros que en algún momento os han encendido…
Se acerca San Valentín, y por que no leer un libro sobre el amor…
Seguro que todos nos hemos preguntado alguna vez qué es el amor, pero ¿alguna vez nos hemos preguntado de qué color es? ¿Qué forma tiene? ¿Es dulce o salado? ¿Grande o pequeño?…
Autor: Davide Cali
Ilustrador: Anna Laura Cantone
Editorial: Edelvives
Emma, la protagonista de este libro se hace todas estas preguntas, pero creyendo que el amor es cosa de mayores nuestra amiga decide preguntar a los adultos que la rodean y así es como consigue acabar aún más confusa que al principio. Emma pregunta a su mamá, a su papá, a su abuela y a su abuelo y cada uno de ellos le da una respuesta diferente, cada uno lo describe como aquello que más le gusta, de forma que a lo largo del cuento se compara con un jardín, con un partido de futbol, con la repostería y con un paseo en coche, pero siempre con el entusiasmo de quien sabe que está hablando de lo mejor del mundo.
Cada uno tiene su respuesta, y claro, son todas diferentes… pero que muy diferentes, así que nuestra pequeña protagonista coge lo que le interesa y se hace una alocada respuesta, “Estar enamorado es complicadísimo“. Al final de la historia Emma no acaba de tener muy claro que es eso del amor, pero se siente querida por todos y eso es más que suficiente.
Este libro nos acerca al significado de la palabra amor de una forma muy simpática. No nos habla solo del sentimiento romántico, que también, sino de todo lo que abarca el amor que siente una niña en este caso, hacia aquello que le es cercano y viceversa.
¿Qué es el amor? Es uno de esos libros que, aun que están destinados al público infantil, consigue que disfrutemos los adultos, así que independientemente de la edad que tengas te invitamos a que lo leas y lo puedes llevar en préstamo en las Bibliotecas Municipales de A Coruña
Píntame un año
– Píntame un año! -Peguei un brinco como se me ferise un raio, refreguei os ollos, mirei ben arredor de min e vin un rapaciño extraordinario que me ollaba gravemente. Velaí tedes o mellor retrato que, máis adiante, conseguín facer del.
Hai un s días saiu do prelo a viséxima edición en galego de ‘O Principiño’, obra que na editorial Galaxia se publicou no ano 1972 en tradución de Carlos Casares. Co gallo deste acontecemento a Editorial Galaxia botou a andar un concurso en twitter que animaba aos tuiteiros a que explicaran por que lles gusta ‘O Principiño’. A través do hastag #gustameoprincipiñopor trasladáronse as opinións, textos, emocións e sensacións que, en 140 caracteres, O Principiño de Saint-Exupéry segue a provocar nos seus lectores. O concurso gañouno Patricia Blanco co tuit #gustameoprincipiñopor porque mo imaxino así conversando coa súa flor.
O xurado achou que os traballos de Patricia Blanco, pola súa variedade, carga poética e relación con ‘O Principiño’ eran os merecentes do premio, consistente nun exemplar do libro en capa dura e un exemplar de todas e cada unha das obras literarias de Carlos Casares, tradutor no ano 1972 do libro cando se publicou por vez primeira na editorial Galaxia. Parabéns!
Aínda con todo o tarde que cheguei ao twitter, o concurso fixo que O Principiño caese de novo nas miñas mans. A primeira vez que o lin, coido que era moi pequena xa que non entendín nada. Que lío de historia, non ten sentido! E non quería pensar, e non quería deixarme envolver, e non quería, e non quería… Sen embargo, lino outras veces e xa había un lugar na miña mente para esta historia. Ás veces as historias atópannos a nós, e aínda non tivemos tempo de prepararnos para coñecelas. Máis temos a tranquilidade de saber que están aí, esperando a ser lidas.
Aunque non gañei o concurso, escribín tuits igualmente, algúns publiqueinos e outros simplemente os imaxinei, mentres camiñaba, mentres durmía, no baño, ollando a neveira… podo compartir con vós algún, aunque vos confeso que vergoña me dá abrir a fiestra dos meus pensamentos. Pensádeo vós tamén #gustameoprincipiñopor
#gustameoprincipiñopor voltar á esencia das cousas
#gustameoprincipiñopor que ler na miña lingua nai é un pracer
#gustameoprincipiñopor ir cansa de sumar, restar, multiplicar…
#gustameoprincipiñopor que eu tamén vivo nun asteroide
#gustameoprincipiñopor agardar sempre resposta ás preguntas.
E a ti? Gústache O Principiño?
En el mar hay cocodrilos de Fabio Geda
En “Café con libros” dejamos atrás las vidas de Mariam y Laila, y sus Mil soles esplendidos, para entrar de lleno en la vida de otro niño Enaiatollah Akbari, que tiene que madurar a marchas forzadas, En el mar hay cocodrilos de Fabio Geda.
La obra
Basada en un hecho real, En el mar hay cocodrilos, cuenta la experiencia de un niño que todos llaman Enaiat que nació en Nava, un pueblo de Afganistán, en una familia hazara. Cuando tenía diez años, su madre lo sacó del país y lo abandonó en Quetta (Pakistán), ya que los talibanes habían amenazado con matar a los hombres de su familia y ella ya no podía seguir escondiéndolo.
A partir de ese momento su vida será un continuo viaje o huida según como se mire. En ese largo y singular periplo hubo momentos de pesadilla, de peligro y momentos de calma y esperanza. Se encontrará con todo tipo de gente, desde aquella que abusará de su corta edad y situación, a otras que le ayudarán o serán indiferentes, gente que pudiendo echar una mano no lo hizo por temor a su propio destino. Gracias a su tenacidad y a las ayudas recibidas pasará de un país a otro viajando hacia el deseado occidente. Pakistán, Irán, Turquía y al fin Grecia e Italia.
En Italia es donde conocerá al escritor Fabio Geda. A él le contará su historia, tiene veintiún años y un relato que cautiva al novelista y lo lleva a plasmarlo en esta novela.
De la lectura de este libro hay que destacar la madurez que desprende el protagonista desde tan pequeño; madurez que por otra parte comparte con la mayoría de los niños en su misma situación con los que se va encontrando. Por otro lado es muy interesante el concepto de amistad que se forma entre ellos, se necesitan y viven juntos, pero cuando uno de ellos decide irse se despide y sin
más se va.
Fabio Geda trabajó durante doce años con menores conflictivos en Turín, lo que según afirma, también le ha ayudado al escribir esta historia: “La historia ha surgido también a través de sus voces”. Tanto Enaiatollah como Geda coinciden en sentirse responsables de ser la voz audible de otros muchos niños inmigrantes.
El autor

Fabio Geda (Turín, 01 de marzo 1972) es un escritor italiano, que vive en Turín. Colabora con La Stampa y otros diarios y semanales, con la Escuela Holden y la Feria Internacional del Libro de Turín.
En 2007 escribe su primera novela Durante el resto del viaje disparó a los indios. Fue seleccionada para el Premio Strega. También para el Premio Stresa Ficción, en donde queda en segundo lugar. Ganó el premio a la mejor ópera prima Premio Literario Vía Po Turín. Gana igualmente el Premio del jueves “Marisa Rusconi” y es la mejor ópera prima para la elaboración de la emisión de radio 2007 “Fahrenheit”. Así mismo también fue elegido como lectura propuesta en las escuelas de la ciudad de Cuneo. Esta novela fue traducida al francés, rumano y aleman.
En octubre de 2008 publica su segunda novela La secuencia exacta de los gestos. Ganador del Grinzane Cavour y de los Premios Reader’s de Lucca.
En abril de 2010 publicó En el mar hay cocodrilos. Este libro está editado en más de 30 países y sirve de base para el guión de una película producida por Cattleya y dirigida por Francesca Archibugi.
En 2011 vio la luz un nuevo libro Verano en el final del siglo que narra el verano de 1999 y la reunión de un abuelo con su nieto en la que aquel le cuenta su historia, la de un judío nacido el 17 de noviembre de 1938, día en que se promulgaron en Italia las leyes raciales.
El maestro Juan Martínez que estuvo allí
El protagonista de la novela de Manuel Chaves Nogales nos lleva por la historia de la Europa del primer tercio del siglo XX. Juan martínez es un bailaor de flamenco que viaja acompañado por Sole enseñando su arte y van escapando de las guerras… empiezan huyendo de la primera guerra mundial y se encuentran con la revolución rusa de 1917. Es un buscavidas que nos va contando la historia de manera testimonial, sin opinar ni tomar partido, no los descifra ya que él solo quiere comer y de política no entiende. El escritor nos dice que conoció al bailaor en Paris y que le contó su historia en los entreactos de su espectáculo ¿existió realmente?
‹Al principio la guerra no se notaba mucho, pero poco a poco todo fue cambiando. La gente tenía la cara cada vez más apretada, más dura. Ya no volvimos a ver caras anchas, abiertas, sonrientes, hasta muchos años después. Y, la verdad, creo que caras amables como las de antes de la guerrano se han vuelto a ver por las calles de Europa››.
La novela se publicó en 1934 en la revista Estampa
Manuel Chaves Nogales, periodista sevillano, fue un gran profesional comprometido con su trabajo y con sus ideas. Dos grandes temas le ocuparon: la revolución rusa y sus consecuencias y la presencia en el panorama europeo del nazismo y el fascismo. Fue el primer español en entrevistar a Goebbels y hablar de la existencia de campos de trabajo –en los años 30, mucho antes de que en Europa se mencionara la cuestión, después de la Segunda Guerra Mundial–, y escribió reportajes cuyos títulos lo dicen todo: “La vuelta al mundo en avión. Un pequeño burgués en la Rusia roja”, “Lo que ha quedado del imperio de los zares”. No en vano murió en Londres en 1944, sin ver la caída del nazismo. Entre todos los políticos de la época, sólo Winston Churchill tenía claro lo que venía ocurriendo en la URSS desde el principio.
En las bibliotecas municipales podreis encontrar del mismo autor:
A sangre y fuego : héroes, bestias y mártires de España
La agonía de Francia
La vuelta a Europa en avión : un pequeño burgués en la Rusia Roja
Una habitación propia
En el Club de los Lunes de la Biblioteca del Forum Metropolitano se ha vuelto a reunir de nuevo para comenzar la lectura de Una habitación propia de Virginia Woolf.
El libro es un ensayo sobre la condición femenina. La autora expone sus reflexiones sobre el papel de la mujer en la sociedad y en especial en la literatura como escritora. En 1928 a Virginia Woolf le propusieron dar una serie de charlas sobre el tema de la mujer y la novela. Y planteó la cuestión desde un punto de vista realista, valiente y muy particular.
Una pregunta: ¿qué necesitan las mujeres para escribir buenas novelas? Una sola respuesta: independencia económica y personal, es decir, Una habitación propia.
Y es con esta ironía tan suya que va haciendo libro la relación de la mujer con la novela a lo largo de la historia, tanto su ausencia antes de su época como la dificultad de encontrar a alguien como ella después de sí misma. Una habitación propia constituye toda una declaración de principios por parte de la autora y es, sin duda, uno de los textos reivindicativos más famosos de la literatura feminista.
Lo primero que sorprende al lector, es el estilo tan directo que utiliza la escritora, como si estuviera describiendo en directo sus pensamientos. A la vez que escribe el ensayo, Woolf narra sus procesos mentales creativos, los caminos errados que ha seguido antes de llegar a las conclusiones definitivas y las dificultades superadas a la hora de abordar una temática que en aquellos años todavía estaba casi inédita.
Son muchos los repliegues psicológicos y sociales implicados en este ensayos; fascinantes los matices históricos que hacen que el tema de la condición femenina y la enajenación de la mujer en la sociedad no haya perdido ni un ápice de actualidad.
Virginia Woolf
Adelina Virginia Stephen, nació en Londes el 25 de enero de 1882 en el seno de una familia culta y aristocrática.
Su niñez fue bastante difícil, primero perdió a su madre, luego murió su hermana Stella, y durante todos esos años sufrió abusos sexuales por parte de sus hermanastros. Cuando murió su padre, en 1905, antes de que Virginia cumpliera los 23 años, la joven escritora ya había tenido su primer intento de suicidio. Sin embargo, siguió adelante y continuó su vida dentro del mundo de la literatura.
Así fue parte del denominado Grupo de Bloomsbury, el que era frecuentado por escritores ilustres Allí, en el Grupo de Bloomsbury, Virginia conoció a su esposo, Leonard Woolf. En el año 1912 contrajo matrimonio con el economista y ensayista político Leonard Woolf, miembro también del Grupo de Bloomsbury, con quien fundó en 1917 Junto a él llevaron adelante la editorial Hogarth Press.
Dos años antes había publicado su primer trabajo como novelista, Viaje De Ida(1915) y más tarde, Noche y Día (1919), obras destinadas a romper con todos los esquemas, obras imaginativas y suavemente revolucionarias (más que llenas de libertad, carentes de represión). Sus tendencias bisexuales también le llevaron a tener relaciones con mujeres, entre ellas, la escritora Vita Sackville-West, a quien le dedicó el libro Orlando.
Hay que aclarar que toda la vida de Virginia Woolf estuvo marcada por el trastorno psiquiátrico que padeció, enfermedad que hoy conocemos como Trastorno Bipolar y que sumía a la escritora en hondas depresiones y luego en períodos maníacos. En una de esas depresiones, Virginia Woolf fue hasta un río cercano a su casa, puso piedras en sus bolsillos y terminó con su vida ahogándose. Dejó una carta para su hermana y otra para su querido esposo. A nosotros nos dejó sus obras.





Esta novela la teníamos que haber leído el trimestre anterior. Por diversas causas no ha llegado a nosotros hasta ahora por lo que es un libro esperado y confiamos que su contenido nos alegre y haga pasar buenos ratos de comentarios y, como no, apuestas sobre quien es el asesino.
Estudió 






