La soledad de los números primos

Los números primos solo son exactamente divisibles por 1 y por si mismo. Ocupan su sitio en la interminable serie de los números naturales, …. . Son números solitarios, sospechosos, y por eso encantan a Mattia, que unas veces pensaba que en esa serie figuraban por error, como perlas ensartadas en un collar, y otras veces también ellos querrían ser como los demás, números normales y corrientes, y que por alguna razón no podían.

Alice y Mattia son los protagonistas principales de esta historia. Son dos personas condicionadas por los episodios que vivieron en su niñez. Episodios que les dejaron una huella imborrable y hicieron que sus comportamientos sean diferentes de los de sus contemporáneos. Ambos se conocen, se aprecian y se quieren. Estas circunstancias serían elementos suficientes para que sus vidas estuviesen unidas y siguiesen un mismo camino. Pero no es así. Algo hay entre ellos que impide esta total unión y pese al trato continuo e incluso íntimo, al conocimiento mutuo que tienen de su problemática, sus destinos serán paralelos, sin que se vislumbre un punto en el que puedan confluir.

La historia comienza en la infancia de ambos. Esta infancia tiene una circunstancia común, unos padres muy preocupados por su evolución.  El padre de Alice deseando que se convierta en una figura del esquí. Forzándola a ello, sin preguntar si le gusta, sin miramientos ni debilidades. Ella debe alcanzar esa meta. Los de Mattia preocupados por las relaciones de sus hijos con el resto de niños de su edad.  Mattia un superdotado intelectualmente, Michela, su gemela, atrasada mental, tienen dificultades para mantener dichas relaciones. Esos afanes paternos fueron la causa indirecta de que ocurrieran los hechos que marcaron profundamente la personalidad de ambos

Sorprende la asociación que Palolo Giordano hace del comportamiento de los personajes que nos ocupan con los números primos, y de manera especial su relación con aquellos de estos números que podemos llamar especiales, números como el 11 y el 13, el 17 y el 19 o el 41 y el 43.  Están muy próximos, separados únicamente por otro numero entero que hace que, pese a esta proximidad, no puedan juntarse. Así son sus vidas.

La novela no hace concesiones. Mediante una cuidada prosa nos va contando la  evolución de ambos desde su adolescencia a la edad adulta. Indaga hasta el fondo en sus singularidades, sin dar respiro ni momentos de calma. Aquello que parece que puede terminar de manera amable acabará de forma nada agradable debido al enfoque que ellos hacen de todas las situaciones, tan singular, tan única.

Lo que sí nos dice es que nuestra personalidad se forma a edades muy tempranas. Que los hechos que ocurren en dichos momentos van a tener una influencia capital en como seremos a lo largo de nuestra vida. Podremos mejorar y cambiar algo, pero aquello que llevamos dentro desde entonces estará siempre con nosotros, aletargado, preparado para aparecer cuando las circunstancias así lo requieran.

El final de la historia es coherente con el desarrollo de la misma. Que nadie espere un final en el que se solucionan los problemas descritos durante el proceso que se narra. Sin ser un final trágico tampoco lo es feliz. El autor prefiere dejarlo así, abierto, con los personajes uno al lado del otro pero sin estar unidos. Como números primos especiales que son.

Paolo Giordano nació en Turín en 1982. Sigue residiendo allí, concretamente en San Mauro Torinese. En el año 2001 se diploma con una calificación excepcional (100/100) en el Liceo Científico Estatal “Gino Segré” de Turín. Finaliza su licenciatura en Física de las interacciones fundamentales, graduándose cum laude en la Universidad de Turín.

Es el autor de la novela que nos ocupa. Fue editada en Italia en el año 2008, ganando ese mismo año el Premio Campiello a la mejor Opera Prima, el Premio Fiesole Narrativa Under 40º y el Premio Strega. A sus 26 años es el escritor más joven que ha ganado este último y prestigioso galardón. Este libro ha sido el más vendido en Italia en el año 2008, más de un millón de copias.

Según el autor, la historia que cuenta es “Extremadamente representativa de un cierto mundo juvenil de la burguesía, de la burguesía opulenta, que ofrece comodidades a sus propios hijos dejándolos enla más absoluta soledad y abandonados a si mismos“. La idea de fondo de la novela nació durante la fase de la escritura que duró nueve meses.

El título de la obra fue elegido por Antonio Franchini, editor de Mondadori, en el año 2007. Giordano
la había titulado “Dentro y fuera del agua”, que permanece como título del quinto capítulo. Ha sido traducida a varios idiomas, (francés, inglés, holandés, portugués y español).

En el año 2010 la novela ha sido llevada al cine bajo la dirección de Saverio Costanzo. Firman el guión el propio director y el autor de la obra. Al contrario que el libro la película no ha tenido éxito alguno.

Diario del año de la peste de Daniel Defoe

No ano 1722 Daniel Defoe publica “Diario del año de la peste”. É unha novela ambientada no ano 1665 en Londres, ano da peste, da gran epidemia, da morte negra. Defoe intenta facernos participes dunha crónica, coma se o que estivese contando fose a súa experiencia pero o autor contaba con cinco anos en dito ano.

A novela esta escrita de corrido, sen pausa, sen capítulos, coma se quixese facernos participes dese clima de medo, de caos, das presas por escapar desa morte negra. Cita barrios e rúas  de Londres para afianzar a verdade da súa historia. É testemuña dos comportamentos humanos: dos heroicos e dos mesquiños.

Daniel Defoe é outro deses escritores ingleses de vida fascinante. Nado en 1660 e tivo unhaa educación desordenada, gañouse a vida con distintas actividades sin éxito, estivo condenado á exposición na picota por un panfleto político, pasouse dun bando político a outro, actuando como espía e con varias traicións a súas costas… No ano 1719 publica Robinson Crusoe, que lle daría fama case inmediata, ó igual que Moll Flanders. Finaría no 1731, vivindo na clandestinidade e fuxindo das súas deudas.

Al estar paralizados todos los ramos de actividad, los empleos cesaron, desapareciendo el trabajo y, con él, el pan de los pobres; y los lamentos de los pobres eran, ciertamente, muy desgarradores al principio, si bien el reparto de limosnas alivió su miseria en ese sentido. Cierto es que muchos escaparon al campo, mas hubo miles de ellos que permanecieron en Londres hasta que la pura desesperación les impulsó a salir de la ciudad, al solo fin de morir en los caminos y servir de mensajeros de la muerte, pues hubo quienes llevaron consigo la infección y la diseminaron hasta los confines más remotos del reino.
Muchos de ellos eran los miserables seres de objeto de la desesperación a que he aludido antes; y fueron aniquilados por la desgracia que sobrevino después, pudiendo decirse que perecieron, no por la peste misma, sino por sus consecuencias; señaladamente, de hambre y de escasez de todas las cosas elementales, sin alojamiento, sin dinero, sin amigos, sin medios para conseguir su pan de cada día ni nadie que se lo proporcionase, ya que muchos de ellos carecían de lo que llamamos residencia legal y por ello no podían pedir nada a las parroquias.

Cando os solitarios se xuntan

O pouso da historia é ben sinxelo: todos estamos terriblemente sós neste mundo. O individuo nace e marcha só; polo camiño ramifícase a través de familiares e amigos, pero a historia de cada un resúmese a base de monólogos.

Anna Gavalda (Boullogne-Billancourt, 1970) é rotunda ao titular o seu sexto libro como Xuntos, nada máis, coa finalidade de contar catro historias que ao lector lle serán cercanas e máis que reais, para xuntalas e nada máis – c´est tout-. Catro individuos amasados nos sentimentos de fracaso, frustración e resignación, van entrecruzando as súas vidas até acompasar os ritmos e dirixirse cara a un destino común, a través da solidariedade entre Frank, Camille, Philibert e Paulette.

 Nada teñen en común unha artista plástica agochada tras o seu traballo como señora da limpeza, cun cociñeiro queimado polos seus asuntos familiares así como o seu medo ás perdas, medo que comparte coa súa avoa, a que ten que abandonar temporalmente nunha residencia de maiores mentres se recupera dun accidente, e aos que se une como contrapunto de humor e realidade inquedante a figura dun aristócrata vido a menos, último vestixio dun xeito de vida xa esquecido e que se burla con amargura dos tempos da Francia dourada e absolutista.

 Catro espazos vitais que se xuntan nun espazo real de catrocentos metros, un piso do centro de París onde todos coidarán de todos, tratarán de compoñer os anacos rotos de vidas difíciles e contrariadas, fuxidas, medos e inquedanzas.

Ás veces sostida baixo un falso teito de doutrina (o amor trunfante, a amizade que fixa os eixes sobre os que xira o planeta…), a novela sostense grazas a representar os catro puntos cardinais da vida humana: a xuventude, a vellez, a inocencia e o medo, coas relacións interpersoais como aglutinante do paso dunha a outra idade. Representando cada quen un papel que asume reaccións negativas como a fuxida cara ao propio interior, a desconfianza, o illamento, desde o momento en que os catro comezan a interactuar chegan a darse accións positivas -ás veces demasiado forzadas e previsibles, sen contar coa verdadeira natureza do ser humano, no da personaxe de ficción-, que crean lazos, que van xuntando, nada máis, a aqueles catro seres feridos que comezan a cicatrizar en común as súas feridas vitais.

El último encuentro

Al mismo tiempo, más allá de las mujeres, de los distintos papeles, más allá del mundo, se vislumbraba un sentimiento más fuerte que ningún otro. Un sentimiento que tan sólo los hombres conocen. Se llama amistad.”

De eso fundamentalmente trata la novela que tenemos entre manos. De la amistad entre los dos principales protagonistas, Kònrad y Henrik.

El último encuentro es una novela corta. El tema central es el reencuentro de estos dos amigos después de 41 años de separación tanto física como intelectual. Está ambientada en el Imperio Austro-Hungaro, ya en decadencia. Con una prosa fácil y a la vez subyugante nos introduce en aquel tiempo, en como era  el esplendor de la familia, los bailes, las cacerías, los menús, en fin, como era lo cotidiano en aquel vivir. Sin olvidar las relaciones intimas, el amor, las ilusiones, los proyectos de futuro.

Parece que el destino ha decidido que ambos tengan una meta  común en la carrera que han elegido, o al menos, que han hecho, la militar. Pero no va a ser así. Kònrad no siente esa carrera como su vocación. Le viene impuesta por su padre, una persona honorable pero venida a menos, que hace todo tipo de sacrificios para que su hijo pueda estudiar y graduarse como oficial. Pero su espíritu artístico y delicado le lleva a renunciar a dicho rango y marcharse. Recorre Singapur y Malasia, terminando en Inglaterra, adquiriendo la nacionalidad británica. Henrik por el contrario  sigue la carrera escogida, llega a general y sus días parece que terminarán en su hacienda familiar, un pequeño castillo al pie de los Cárpatos.

El momento del reencuentro da ocasión a Márai para desarrollar todo un abanico de reflexiones sobre la naturaleza humana. Según va avanzando la conversación entre los dos, que en realidad es un largo monólogo entre uno que habla y otro que escucha y, a lo sumo, asiente o hace alguna observación, van saliendo sinuosidades del alma humana y misterios de su naturaleza. Todo bajo la exquisita corrección que la buena educación impone. Como es natural hay una mujer, mejor dicho hay más de una mujer, tres en concreto, la madre de Henrik, francesa; la nodriza que le acompaña desde su nacimiento hasta el momento presente y su esposa. Pese a estas presencias estamos hablando de un mundo totalmente masculino, militar, de valores sólidos: amistad, deber, honorabilidad. Un mundo rígido del que Kònrad quería salir y lo hizo. Primero a través de la música y el arte y después exiliándose en el Lejano Oriente. Escapa también de una culpabilidad, cuya explicación será el motivo del encuentro de los dos amigos después del tiempo transcurrido.

Son las  reflexiones del protagonista principal las que soportan todo el contenido de la novela. Y el final, al que se dirigen todas estas explicaciones, queda en el aire. Lo quiere así el autor para que sea el lector, que también como Kònrad es un oidor de todo lo que se dice, determine cual ha sido y de quien, la culpa y el pecado. En realidad esto no es lo importante. Lo importante son las reflexiones que se encadenan hasta llegar a una conclusión. El tiempo también juega su papel en todo el relato, ya que su paso ha atemperado las emociones ayudando a analizar las relaciones habidas: el amor, la amistad, el honor, la traición, la cobardía, el valor.

Sándor Márai fue un novelista y periodista húngaro. Nació en el año 1900 en la entonces ciudad húngara de Kassa, (hoy Kosice y perteneciente a Eslovaquia). Murió en San Diego, California en 1989, suicidándose mediante un disparo en la cabeza.

Descendía de una acomodada familia de origen sajón. Su infancia y pubertad fueron conflictivas ya que se escapó varias veces de casa, por lo que fue internado en un colegio religioso. Posteriormente se trasladó a Liepzig para estudiar periodismo, carrera que abandonó. Viajó por Europa, especialmente por Europa Central, visitando París capital cultural de la época, donde tuvo contactos con alguno de los representantes más significados de las vanguardias estéticas del momento.

En 1928 se instala en Budapest comenzando una carrera literaria con la que se labra un gran prestigio, debido a la calidad de su prosa. Se le compara a Thomas Mann y Stefan Zweig y sus obras se venden sin problemas y se traducen a multitud de idiomas.

Si bien aplaudió que la Alemania Nazi obligase a Checoslovaquia y Rumanía a devolver a Hungría los territorios perdidos por el Tratado de Trianon, escribió contundentes artículos en contra del nazismo, declarándose un profundo antifascista, cosa no muy recomendable en la Hungría del momento. Su fama y prestigio lo mantuvieron a salvo de represalias de calado.

A los 23 años se casa con una dama judía. Este hecho será determinante para que abandone su país escapando del nazismo. En el año 1948 con el establecimiento del régimen comunista en Hungría es tachado de decadente y burgués y sus libros son prohibidos.

No le sorprendió, ya que él había escrito con anterioridad, refiriéndose a los nazis, lo siguiente: “De hecho, los alemanes son magos. Han acertado a realizar el milagro de que cualquier ser humano decente espere honestamente y lleno de anhelo a los rusos, a los bolcheviques que llegan como libertadores“. Al igual que era antifascista lo era también anticomunista.

Aunque destacó principalmente en la narrativa, también escribió obras de poesía, teatro y ensayo, así como múltiples colaboraciones periodísticas. En sus novelas, escritas en húngaro, analiza la decadencia de la burguesía de su país durante la primera mitad del siglo XX, en títulos como Divorcio en Buda, La herencia de Eszter, o la novela que ahora leemos, El último encuentro. Además de sus novelas, Márai escribió libros de memorias que relatan las convulsiones vividas por Hungría en esa primera mitad del siglo, como la Primera Guerra Mundial (retratada en Confesiones de un burgués) o las invasiones del ejercito nazi primero y el soviético después ( en ¡Tierra,Tierra!).

O conto vermello. A Carapucha

Hoxe lemos algunhas das versións da Carapuchiña Vermella, se cadra un dos contos de fadas clásicos máis versionados de todos os tempos. Desde a versión de Charles Perrault, que xa mudaba elementos do conto oral facendo aparecer unha avoíña enferma e desaparecer -ou mellor, agochando sutilmente- as perversións eróticas do lobo que fai espirse á nena, até os nosos días, atopamos versións máis ou menos moralizantes, picantes, heróicas, con ou sen cazador, con ou sen avoa, mesmo atendendo a razóns e licantropía.

Desde Caperucita en Manhattan (Carmen Martín Gaite), até Na boca do lobo (de autores galegos como Manuel Darriba, Isidro Novo ou Quico Cadaval), o que non muda é a carapucha, a peza de tea vermella que viste ás veces a unha cativa inocente e outra a unha preadolescente arrichada, unha ensimesmada moza postmestrual ou toda unha lolita das de manual de seducción.

As nosas versións foron as de Roald Dahl en Contos en verso para nenos perversos (http://poemaseningles.blogspot.com/2006/01/rohald-dahl-little-red-riding-hood-and.html), o poema de tal título de Anne Sexton e a marabillosa e enigmática versión de Marilar Aleixandre.


Estando una mañana haciendo el bobo
le entró un hambre espantosa al Señor Lobo,
así que, para echarse algo a la muela,
se fue corriendo a casa de la Abuela.
“¿Puedo pasar, Señora?”, preguntó.
La pobre anciana, al verlo, se asustó
pensando: “¡Este me come de un bocado!”.

ROALD DAHL

Pero hai un cento máis, desde poemas a cancións, desde versións road-movie até anuncios de cosméticos e perfumes que nos venden a inocencia que, así vai avanzando a crueldade deste mundo, así vai caendo pouco e pouco, como a capa roxa da nena no conto das tabernas, aquela, a versión máis colorada

Biblioteca do Fórum: ciclo “De película”, os mércores de febreiro e o 2 de marzo ás 19:30 h.

Forum para blogTodos os mércores do mes de febreiro, con motivo da reinauguración da Biblioteca do Fórum, e dentro das actividades de “Biblioteca do Fórum: estamos de volta“, terán lugar estas conferencias, baixo o título xenérico de “De película”, todas elas dirixidas a un público maior de 14 anos e con entrada libre até completar capacidade (na do 2 de marzo será precisa inscrición previa):

– Mércores 9. 19:30 h.: “Encontro co director de cine Oliver Laxe“, xa recoñecido internacionalmente a pesar da súa xuventude.

– Mércores 16. 19:30 h.: “Sempre nos quedará o Fórum. Números do negocio cinematográfico”, por Martin Pawley. “Agora que algúns se empeñan en recitar coma un mantra que a crise é por culpa da piratería. O caso é que en Francia 2010 foi o mellor ano en número de espectadores dos últimos corenta anos en Italia viviron o mellor ano da década, en Finlandia duplicaron a venda de entradas, en Arxentina foi de fábula… e noutros países non, claro.  Falar diso, dos novos espazos de negocio, os visionados online, explicar como en Francia tamén as salas comerciais “programan”, ordenan ben as proxeccións para fidelizar o público”.

– Mércores 23. 19:30 h.: “Do audiovisual á literatura: proxección de curtas. Mr. Misto.” Proxección das curtas ‘Dous homes e un suicidio’, unha comedia de Iria López; ‘O soldadiño de chumbo’, de Virginia Curiá e Tomás Conde e ‘A flor máis grande do mundo’, de Pablo Etcheverry, baseada no relato de Saramago. As tres pezas serán presentadas brevemente polos seus directores, e ó fin do visionado o público poderá entablar conversa con eles para charlar acerca do audiovisual e a súa relación coa literatura.

– Mércores 2. 19:30 h.: “Obradoiro: No ollo da arte. Un xeito de entender a literatura a través da arte”, por Antía Otero. Con inscrición previa. Obradoiro destinado a tod@s @s interesad@s na arte, na literatura, na expresión, na ollada, na linguaxe… dunha maneira lúdica e interdisciplinar.

Biblioteca do Fórum: ciclo de conferencias “Para saber +”, todos os luns de febreiro ás 19:30 h.

Todos Forum para blogos luns do mes de febreiro, con motivo da reinauguración da Biblioteca do Fórum, e dentro das actividades de “Biblioteca do Fórum: estamos de volta“, terán lugar estas conferencias, baixo o título xenérico de “Para saber +”, todas elas dirixidas a público adulto e con entrada libre até completar capacidade:

Luns 7. 19:30 h.: “A granxa agrícola de Monelos”, por Tino Fraga, director dos Museos Científicos Coruñeses. A “Granxa Agrícola Experimental”, creada en 1888 e con actividade en Monelos ata 1964, foi o primeiro centro de experimentación e difusión de novas técnicas agrícolas creado en Galícia e Asturias. Asemade, a Granxa formou parte da cidade da Coruña, dos seus espazos e da vida social.

Luns 14. 19:30 h.: “Ser pai e nai na internet”, por Jorge Castro Ruso. Abórdanse as maneiras en que os pais e nais poden interactuar cos seus fillos en relación ás novas tecnoloxías.

– Luns 21. 19:30 h.: “Territorios literarios. A Coruña de Luísa Villalta“, por María Casar. As relacións entre o mundo da creadora e o mundo representado na súa obra. Faremos un percorrido pola Coruña reflectida na obra poética de Luísa Villalta tratando de atopar as claves que, como lectores, podemos anovar desde a nosa perspectiva.

– Luns 28. 19:30 h.: “Mulleres galegas e ciencia”, por Iolanda Fernández Casal. Cada vez son máis as mulleres dedicadas con éxito a todos os campos da investigación e Investigadoras galegas pretende visibilizar isto a través do testemuño de cen expertas nos seus respectivos campos. Porén, os atrancos que atopan as mulleres na carreira científica seguen sendo moitos.

Biblioteca do Fórum: ciclo de conferencias En feminino

Forum para blogTodos os martes do mes de febreiro, con motivo da reinauguración da Biblioteca do Fórum, e dentro das actividades de “Biblioteca do Fórum: estamos de volta“, desenvólvese o ciclo “En feminino”, todas elas dirixidas a público de máis de 14 anos e con entrada libre até completar capacidade:

– Martes 8. 19:30 h. “Moita poesía, pouca diversión”, con Lucía Aldao e María Lado. Peza híbrida e pouco convencional na que mesturan poesía desenfada, música e performance, que pretende chamar a atención daqueles que miran a poesía de reollo. Para iso sérvense da provocación, que só encerra unha verdade: para elas a lectura de poesía non pode ser algo que adormeza ao espectador. Partindo deste presuposto Aldao e Lado presentan un recital de poesía ameno, dotado de ritmo e comunicación aberta co espectador, no que este adquire ademais un papel activo.

– Martes 15. 19:30 h.: “Recital multimedia”, con Yolanda Castaño. As novas tecnoloxías ao servizo da poesía desta recoñecida autora.

– Martes 22. 19:30 h.: “O porto da Coruña e a emigración de mulleres. Intertítulos para tres historias”, por Dores Tembrás, no que se xunta historia e narración para acceder á verdade.

– Martes 1 de marzo. 19:30 h.: “Entre o universo e a tinta”, por Estíbaliz Espinosa, coa rigorosa profundidade desta poeta na súa abordaxe da relación entre literatura e realidade.

DIARIO DUN ANNUS HORRIBILIS

1664 foi o ano da grande peste que esquilmou grande parte da poboación londiniense. Precedida a catástrofe case dunha maneira esotérica e premonitoria pola pasada dun meteorito moi cerca da terra e que se puido ver desde o lugar que logo sería arrasado, a grave peste foi asumida como unha desgraza enviada como castigo, e contra a que pouco se podía facer.

Así o entendeu e deixou constancia Daniel Defoe que, aínda que moi novo (nacido en 1660), foi testemuña e sobrevivinte da vaga de mortes, polo que aporta a súa visión totalitaria, á maneira dunha relación de mortos, parroquias, andacios, remedios e medidas tomadas polas autoridades, no que el considera un DIARIO DO ANO DA PESTE pero que se separa de selo por razóns estilísticas.

Pese a constituir unha crónica fiel e pormenorizada, progresiva, que vai desde a aparición dos primeiros casos da doenza en parroquias cercanas ó que aínda hoxe é o núcleo principal de Londres, Defoe baséase en documentos reais, listados periódicos de enterramentos e actas e bandos en que se nomean especialistas médicos e se dan a coñecer medidas que poidan frear a rápida extensión da sombra da morte e da desolación que deixa ao seu paso.

Formalmente non podemos falar dunha novela; non existen personaxes -agás na historia dos tres amigos-, nin hai unha intención de ser unha reportaxe xornalística, ao non existir concreción de datos e ás veces parafraséase, retórnase a puntos que rozan a mera sucesión de anecdotas e datos sen orde concreta.

Falar de Daniel Defoe é falar de Robinson Crusoe, de Moll Flanders, pero tamén de vida picaresca, de débedas, de cartos gañados de todos os xeitos posibles, de activismo político desordeanado e de condeas públicas á picota.

É curioso pensar que o libro está escrito en plena efervescencia da Ilustración, da busca da razón que pasa por enriba das portas pechadas que impón a fe, xa que o puritanismo presbiteriano que emana dos argumentos de Defoe impregnan o DIARIO dun pouso moralizador, dunha xustificación do castigo polo crime, onde se chega a dicir que “Deus actúa a través de causas naturais”, outorgándolle ás súas palabras e á obra en si, outra nova posibilidade, a de ser tratada como unha narración histórica dentro dun sermón filosófico (máis ben relixioso) e moral.

Lonxe, moi lonxe, queda o valor de divertimento desta obra, o interese para o lector resúmese no coñecemento dunha época dura, a situación de emerxencia nun momento dado, a súa progresividade e a visión das medidas, a través do ensaio e o erro, na busca dunha fin para a situación.

Familias que abandonan as súas pertenzas e marchan sós cara ao campo. Casas pechadas e rúas enteiras desoladas por falta de habitantes ou pola terrible mortandade. Familias enteiras emparedadas nas súas casas, sen discernir os membros aínda sans dos xa morredeiros, e funcionarios posto ao servizo da vixiancia das ditas familias, contadores de mortos, espías de fuxidos, ignoradores de pregarias, auxiliares da morte.

Curioso tamén é o feito de que o autor se apropie como testemuña duns feitos reais, cos que conviviu pero desde a desmemoria que dá o contar con só catro anos de idade. Mais aínda así a historia funciona porque se basea na experiencia, porque o coñecemento construído sobre dela irradia verosimilitude e, máis alá, verdade. Defoe constrúe o seu ensaio sobre os recordos da infancia, as anecdotas escoitadas, as lecturas de tratados e documentos oficiais do suceso e tamén as conversas mantidas con supervivintes. O valor chega a través desta verdade, o que pode facer o lector é asumir cómo empregar este falso diario, se como unha xanela a un tempo e un espazo esgotados, ou como un sermón cargado de asunción do castigo, de conformismo.

La ciudad automática de Julio Camba

Segundo libro de Julio Camba, o periodista nado en Vilanova de Arousa en 1884 e finado en Madrid en 1962. Este libro trata de Nova Iorque, cidade que visitou despois do crack do 29. Fala da cidade e a das suas xentes, da relación de amor-odio coa gran urbe…

Me paso la vida acechando la menor oportunidad para venir aquí, llego, y en el acto me siento poseído de una indignación terrible contra todo. Nueva York es una ciudad que me irrita, pero que me atrae de un modo irrestible: la vorágine, el abismo, el pecado, las mujeres fatales, las drogas malditas…
Para mí Nueva York es la ciudad romántica por excelencia. ¿Conciben ustedes nada más romántico para poner un ejemplo concreto que esto de prohibir las bebidas alcohólicas a fin de elevar a la categoría de delito el acto de tomarse un aperitivo?
Nueva York es, ante todo, el momento presente. Es el momento presente sin más relación con el porvenir que con el pasado. El momento presente íntegro, puro, total, aislado, desconectado. Sólo Nueva York ha acertado a encarnar nuestra época, y probablemente ésta es la verdadera causa de que la gran ciudad nos atraiga y nos rechace a la vez de un modo tan poderoso. Nos atrae porque uno no puede vivir al margen del tiempo, y nos rechaza por la estupidez enorme del tiempo en que le ha tocado vivir a uno.

Julio Camba era un xornalista que introduxo o humor nas súas crónicas: unha mezcla entre a columna de opinión e o microrelato. O que lle gustaba era a boa vida: viaxar, comer e beber ben, coñecder xente, falar con todo o mundo.

Disfrutemos da ironia, da retranca e atopemos as coincidencias do crak do 29 coa situación actual…