Manuel Rivas reúne no libro «O máis estraño» relatos coñecidos e outros inéditos

o maisvestrañoManuel Rivas reúne en “O máis estraño” publicado por  Xerais, o seu novo libro, unha colección de contos nos que inclúen algúns dos relatos que acadaron identidade fóra dos libros, como A lingua das bolboretas, e outros textos que aínda non viran a luz dos lectores.  Rivas presentou en Madrid a tradución ao castelán deste mesmo volume (Lo más extraño, publicado por Alfaguara).

<Segundo o autor, os contos incorporados a esta recompilación de textos non están «reescritos», pero si que se presentan aos lectores «cunha revisión estilística» para que vaian cos tempos. En calquera caso, Rivas, segundo explica, non quixo volver escribilos. «Tamén resistín a tentación de deixar de lado aqueles que xa non me gustan como cando os escribín», afirmou o escritor.

Premio Nacional ao Mellor Labor Editorial Cultural

     

As editoriais Ediciones Salamandra e Libros del Zorro Rojo han obtido ex aequo o Premio Nacional ao Mellor Labor Editorial Cultural correspondente ao ano 2011. O Premio, que concede o Ministerio de Cultura, ten por obxecto distinguir o conxunto do labor editorial dunha persoa física ou xurídica que destacase pola súa achega sobresaliente e innovadora á vida cultural española durante 2010. Ten carácter honorífico e, por iso, sen dotación económica.

Julian Barnes gaña o Man Booker Prize

O escritor Julian Barnes gañou este martes o prestixioso galardón literario británico Man Booker Prize coa súa última novela The Sense of an Ending.

Nesta edición impúxose aos británicos Carol Birch (Jamrach’s Menagerie), Stephen Kelman (Pigeon English) e AD Milker (Snowdrops) e aos canadenses Patrick deWitt (The Sisters Brothers) e Esi Edugyan (Half Blood Blues), autores das seis novelas finalistas entre un total de 138 presentadas.

O popular escritor nado en Leicester (centro de Inglaterra) e formado na Universidade de Oxford figurara tres veces anteriormente entre o seis autores preseleccionados para o premio con “El papagayo de Flaubert” (1984), “Inglaterra, Inglaterra” (1998) e “Arthur & George” (2005).

Na Biblioteca do Forum Metropolitano destacamos os libros de Barnes e facemos unha pequena selección dos gañadores de anos anteriores:

       

Lembramos ao Premio Nobel de Literatura a Gabriel García Marquez

Tal día coma hoxe en 1982 gañaba o Nobel de Literatura o precursor do realismo máxico, Gabriel García Márquez, «por sus novelas e historias cortas, en las que lo fantástico y lo real se combinan en un mundo ricamente compuesto de imaginación, lo que refleja la vida y los conflictos de un continente».

Dende as bibliotecas convidamosvos a releer algunha das súas obras mais coñecidas “Cien años de soledad“, “Del amor y otros demonios“, “El coronel no tiene quien le escriba“, “Diatriba de amor contra un hombre sentado“, “Relato de un naufrago“, “Crónica de una muerte anunciada” … e para ir abrendo boca un extracto de “Memorias de mis putas tristes“:

…Descubri que mi obsesión de que cada cosa estuviera en su puesto, cada asunto en su tiempo, cada palabra en su estilo, no era el premio merecido de una mente en orden,sino al contrario, todo un sistema de simulación inventado por mi para ocultar el desorden de mi naturaleza. Descubrí que no soy disciplinado por virtud, sino como reacción contra mi negligencia; que parezco generoso por encubrir mi mezquindad, que me paso de prudente por mal pensado, que soy conciliador para no sucumbir a mis cóleras reprimidas, que sólo soy puntual para que no se sepa cuán poco me importa el tiempo ajeno. Descubrí, en fin, que el amor no es un estado del alma sino un signo del zodíaco…”.

Novidades en galego nos vindeiros meses

Xerais publicará máis de 30 novidades impresas, nos eidos da edición literaria, infantil e xuvenil e referencia. Entre eles estará un groso Dicionario xurídico galego, coeditado coa SXPL e Rexurga; unha novidosa Xeografía de Galicia de máis de medio milleiro de paxinas; un volume doutras tantas que reúne todos os contos de Manuel Rivas ou as novidades narrativas de Agustín Fernández Paz, Fran Alonso, Pere Tobaruela,Luís Rei Núñez, María Xosé Queizán e Xavier Queipo co seu agardadísimo Extramunde, Premio Xerais de novela.

A Editorial Galaxia tirará en breve do prelo Laura no deserto, o regreso de Antón Riveiro Coello, e Contos da terra da tarde, de Bieito Iglesias.

Estas apostas literarias completan, no eido narrativo, o importante capítulo de traducións dos clásicos contemporáneos que vén sendo seña identitaria do selo editorial dende hai moito tempo. Así, na primeira semana de outubro sairá ao mercado a terceira entrega de 1Q84, de Haruki Murakami. Igualmente, continuaremos coas traducións da obra do Nobel turco Orhan Pamuk con O libro negro. Recentes, aínda, as publicacións de A verdade sobre Marie, de Jean-Philippe Toussaint, e C, de Tom McCarthy.

Rinoceronte aposta por formatos electrónicos coa presentación

A biblioteca recomenda: John Berger

John Berger 
John Berger, escritor nado en Londres no 1926, iniciou a súa vida profesional como pintor e profesor de debuxo. As marcas da guerra no futuro incerto do seu pai, o radicalismo político postergado da súa nai e a dureza da escolaridade británica fixérono anarquista aos quince anos, desertor do preparatorio de Oxford ao dezaseis, e alumno rebelde máis tarde na Escola Central de Belas Artes. Despois do fin da guerra, a súa fe marxista, outra escola de arte, esta vez en Chelsea con profesores artistas como Henry Moore, e o primeiro oficio, unha columna semanal de crítica de arte no New Statesman e o Tribune, editado por George Orwell. A súa primeira novela, Un pintor de nuestro tiempo, foi duramente criticada pola súa aparente simpatía cos dirixentes húngaros prosoviéticos; e o seu ensaio Modos de ver, libro de referencia para toda unha xeración de historiadores de arte, foi un éxito inesperado. Recibiu Premio Booker o pola súa novela G, doando os seus beneficios en parte ás Panteras Negras. Máis tarde exiliase definitivamente no continente europeo, nunha pequena comunidade de campesiños nos Alpes e actualmente dividide a súa vida entre un suburbio de París durante o inverno e o pobo alpino no verán. As novelas de Berger falan dunha dialéctica moderna implacable entre memoria e perda, progreso e nova barbarie. A súa triloxía , De sus fatigas, composta de Porca Terra(1979), Una vez en Europa(1983) e Lila y Flag(1990), é unha estendida meditación sobre o camiño do campesiño que cambia unha pobreza por outra na cidade. A súa novela máis recente, De A para X : Una historia en cartasm, Berger escribe con profundidade e precisión acerca da liberdade, a esperanza, o poder e o amor, e o terrible anhelo que nos invade cando nos arrebatan ao ser amado. Na actualidade é un dos novelistas e ensaístas máis orixinais e revelantes do mundo anglosaxón.
 
  

Crematorio de Rafael Chirbes

Razones para comenzar el club con este libro del valenciano Rafael Chirbes:

  • La relevancia y la actualidad de uno de los temas tratados: la corrupción urbanística.
  • Chirbes es considerado como uno de los pocos autores españoles que escriben literatura para adultos.
  • Relata la intrahistoria de una familia y ¿a quién no le gusta saber?
  • Adaptación en formato serie por canal plus. Así podremos decir “mucho mejor el libro ¡dónde va a parar!
  • La portada del libro no tiene nada que ver con lo que hay dentro
  • Que obtuvo el premio nacional de la crítica en el 2007
  • Esta es la historia reciente de nuestro país, la historia de una locura colectiva que nos ha dejado en herencia paisajes y vidas devastadas
  • Los libros de Chirbes están llenos de revolucionarios que querían cambiar la Historia y terminaron cambiando de chalet

Bibliografía del autor:

Novelas:
    .: Mimoun (1988)
    .: En la lucha final (1991)
    .: La buena letra (1992)
    .: Los disparos del cazador (1994)
    .: La larga marcha (1996)
    .: La caída de Madrid (2000)
    .: Los viejos amigos (2003)
    .: Crematorio (2007)

Ensayos:

    .: Mediterráneos (1997)
    .: El novelista perplejo (2002)
    .: El viajero sedentario (2004)
    .. Por cuenta propia (2010)

Tomas Tranströmer, Premio Nobel de Literatura

O poeta sueco Tomas Tranströmer é o gañador do Premio Nobel de literatura 2011. O sucesor de Mario Vargas Llosa no galardón máis importante das letras naceu en Estocolmo en 1931 e ademais da súa obra poética, destacou como tradutor. Tranströmer estaba no grupo de favoritos, entre os que tamén se atopaban o xaponés Haruki Murakami, o coreano Ko Un, o estadounidense Philip Roth, o australiano Lles Murr, o poeta sirio Adonis e mesmo o cantautor Bob Dylan.
 

 

Tranströmer é un poeta que non pode falar porque sufriu no ano 1990 un ictus que lle deixou como secuela unha afasia e a parálise da parte dereita do corpo.

Entre os últimos galardoados co Premio Nobel de Literatura figuran Mario Vargas Llosa, Herta Müller, Jean-Marie Gustave Lle Clézio, Doris Lessing, Orhan Pamuk, Harold Pinter, Elfriede Jelinek ou John M. Coetze.

Madame Bovary de Flaubert

Madame Bovary se publicó en Francia en tiempos del II Imperio, en 1857. Tanto el editor como el escritor tuvieron que enfrentarse a un juicio por inmoralidad al poco tiempo de su salida a la luz pública. Fueron declarados inocentes, pero este hecho es indicativo de la expectación y escándalo que su argumento causó en la sociedad de su época.

No era para menos. El libro trata de algo no concebible entonces. Que una mujer buscara ante todo, su propio placer por encima de su condición y estado. La mujer de entonces y podemos decir que hasta no hace mucho, estaba sometida a una serie de normas sociales y morales que la mantenían en una  situación de sumisión total. Quedaban así ahogadas todas las ilusiones y sueños que pudiese tener respecto a su vida íntima, en la que está incluida la que corresponde a sus más personales sentimientos. Ellas tenían bien marcado su puesto social y salirse de él era romper el statu quo establecido. La honra de los suyos descansaba en que su comportamiento fuese acorde con dichos preceptos, circunstancia que aún pervive en la mente de muchos de nuestros contemporáneos. Su mejor destino era casarse y tener hijos que perpetuasen el apellido de a su marido y enalteciesen a la familia. La abnegación y entrega a estas tareas era lo que a los ojos del mundo la hacían respetable y admirada.

Emma Bovary era una de estas mujeres. Nacida en el campo, huérfana de madre, con un padre poco o nada refinado y que no se cuidó de darle otra educación que la correspondiente a su rústica condición, cree encontrar al hombre adecuado en el doctor Charles Bovary, al que conoce cuando éste acude a su granja para curar a su padre de una rotura de tibia. Es un hombre bien parecido y de una clase social superior. Ella, una mujer sensual, llena de sueños influidos por las lecturas románticas de la época, consigue atraer su atención. Charles también se siente interesado ya que le viene bien casarse para que su respetabilidad de cara a sus pacientes se incremente. Y así sucede. Se casan, Emma abandona la granja y se va a vivir a una pequeña ciudad próxima, Tostes, donde en un principio parece encontrarse a gusto, pese a que no ha encontrado en el matrimonio la exaltación de los sentidos tal como describen los relatos que ha leído.

Esta aparente comodidad y felicidad queda rota en el momento en que son invitados a una recepción en casa de un aristócrata al que el Dr. Bovary había atendido. En la fiesta Emma descubre una forma de vida intuida pero hasta entonces no vislumbrada. Lujo, elegancia, buenos modales, personas de apariencia feliz. Todo lo que ella había soñado al leer aquellos libros. Piensa que esos arrebatos pasionales de los que hablan las heroínas de los relatos y que ella no ha vivido en su vida de casada, son el pan nuestro de cada día en aquel ambiente. Aquellos hombres son tan diferentes a su marido, que con ellos sí se pueden sentir todos esos placeres. Solo estando dentro de aquel mundo de sofisticado lujo se podía ser feliz. Desde ese momento su deseo será pertenecer a ese mundo.

Consigue que su marido se traslade a otra población, Yonville, allí dará a luz a su hija Berthe, un estorbo para sus aspiraciones. La dejará en manos de una nodriza y tendrá un trato muy esporádico con ella.

En esta población tiene su castillo Rodolphe Boulanger. Es un hombre rico y galante. La hará su amante y la abandonará cuando ella le pide que se fuguen juntos. Será un duro golpe para Emma. No será la última vez que se vean. Ella acudirá a él en el momento más difícil de su vida. No la ayudará y precipitará su trágico final.

También en Yonville conocera a León Dupuis, pasante de notario. Congeniarán dadas sus afinidades culturales concretadas en su gusto por las lecturas sentimentales. En principio no llegarán a definir su amor y él marcha a estudiar a Rúan. Tres años después se volverán a encontrar y Emma tendrá un nuevo revés cuando él la abandona para casarse y formar una familia tipo con una mujer también paradigma de la época.

El relato describe a una sociedad burguesa en el peor sentido de la palabra, donde pocos aportan algo positivo. Yonville no es mejor que el anterior pueblo, son sociedades cerradas y donde Emma se encuentra prisionera, sin que sus aventuras y deseos la liberen de la opresión social. Un ejemplo del caciquismo que en el lugar impera es el poder del farmacéutico Homais, un ser petulante, ignorante y que opina de lo divino y humano cuando nada conoce. Padre de tres hijos sucios y maleducados a los que quiere hacer científicos. Curiosamente después de la muerte de Emma y la desaparición de su esposo, será una autoridad en el pueblo y recibirá del Rey “la cruz de honor”.

Una vida así solo puede tener un mal desenlace. Agobiada por deudas que no puede pagar y  después de que Rodolphe se niegue a ayudarla, Emma se suicida tomando arsénico que había conseguido en la botica del mencionado Homais.

La segunda mitad del siglo XIX verá florecer en Europa el nacimiento de asociaciones feministas que luchan por que a la mujer le sean reconocidos derechos sociales y políticos. La literatura contribuirá a estos deseos de emancipación de forma importante. Flaubert, Ibsen, Tolstoi, etc. crean personajes que rompen los estereotipos femeninos al uso, amen de lo que las propias mujeres hacen para reivindicar sus derechos y ocupar su puesto en la sociedad industrial que se está creando.

Gustave Flaubert fue un escritor francés. Nació en Ruan, Alta Normandía el 12 de diciembre de 1821, falleció en Croisset, Baja Normandía el 8 de mayo de 1880. Está considerado uno de los mejores novelistas occidentales y es conocido principalmente por su primera novela publicada, Madame Bovary, y por su escrupulosa devoción a su arte y su estilo, cuyo mejor ejemplo fue su interminable búsqueda de “la palabra exacta“.

Su padre, Achille Cléofhas, era el cirujano jefe del Hospital de Ruan y le sirvió como modelo para el personaje del Dr. Lariviere en la novela que nos ocupa. Su madre, Anne Justine, estaba emparentada con alguna de las más antiguas familias de Normandía.

En 1832 ingresó en el Colegio Real de Ruan, donde cursó octavo. Siguió sus estudios en el colegio-instituto de Ruan sin demasiado entusiasmo. Era considerado un vago. Se inició en la literatura a la edad de once años. En el verano de 1836 conoció a Élisa Schlésinger en Trouville; este encuentro lo marcó bastante, cosa que reflejó posteriormente en su novela La educación sentimental.

Licenciado en 1839, en agosto de 1840 superó el examen de bachillerato. Al quedar exento del servicio militar inició sin demasiada convicción los estudios de Derecho en París. Aunque algo tímido era un joven vigoroso y que tenía cierta gracia, así como muy entusiasta y sin ambición alguna, al menos aparentemente. Conoció a Victor Hugo y viajo con él a finales de 1840 por los Pirineos y Córcega. En 1844 y después de unos años viviendo en París de las rentas que le proporcionaba su patrimonio, dejó la capital y escudándose en que se tenía que reponer de un acceso de epilepsia, mal que siempre se esforzó en ocultar, regresó a Croisset, cerca de Ruan, donde vivió con su madre y más tarde con su sobrina. Esta propiedad, una agradable casa con parcela a orillas del Sena, fue su hogar hasta el final de sus días.

En 1846 mueren su padre y su hermana. Flaubert se hizo cargo de su sobrina. Comenzó una tormentosa relación con la poetisa Louise Colet (1810-1876), que duro diez años. Esta relación fue el único episodio sentimental en la vida de Flaubert, que nunca se casó.

Durante el Segundo Imperio Francés frecuentó los salones parisinos más influyentes y entre otros se relacionó con George Sand.

En esos años escribe la primera versión de La tentación de San Antonio. Traba amistad con Máxime du Camp (1822-1894), con el que recorrió la región de Bretaña y realizó un largo viaje a Italia, Grecia  y Egipto, visitando además Jerusalén y Constantinopla, lo que le causó una gran impresión.  Este viaje duró dos años (1849-1851). Desde entonces salvo contadas visitas a París y una a Cartago, no volvió a abandonar Croisset.

Al regreso de ese viaje empieza a escribir Madame Bovary. Necesitó 56 meses para completar la novela que fue publicada por primera vez en formato de folletín en la Revue de París en 1857. La publicación dio lugar a las acciones legales comentadas al principio de este trabajo, siendo declarados inocentes. Ese mismo tribunal condenó a Baudelaire por su obra Las flores del mal, publicada también ese año.

Cuando Madame Bovary apareció en formato libro recibió una cálida acogida. Flaubert pudo costearse su ya mencionada visita a Cartago entre los meses de abril y junio de 1858, a fin de documentarse para su próxima novela, Salambó, que no terminó hasta 1862.

En 1864 comienza a escribir La educación sentimental, en la que hace uso de  los muchos recuerdos de su juventud e infancia, amén de su conocimiento de las costumbres de su época. La novela se publica en 1869. Hasta entonces su vida había sido relativamente feliz, pero pronto sufrió una serie de desgracias. Influyeron en ellas el que durante la guerra Franco-Prusiana de 1870, los soldados prusianos ocuparan su casa. Flaubert comenzó entonces a padecer enfermedades nerviosas.

En 1872 fallece su madre y su hasta entonces buena situación económica empeora. Su sobrina Mme. Commonville cuida de él cariñosamente y sus relaciones con George Sand así como las que mantiene con sus conocidos parisinos, Zola, Daudet, Turgenev Edmondo Rostand y Goncourt parecen servirle de apoyo en esos difíciles momentos en los que también sufre una falta de salud. Sigue trabajando, incluso con más ímpetu que antes; publica la versión definitiva de La tentación de San Antonio; una obra de treato, El Candidato, con la que tuvo una gran decepción ya que no contó con la aceptación del público y Tres cuentos. También trabaja en la que estaba seguro sería su mejor obra, la deprimente y desconcertante Bouvard y Pécuchet, que se publica en marzo de 1881, casi un año después de su muerte.

Fallece en 1880, a la edad de 58 años. Murió de una hemorragia cerebral en Croisset pero fue enterrado en el panteón familiar del cementerio de Ruan. En 1890 se inauguró en el museo de Ruan un bello monumento de Chapu dedicado a su memoria.

Novo curso no Club de Forum da tarde

Cando o outono comeza a facer a súa aparición en forma de follas no chan voltamos ás nosas reunións dos mércores as 18.30 da tarde. Parece que ó facerse máis curtos os días temos gañas de voltar á lectura compartida, a ver esas caras amigas… a comprender que xa formamos parte do grupo e que temos unha pequena falta nas nosas “rútinas escolares”. Así que a ocupar de novo os asentos e a compartir experiencias e lecturas e de verán.

Este mércores 28 será o primeiro dunha nova andadura que concluira alá por xuño. Lembrade que tedes que confirmar a asistencia antes do seis de outubro para que podamos chamar a xente la lista de agarda. Coma sempre os que acudiron con regularidade a tempada anterior teñen o seu sitio ata que digan eles o contrario.

Este novo ano traeranos lecturas que xenerarán debate ou non, que nos gustarán ou non, que nos faran reflexionar ou non… pero o que seguro que nos proporcionará serán risas, complicidades, lembrazas e tenrura.

 Unha aperta para Carlos e non dúbides que agarderemos por ti impacientes…