La estratagema

¿Puede un thriller ser a la vez una novela de suspense y una historia cuasí-romántica?. Puede y la novela en cuestión lo demuestra.

Lo que nos narra es la historia de cuatro personajes, tres mujeres –Eva, Lora y Lisa– y un hombre, Victor; todos ellos nacidos en Bulgaria y atrapados en la historia de ese país desde el momento que su Zar, Boris III,  decide tomar partido por la Alemania hitleriana y aplicar en su suelo las leyes antisemitas tan queridas por los partidarios de aquella ideología.

Es el momento en que el patriarca de la familia Calderon, todopoderoso clan de origen judio,   dueños de un banco, de compañías financieras y de seguros e industrias varias,  decide no dejar que le arrebaten lo que con tanto esfuerzo ha conseguido y maquina un plan para poner a salvo toda su inmensa fortuna mediante la creación de un consorcio inasible, Alternus, que agrupará lo que tiene y dirigirá en la sombra su contable Nushkov. Sus planes salen adelante pero un hecho trastoca el que todo pueda volver a aflorar. El país cae en la órbita comunista y los nuevos gobernantes están ansiosos de echar mano a la fortuna oculta. Esta circunstancia tendrá graves consecuencias para los descendientes de aquellos en los que recayó la responsabilidad de velar por la integridad de Alternus. Los servicios represivos del Estado espiaran y tratarán por todos los medios lograr descifrar la maraña creada por Jules Calderon y dar con el ábrete sésamo que lleva al codiciado tesoro.

La autora divide la novela en cuatro partes. Cada una corresponde al periplo vital de cada personaje. El principal de todos ellos es Eva. Ella será el eje sobre el que girará el entramado del relato. En todo él se narran las vicisitudes propias del enigma y al tiempo se nos expone como era el clima social y político que se respiraba en aquel país sometido a la férrea dictadura comunista. No es algo que desconozcamos ya que otras obras han reflejado lo mismo. Lo que distingue a esta es que lo hace sin dramatismos ni grandilocuencias. Reconociendo lo que ocurre pero sabiendo también que la responsabilidad que tienen no les permite actuar de distinta forma de como lo hacen. Aún así tendrán tiempo para conocer la amistad verdadera, el amor y el sacrificio, pero como digo describiendo todo con naturalidad y humanidad.

Y es esa forma de narrar y las situaciones que se describen lo que hace que por momentos nos olvidemos del drama principal y nos centremos en los anhelos, amores y desengaños de los protagonistas. No son vidas vacías, al contrario, profesionalmente son personas que triunfan en lo que hacen, que viven apasionadamente sus relaciones amorosas e incluso que llegan al sacrificio personal cuando todo parecía indicar que alguno había perdido su orgullo y dignidad.

La narración de cada parte la hace el personaje que le corresponde y todo lo que se cuenta engancha. No está claro como será el desenlace y esto hace que deseemos llegar al fina para saber como se resolverá la estructura montada y como será la justificación de algunas de la actitudes que a lo largo de la narración se describen.

Léa Cohen nació en 1942 en Sofía (Bulgaria). Estudió piano y musicología en Sofía y en Utrecht. Entre 1975 y 1979 fue directora de la Filarmónica de Sofía. Los cambios políticos de 1989 propiciaron una reorientación de su carrera hacia la política y la diplomacia, actividades que siempre ha compaginado con la escritura.

De 1991 a 2001 fue embajadora de Bulgaria ante la Unión Europea y la OTAN.

Es autora de varios libros sobre musicología. Como escritora de ficción ha publicado hasta la fecha ocho novelas y una obra de teatro. La más destacada de las cuales La Estratagema (2006), su cuarta novela, fue nominada para el premio a la Mejor Novela búlgara 2006.

Actualmente vive entre Le Chaux-de-Fonds (Suiza) y Sofía.

 

Recital de Poesía de Lucía Aldao e María Lado: Con dez poemas por barba

Cartel Aldao-Lado

 

O martes 22 de Abril ás 19:00 h. na Biblioteca Forum Metropolitano, dentro das actividades do Día do libro, temos a sorte de asistir ao recital de poesía de Lucía Aldao e María Lado: Con dez poemas por barba.

Acceso libre e gratuíto ata completar aforo.

Para Lucía Aldao e María Lado a lectura de poesía non pode ser algo que adormeza ao espectador. Así, presentan un recital ameno, dotado de ritmo e comunicación aberta co público. Consta de música en directo, xogos e historias, pero sobre todo hai comunicación poética pura e verdadeira. É un espectáculo para emocionar a aqueles que odian a poesía.

Despois de títulos como “Onde estea un cubalibre que se quite un soneto“, “Moita poesía, pouca diversión”, Aldao e Lado presentan “Con dez poemas por barba”, un recital dos poemas máis significativos de Aldao e Lado, no que contan os seus máis hilarantes experiencias como poetas, rin das súas miserias líricas e cantan as súas cancións preferidas.

Recomendacións literarias en galego no mes do libro

Estamos no mes do libro e queremos recomendar unha serie de obras de literatura galega para agasallar e acertar.

Recorda que nas Bibliotecas teñen en marcha unha inicitiva de recomendacións  literararias, musicais e cinematográficas vía Twitter, coa nosa conta @bibcoruna, baixo o lema COLABORA CON NÓS!  e co hashtag #recomendamosbmc os tuiteiros poden manifestar os seus gustos e compartir as súas preferencias.

As nosas recomendacións son:

A memoria da choiva

Pedro Feijoo Barreiro

Xerais

Cando Xosé Carneiro, coñecido psicanalista e polémico colaborador televisivo, aparece co peito aberto no seu piso da compostelá rúa República do Salvador, son dúas as cousas que chaman a atención do xornalista Aquiles Vega e da profesora Sofía Deneb. A primeira é a brutalidade, a violencia extrema con que o crime foi levado a cabo. A segunda, ese detalle que non encaixa na escena: unha estraña peza de ferro chantada no corazón. En realidade, a de Carneiro non é máis que a primeira dunha cadea de mortes en serie, unha carreira contra o reloxo na que Aquiles terá non só que comprender que é o que está pasando, senón cal é o papel que en toda esta historia xoga un dos nomes máis importantes da nosa literatura, aquel sempre rodeado de misterio e escuridade. E, sobre todo, terá que saber quen é Adriano… Logo do éxito recibido pola súa primeira novela, Os fillos do mar, regresa Pedro Feijoo cunha nova aventura, desta volta chea de versos, de sangue, de amor e de odio, pero mantendo intacta a súa máxima por bandeira: ante todo, o entretemento e o pracer de lectores e lectoras.

Ámote Leo A. Destino Xalundes

Rosa Aneiros

Xerais

Catro amigos e unha gran viaxe. Este era o plan de Leo ao rematar os estudos universitarios. En cambio, todo se esborralla uns meses antes de partir, cando os seus colegas se botan atrás e Leo debe afrontar unha decisión transcendental: desistir ela tamén ou marchar soa. A encrucillada é difícil e as dúbidas afógana, pero a ansia por coñecer mundo pode máis que todos os medos. Por fin, unha mañá de xaneiro fai oídos xordos ás advertencias familiares e toma un avión con destino ao sur. Estará fóra exactamente seis meses, nin día máis nin día menos. Aquí comeza un periplo cheo de aventuras e de personaxes fascinantes no que os seus pés a levarán moito máis lonxe do que nunca imaxinara.

 

Cadeas

Xabier López López

Xerais

Nun porto afastado, Manuel Antonio mantén unha fermosa historia de amor cunha sorprendente muller á que coñeceu grazas a un estraño navegante chamado Joseph Conrad. Un rapaz de 15 anos relata a época en que os veraneantes madrileños eran o punto de todas as olladas e desexos da súa vila. Dous grupos de mozos provocan unha trifulca durante unhas festas patronais ao inicio da Transición. O músico dunha orquestra e a camareira dun ambigú establecen unha engaiolante historia de amor… Cadeas é unha novela de novelas.

O corazón da Branca de Neve

Francisco Castro

Galaxia

Premio de Novela por Entregas 2013 de La Voz de Galicia

Esta é unha novela policial e de suspense que xira arredor das pescudas do inspector Hermida para atopar unha bebé roubada a unha rapaza inmigrante. Mais é tamén unha novela arredor das bandas criminais que fan negocio cos seres humanos. Polo medio, intriga e tensión narrativa para unha historia que pode estar acontencendo agora mesmo en calquera das nosas cidades. Un reto para un inspector canso e sagaz, ante o caso máis difícil da súa carreira de investigador.

 

O derradeiro libro de Emma Olsen

Berta Dávila

Galaxia

VII Premio de Narrativa Breve Repsol

Emma Olsen afronta os seus derradeiros meses de vida afectada por unha enfermidade terminal e sabe que a morte non tardará en chegarlle. Mais Emma Olsen é escritora, e decide dedicar o tempo que lle queda a rematar unha novela que non é exactamente unha novela, senón unha crónica en primeira persoa dos anos máis importantes da súa vida, os do final da adolescencia. Escribe para revelarnos unha historia de segredos agochados moito tempo. E por iso regresa a Faith, a pequena cidade perdida do Medio Oeste norteamericano na que naceu, un lugar no que semella non acontecer nada interesante nunca, mais que garda, soterrado, un universo de mentiras e conflitos entre os seus poucos e singulares habitantes.

 O elefante branco

Xesús Fraga

Tambre

O que ía ser un verán sen sobresaltos, verase transformado nunha aventura grazas a uns avós pacientes, un curmán mentireiro e un vello mago que agocha antigos segredos. Na súa compaña, o mozo protagonista desta novela irá descubrindoos ata mesmo remontarse a un decisivo episodio da II Guerra Mundial. Unha novela na que habitan ilusionistas capaces de deter balas cos dentes, belas damas que traballan para o servizo de espionaxe, trens nocturnos e automóbiles de luxo. Unha historia sobre as ilusións e as materias, as verdades e as certezas, e a capacidade de soñar para conseguir aquilo que desexamos.

width=O Castañeiro de Abril

Antonio Fraga (Autor)
Antonio Seijas Cruz (Ilustrador)

Xerais

Premio Merlín de Literatura Infantil 2013

Buto, o zapateiro, conta a historia do seu amigo Baltasar, un rapaz de once anos, cego de nacemento e orfo de nai, que vive coas súas tías, Olegaria e Berenguela, dúas xemelgas moi antipáticas e un pouco malvadas. Acompañado do seu can, Barriga Branca, Baltasar vende na praza dos Zoqueiros soldadiños e bailarinas de madeira, labradas coa súa navalla, coa intención de xuntar cartos para reunirse co seu pai. A aparición na praza do Castañeiro de Abril provocará un xiro na súa vida e unha chea de acontecementos que trastornan a vida da xente do seu barrio. O Castañeiro de Abril é unha historia de superación dunha dignidade tremenda e dunha afouteza extraordinaria. Unha reivindicación das cousas miúdas, que adoitan ser a principal orixe dos nosos desgustos e das nosas maiores satisfaccións.

https://i0.wp.com/i.huffpost.com/gen/1394691/thumbs/o-POESA-570.jpgOs ángulos da brasa 

Manuel Álvarez Torneiro

Kalandraka

Premio Nacional de Poesía 2013

Consta de 67 composicións divididas en tres apartados -Trama de vida, Terreal e sagrado, e Tapiz de cinza- nas que Álvarez Torneiro (A Coruña, 1932) “reflexiona sobre a cotidianeidade, debulla emocións íntimas e pensamentos existenciais, xogando coa dimensión simbólica da palabra”. Un poemario que xa foi galardoado co Premio Nacional da Crítica na categoría de Poesía en Lingua Galega, o Premio Angel Casal e o da Asociacion de Escritores en Lingua Galega.

width=Nimbos 

Xosé María Díaz Castro 

Galaxia

Letras Galegas 2014

Nimbos é un libro breve, que consta de 32 poemas, agrupados en sete epígrafes (“Pórtico”, “Noite”, “Lus”, “Espranza”, “Milagre”, “Sono”, “Ferida”) que, con todo, amosan unha grande coherencia e homoxeneidade, como propia dun autor maduro e de elaboración poética moi demorada. A súa lingua é coidada, se ben incorpora moitos dialectalismos chairegos, que o propio autor aclara nun glosario final tanto en Nimbos como noutras entregas poéticas. Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.

Nas Bibliotecas Municipais da Coruña podes encontrar estas obras, consulta a súa dispoñibilidade no Catálogo:

catalogo

El día antes de la felicidad, Erri de Luca

Hay títulos que te atrapan sin saber muy bien porqué.  Los lees en un listado, en un artículo, los ves en una librería … y ya no los puedes olvidar.

Eso es lo que nos ha pasado con el último libro que hemos comentado en “Café con Libros”, “El día antes de la felicidad” de Erri de Luca.

Relato sencillo y poético, El día antes de la felicidad, narra la educación sentimental de un joven huérfano que crece en los años sesenta protegido por un personaje adorable, Don Gaetano.

Rodeado de grandes hombres, nuestro protagonista recibe lecciones de vida de la mano de este  “portero de los infiernos de la vida” que vive en un edificio de viviendas como hombre para todo y que tiene un gran don:  “saber leer el pensamiento de las personas” , con sólo con mirarte sabe lo que te pasa. Y de Don Raimondo,  que le descubre en su vieja librería de segunda mano, que la mayor libertad del ser humano la proporcionan los libros y la educación.

El joven crecerá a través de los relatos de su mentor en una ciudad, ofendida por la guerra que supo rebelarse contra la ocupación alemana.

Y aprenderá que la vida es ritual, pasión, desafío, sangre… un camino necesario para alcanzar la madurez. ¿Acaso en esto consiste la felicidad?

Son cosas que pasan el día antes.

¿El día antes de qué?

El día antes de la felicidad

Erri de Luca

Erri de Luca

 Erri de Luca (Nápoles, 1950) es novelista, traductor y poeta. Participó en el movimiento del 68 y fue militante revolucionario del grupo Lotta Continua, con la intención de subvertir el orden capitalista. Fue obrero de la Fiat, camionero y albañil. Recorrió los Balcanes con ayuda humanitaria.

Traductor de hebreo y yiddish autodidacta, lo aprendió para leer la poesía de primera mano.

Considerado uno de los autores italianos más importantes de todos los tiempos, sus libros han sido traducidos a 23 idiomas. Ha obtenido varios galardones, entre los que destacan el Premio France Culture y el Femina Étranger en Francia, o el Premio Petrarca en Alemania.

Es autor de más de cincuenta obras, entre las que destacan:

Alpinista ocasional, vive en el campo, cerca del lago de Bracciano.

Cuando le preguntan a Erri ¿Que es para ti la felicidad?, contesta:

La felicidad es algo que no se puede fundar en nada, ni una ciudad ni en un amor, porque llega de forma imprevista y dura poco.

La felicidad es un regalo, no un proyecto.

Y para vosotros,  ¿Qué es la felicidad?

En la próxima sesión de “Café con Libros”  comentaremos otro título que nos roba el corazón,   “El olvido que seremos” de Héctor Abad Faciolince.

Para acercarnos un poco más a esta obra os recomendamos el post de nuestra compañera Maru publicado en este blog.

Felices lecturas estas vacaciones.

Tuitencontro con Laura Freixas

O Club de Lectura dos Luns da Biblioteca Forum Metropolitano inicia este segundo cuatrimestre unha serie de citas na nube cos autores das obras lidas. Trátase de utilizar a ferramenta  Twitter para establecer un encontro virtual cos escritores, os denominados  Tuit-Encontros.

Tuit-encontro con Laura Freixas

O primeiro destes tuit-encontros será coa escritora  Laura Freixas  @LauraFreixas que estará ó outro lado da pantalla o vindeiro 21 de abril de 12:00 a 12:40 horas.  Dende a conta de Twitter de Bibliotecas Municipais @bibcoruna lideraremos

O diálogo pode seguirse a través dos hashtag  #tuitencontros  e #laurafreixasbmc

O encontro estará aberto a calquera persoa que queira interactuar e trasladarlle  á escritora as reflexións, dudas ou preguntas das súas obras.

Unha oportunidade única para charlar en torno á obra Madres e hijas así como dalgún dos últimos libros desta escritora como son Los otros son más felices ou Una vida subterránea.

 

Laura Freixas cartel

Laura Freixas

Laura Freixas (Barcelona, 1958) estudou no Liceo Francés da súa cidade. Licenciouse en Dereito en 1980, pero dedicouse sempre á escritura. Deuse a coñecer en 1988 cunha colección de relatos, El asesino en la muñeca.

A súa obra e Madres e hijas

Paralelamente á súa obra narrativa, Laura Freixas desenvolveu un intenso labor como estudosa e promotora da literatura escrita por mulleres. En 1996 coordinou e prologou a antoloxía de relatos de autoras españolas contemporáneas, Madres e hijas (que chegou ás 9 edicións no primeiro ano), e en 2000 publicou o influínte ensaio Literatura y mujeres

 Entrevista a Laura Freixas na Biblioteca do Instituto Cervantes 

Nas Bibliotecas Municipais podes encontrar as súas obras, consulta a súa dispoñibilidade no Catálogo

catalogo

Presentación do libro “Historias desde el geriátrico”, de Manuel Jacobo González Outes

Este venres 28 de marzo ás 19:30 horas terá lugar na Biblioteca Municipal Forum a presentación da novela“Historias desde el geriátrico”, de Manuel Jacobo González Outes.CartelHistoriasgeriatricoOK

“Historias desde el geriátrico” está editada por Atlantis. A obra está composta por ducias e ducias de historias curtas, divertidas, inconexas e esperpénticas cuxo único fío condutor é un vello ferroviario xubilado da renfe en Monforte e natural da Costa Morte, que acaba de ingresar nun xeriátrico e que di aos seus compañeiros de asilo que dende que se xubilou el adícase a ser “Contador de historias” que acumulou ao longo dos anos. Contalle así tódolos días aos seus compañeiros de asilo unhas cantas historias que forman cada capítulo da obra (cada capítulo é un día do protagonista no xeriátrico) e ao mesmo tempo narra a historia das reflexións do xubilado ao que lle acaba de morrer a muller e separano do seu neto ao que queria legar as historias que sabe.

A novela pretende ser amena e divertida ao tempo que quere denunciar que se aparte á xente maior para dar paso ao relevo xeracional cando en moitos casos deberiamos aprender unha chea de cousas dos nosos maiores, posto que viviron cousas das que non temos nin idea.

manuel jacobo Manuel Jacobo Outes naceu en Caldebarcos (Carnota) o 27 de febreiro de 1969, onde viviu coa súa avoa e as súas tías até os cinco anos, cando os seus pais, que volveran da emigración en Inglaterra, marchan a vivir á cidade da Coruña, onde reside desde entón. Formouse sobre todo en actividades dirixidas a profesións técnicas, aínda que non deixou nunca de fomentar os seus coñecementos sobre todo o relacionado coa Historia, Literatura ou coa Arte en xeral, do que se considera un autodidacta.

No ano 2000 tivo un grave accidente que lle impediu volver traballar na súa profesión, dedicándose na actualidade por completo a súa vocación de escritor. Na Coruña é coñecido nesta faceta pola súa colaboración en distintos periódicos con artigos de diversos temas profesionais e algúns relatos literarios. Posúe a rebeldía propia que caracteriza a súa condición perfeccionista, sensible e revolucionaria, procurando incluír nas súas obras estilos que leven ao lector e lectora a atopar amenidade, cultura, humor e romanticismo.

Aínda que prolífico autor de diversas obras de distintos xéneros literarios, Diario dunha noiteboa é a súa primeira obra publicada e podes atopala nas nosas Bibliotecas Municipais.

 

Así que se queres saber máis do autor e da súa obra achégate á Biblioteca Forum Metropolitano. Lembra que a cita é este venres 28 de marzo ás 19:30, agardámoste!

 

La hija del este

Se empieza entonando canciones folclóricas y se termina empuñando un Kalasnikov.   Esta es la sexta novela de Clara Usón y según la crítica la mejor y más ambiciosa de todas las  que lleva escritas. En ella se ocupa de la reciente guerra de los Balcanes. Lo que ocurre está narrado por uno de los tres principales protagonistas de la trama, Danilo Papo, un joven de Sarajevo de origen judío. Los otros dos principales actores son Ana Mladic´, hija del general serbio conocido como el carnicero de Srebrenica  y Vlado Papo, padre de Danilo, judío sefardita, que tendrá una actividad humanitaria extraordinaria durante el sitio de Sarajevo.   Los hechos mezclan historia y ficción. Rememoran el pasado inmediato por todos   conocido en mayor o menor medida,  la guerra de Bosnia. Pero también se remontan a un pasado originario, con sus mitos,  historias y leyendas, más o menos manipuladas, lo que nos permiten conocer mejor los porqués de lo que allí pasó.   Arranca el libro describiendo un vídeo de Youtube que recoge en síntesis la vida familiar de los  Mladic´. A partir de aquí y hasta el epílogo final los capítulos irán detallando lo ocurrido no solo a las familias Mladic´ y Papo, también y de manera individual a sus hijos, Ana y Danilo y en general a todas aquellas gentes que tuvieron la desgracia de estar en aquella encrucijada histórica sin pedirlo y que, bien por propio convencimiento u obligados a ello, intervinieron de forma activa en los acontecimientos.   Para  comprender mejor  lo ocurrido, rememora  como se llego a la ocupación de los Balcanes por los turcos en el siglo XIV. La historia del rey Lazar y la batalla de Kosovo (1389),  los mitos y leyendas que la figura de este monarca desencadenaría y la importancia que  tendrían en el devenir de Serbia, alentados por la Iglesia Ortodoxa que lo proclamo mártir. Pasa después a describir la influencia de otros significados serbios actuales como lo fueron Milosevic´, Karadzic´ y Mladic´ y sus intervenciones en el conflicto que sirve de fondo a la novela.   El libro puede servirnos para refrescar  la memoria y alertarnos del peligro siempre existente de repetir todo en nuestra propia carne. No estamos tan lejos y parece que olvidamos lo que significa la exaltación étnica, cultural y patriótica de una u otra manera. García Márquez ya nos dijo que  … la memoria del hombre no dura más de cien años… .A veces ni eso. Muy pocos aceptan el derecho del otro a ser y persistir. Son muchos los cantos de sirena que truenan  en aras a marcar las diferencias y hacerlas los elementos  capitales de nuestras vidas.   Ana es la principal entre los protagonistas. Durante  un viaje de fin de carrera a Moscú que realiza acompañada de sus amigos, universitarios como ella, descubrirá que su padre no es la persona que tiene idolatrada. Además se dará cuenta que sus amigos saben la verdad  sobre él, lo que pone en tela de juicio que la amistada que dicen sentir hacia ella sea sincera y no condicionada por la figura y el poder paterno. Será su pérdida de la inocencia. Este descubrimiento tendrá un efecto letal en su personalidad. No se siente capaz de soportar llevar el apellido del hombre al que todos tienen por un cruel y sádico militar. Terminará suicidándose con la pistola preferida de su progenitor, sin aclarar si lo hace por el peso de la culpa o por no querer dar descendencia a un linaje  maldito. Los capítulos que describen su adiós son de una extraordinaria belleza. Como va contando sus renuncias a todo lo que debió haber sido y que ya nunca será.   Danilo por su parte también es un perdedor. Es el pretendiente eterno de Ana pero no tiene posibilidad alguna. Quiere ser director de cine pero salvo trabajos en televisión no logrará su objetivo. Terminará exiliado en Londres impartiendo clases de idiomas en una academia regentada por su compañera inglesa. Pero será una pieza importante en la descomposición  moral de Ana. Él, en venganza por la muerte de su padre alcanzado por un francotirador en Sarajevo, contará a Ana lo sucedido con su antiguo novio, Dragan. Pese a que con  Dragan la intimidad fue total, Ana no aceptó  su amor.  Luego se enterará que ha muerto como un héroe en Bosnia. La realidad es muy distinta y en ese suceso ha tenido mucho que ver su padre que ha influido para que lo destinarán a primera línea de fuego,  cuando lo que Dragan quería era dejar el ejercito serbio y regresar a casa a trabajar en el negocio familiar.   El capítulo dedicado a la masacre de Srebrenica es otro de los pasajes importantes del libro. Este hecho, como la guerra en general, se proyectó sobre la conciencia de Europa por la pasividad con la que los cascos azules holandeses dejaron actuar la Ejercito de la República de Srpska comandado por Ratko Mladic´y al grupo paramilitar serbio llamado “Los escorpiones“. Tanto la UE como la OTAN no tomaron decisión alguna sobre lo que estaba sucediendo, plegándose a la amenaza de Mladic´de ejecutar a 30 cascos azules holandeses que habían tomado como rehenes.   Nos cuenta como fue el asedio de Sarajevo. El constante fuego de francotiradores sobre la sociedad civil, totalmente desprotegida, cercada, sin lo más elemental para subsistir, a la que no le quedaba más remedio que exponerse para buscar algo que pudiese permitirles seguir viviendo. Aquí detalla la actuación de Vlado Papo y su dolorosa muerte , algo que nunca olvidará su hijo Danilo.   La novela es un alegato contra los nacionalismos de cualquier clase. La primera gran crisis económica del pasado siglo tuvo como desenlace no deseado la aparición de ideales que hicieron hincapié en lo que nos separaba, en lo que nos hacía diferentes y en el desprecio de los otros. Los resultados son historia, pero no tan lejana como para no recordar. Hoy, inmersos en una nueva crisis, parece que quieren volver esas ideas que masifican a los pueblos y se basan en consignas y mitos étnicos. Esperemos que la vacuna que supuso la segunda guerra mundial y la dosis de recuerdo que nos inyectamos con el conflicto de Bosnia, funcione y esto no vaya a más.

Clara Usón nació en Barcelona en 1961. Está licenciada en Derecho por la Universidad de Barcelona.  Ha vivido en Londres y México.

Su primera novela, La noche de San Juan, obtuvo el Premio Femenino Lumen en 1998. Con posterioridad publicó Primer vuelo (2201); El viaje de las palabras (2005); Perseguidoras (2006) y Corazón de napalm (2009), novela con la que gano el Premio Biblioteca Breve.   La hija del Este ha merecido el Premio Ciutat de Barcelona y el Premio de la Crítica.

Valerie Tasso, nos Encontros con autor de Libros en Directo

O ciclo Libros en Directo volta ao  Centro Ágora  o vindeiro mércores 26 de marzo , ás 20:30 horas coa controvertida e televisiva sexóloga Valerie Tasso.

Unha vez máis os membros dos nosos Clubs de lectura , acudirán a cita de Libros en Directo: encontros con autor , para participar con Valerie Tasso   e o seu estilo directo, agudo e desenfadado do que augura ser unha tarde de confidencias, secretos e revelacións.

Valerie Tasso: de executiva a escritora , pasando por prostituta

Imagen de la escritora Valerie TassoEscritora de varios libros de  éxito, está francesa nada en  1969 e actualmente afincada en Barcelona,  é Licenciada en Ciencias Económicas  e  Línguas Extranxeiras Aplicadas, ten un Máster en Dirección de empresas pola universidade de Estrasburgo, un postgrado de sexoloxía pola Universidade Alcalá de Henares de Madrid, e fala cinco idiomas con fluidez.  Traballou como alta executiva en  varias empresas multinacionais  ata que o sexo petou  na súa porta. Descubreu o sexo moi cedo, convertíndose no centro da súa vida;  A bibliotecaria do seu barrio abreulle as portas do “inferno”, para logo dunha década dedicarse a prostitución de luxo, coma un xeito de coñecerse a sí mesma.   Actualmente centra a súa vida profesional nas súas colaboracións televisivas e sobre todo na súa faceta de escritora.

A súa obra literaria 

Portada do libro El método de Valerie Tasso

Portada do libro El método de Valerie Tasso

Nas súas obras relata a súa experiencia sexual con diferentes enfoques , pero cun nexo común no que pretende desmitificar as prácticas sexuais. Diario de una ninfómana e París la nuit son  prácticamente unha autobiografía da autora donde explica as súas experiencias e a importancia da condición humana máis lonxe do sexo.

O encontro con Valerie Tasso centrarase no seu último libro El método Valerie, un tratado sobre as artes amatorias onde intenta liberarnos dos falsos clichés en torno ao sexo, nun tono divulgativo e humorístico. Nel anima ás mulleres a deixar de fantasear con Christian Grey e perder o medo a tomar a iniciativa cos homes para recuperar a seguridade perdida

“Se acabaron los cuentos y las novelas. Ha llegado la hora de convertirnos en las protagonistas de nuestra propia historia de pasión.”

Nas Bibliotecas Municipais podes encontrar os seguintes libros de Valerie Tasso:

  • Diario de una ninfómana
  • Antimanual del sexo
  • El otro lado del sexo
  • Sabré cada uno de tus secretos
  • Diario de una mujer pública
  • El método Valerie sexo y seducción : secretos para ser infalible

Consulta a súa dispoñibilidade no Catálogo de Bibliotecas municipais

o próximo autor en visitar Libros en Directo é Eloy Tizón, o 21 de abril

El viaje a la felicidad

Hace poco más de un siglo, la esperanza de vida en Europa era de treinta años, como la de Sierra Leona en la actualidad: lo justo para aprender a sobrevivir y con suerte, culminar el propósito evolutivo de reproducirse….

Estas palabras son las que abren la Introducción al libro que tenemos entre manos. Libro que editado hace  ya unos años ha suscitado toda clase de reacciones sobre lo que el autor vierte en él. La mayoría de estas reacciones no han sido todo lo positivas que pudiera esperarse. Y es que el tema se las trae y más si a un concepto como la Felicidad le aplicamos métodos científicos,   a lo que no estamos muy acostumbrados, toda vez que consideramos ese sentimiento como algo apegado a la psiquis de cada uno.

Por lo general nos consideramos felices cuando aquello que perseguimos y a lo que hemos dedicado tiempo y esfuerzos se hace una realidad más o menos tangible. Puede ser el ver realizado un proyecto, el encontrarnos con unos amigos, el conseguir mejorar  nuestra posición social, el haber encontrado el AMOR, así con mayúsculas, etc. Pues bien, eso que para nosotros no son mas que concatenaciones de hechos y situaciones, el autor lo relaciona con la ciencia, con el desarrollo científico que en los últimos años ha sido espectacular.

Este desarrollo ha permitido conocer mejor el funcionamiento de nuestro cerebro. Como es su estructura, la relación entre las diversas partes que lo componen y como se manifiestan a través de él nuestra emociones, pensamientos y reflexiones.

Se parte del hecho de que la esperanza de vida se ha prolongado de forma significativa y en consecuencia  tenemos muchos más años para dedicar a otras actividades que las básicas de supervivencia y reproducción. Esta  situación ha llevado al hombre a intentar mejorar sus condiciones de vida y lograr la felicidad aquí y ahora, sin esperar a la que las creencias religiosas prometen una vez finalizada nuestra andadura en este mundo.

A esta labor nos hemos dedicado siempre con todo afán, y más ahora dadas los nuevos escenarios de vida. Lo hacíamos basándonos en principios filosóficos y de ello han quedado sesudos estudios desde la noche de los tiempos; estudios que no tenían en cuenta el factor científico. Esta laguna, según Punset, la trata de cubrir la ciencia moderna, aplicando sus conocimientos en la mejora de las condiciones que rodean el día a día de cada uno de nosotros, influyendo en el medio ambiente, sanidad, sistemas sociales y de convivencia. Se trata de que la comunidad científica contribuya con sus aportaciones a iluminar el camino por el que cada uno debe transitar para alcanzar ese Nirvana ansiado y, como antes comenté, lograrlo en este mundo.

Al final esta búsqueda queda reducida a una fórmula matemática. Es un poco chocante que algo sentido hasta ahora como espiritual y filosófico pueda ser traducido a una fórmula científica. No cabe duda que es un gran salto para las matemáticas, tan presentes en todo lo que se relaciona con el Universo y tampoco  cabe la menor duda que nosotros estamos en Él.

Eduardo Punset Casals, (Barcelona, 9 de Noviembre de 1936),  es jurista, escritor, economista y divulgador científico.  Fue militante del Partido Comunista y, más tarde, político en la Transición democrática de España, figurando en las filas de UCD y después en el CDS.

Es autor de varios libros sobre divulgación científica y colaborador en varios medios. Desde 1966 dirige el programa Redes de TVE, donde se tratan diversos temas científicos, como sociología, medicina, psicología, biología astronomía, entre otros.

Hijo de un médico rural de la provincia de Tarragona estudió el bachillerato en el North Hollywood High School de Los Ángeles. Se licenció en Derecho por la Universidad Complutense de Madrid. Durante su militancia en el PC coincidió con Jorge Semprúm.  Amplió sus estudios en la Universidad de Londres, donde obtuvo el postgrado en Ciencias Económicas y en la Escuela Práctica de Altos Estudios de París, donde se diplomó. Fue redactor económico para la BBC, director económico de la edición para América Latina del semanario The Economist (1967-1969) y economista del Fondo Monetario Internacional en los Estados Unidos y en Haití (1969-1973).

Tras la muerte de Francisco Franco entró en política de la mano de Centristes de Catalunya-UCD. En su época de político tuvo un destacado papel en la apertura de España al exterior como Ministro de Relaciones para la Comunidad  Europea (1980-1981). Siguió su carrera política como independiente en CiU y en el partido CDS. Fue eurodiputado por el CDS entre 1987 y 1991. donde tuvo un destacado papel en el proceso de transformación de los países de Europa del Este después de la caída del Muro de Berlín. Abandonó la política en marzo de 1995, después de no haber renovado su acta de eurodiputado.

En 2007 le fue detectado un cáncer de pulmón del que pudo recuperarse con tratamiento médico.

Como especialista en temas de impacto de las nuevas tecnologías ha tenido diversos cargos en COTEC, ESADE, Instituto Tecnológico Bull, Instituto de Empresa de Madrid, Enher, Banco Hispano Americano y también como coordinador del Plan Estratégico para la Sociedad de la Información en Cataluña.

Autor de diversos libros sobre análisis económico y reflexión social. Actualmente es Profesor de Ciencia, Tecnología y Sociedad en la Facultad de Economía del Instituto Químico de Sarriá (Universidad Ramón Llull). Es director de la revista Redes para la ciencia y presidente de la productora audiovisual Grupo Punset y miembro de los consejos de administración de Sol-Melia y Telvent.

Esta en posesión de diversos premios y es Doctor Honoris Causa por la Universidad de les Illes Balears.

Ojos azules de Toni Morrison

ojos-azules-9788497932660

La historia está inspirada en una conversación que Toni Morrison mantuvo una vez con una compañera de la escuela primaria que deseaba tener los ojos azules. Implícito en su deseo estaba la “autoaversión racial”

Y veinte años después yo me preguntaba  como se aprende semejante cosa ¿Quién se lo ha inculcado? ¿Quién le ha había mirado y la había encontrado tan deficiente, tan insignificante en la escala de la belleza?

El libro narra la historia terrible de Pecola, una niña de color de doce años pobre, solitaria, poco querida y fea. Ella consciente de su fealdad, sueña con tener los ojos azules como esas niñas rubias y blancas, como solución a todas sus carencias.

En las primeras páginas se pregunta:

¿Cómo lo haces? Quiero decir, ¿cómo consigues que alguien te quiera?

Vive en los Estados Unidos de la Segunda Guerra Mundial, una época, que queda retratada tristemente por las maneras con que la población blanca trataba a la población negra, en la que la discriminación, la denigración y en definitiva el racismo estaba a la orden del día de una forma explícita y clara.

El libro comienza con un breve capítulo en el que Pecola,  habla en una especie de monólogo interior en el que acaba enlazando todas las palabras como si a la pobre niña se le hubiese enredado el pensamiento

Ojos azules está dividido en cuatro capítulos:  Otoño, Invierno, Primavera, Verano;  narrado a partir de voces diferentes, como si estuviera confeccionado a retazos que, sin embargo, forma una unidad conexionada. Y en el que describe la historia de Pecola, y de cómo llegó a quedar embarazada de su padre y de las circunstancias que abocaron a ese hombre a hacer tamaña atrocidad.

Toni Morrison, tal y como explica en el epílogo escrito muchos años después en 1993,  escribió esta obra buscando profundizar a la vez en varios de los problemas que la población negra tenía que sufrir, como la demonización de la raza de color y su influencia en los miembros más indefensos de ésta:

 “Concentre mi atención en cómo algo tan grotesco como la demonización de toda una raza podía echar raíces dentro del miembro más delicado de la sociedad: una niña; el miembro más vulnerable: una criatura de sexo femenino”

Toni Morrison cierra el epílogo, refiriéndose al escaso éxito que tuvo la obra cuando se publicó, con las consiguientes palabras:

  “Con muy pocas excepciones, la publicación inicial de Ojos azules fue como la vida de Pecola: desechada, trivializada, mal interpretada. Y ha costado veinticinco años ganar para ella la respetuosa publicación que esta edición constituye”

Es aquí cuando la autora tras un sabio análisis de la obra, ve por fin reconocido el valor de su libro y la lectura actual del mismo hace posible ese reconocimiento, como si los nuevos tiempos lo hubiesen hecho posible, una época en que la raza negra ya no es discriminada de la manera que solía hacerlo, y de la misma manera su obra ha sido aceptada y reconocida.

LA AUTORA

Nació el 18 de febrero de 1931 en Lorain, Ohio (Estados Unidos) en el seno de una familia de clase trabajadora.

Desde muy pronto se aficiona a la lectura y entre sus autores favoritos figuran Jane Austen y Leon Tolstoi.

Cursó estudios en la Universidad de Howard, donde se incorporó a un grupo de teatro universitario. En 1955 fue admitida en la Universidad de Cornell, donde realizó un curso de posgrado de Literatura inglesa. Escribió una tesis sobre el suicidio en la obra de William Faulkner y Virginia Woolf. Fue profesora de filosofía y letras en las universidades de Yale, Howard, Texas y en la State University de Nueva York.

También enseñó escritura creativa en la Rutgers University de New Jersey, al mismo tiempo que trabajaba como editora de Random House, labor que venía desarrollando desde antes para pagarse los estudios. A su trabajo editorial se debe el descubrimiento de varios de los más representativos escritores de la joven literatura afroamericana de los Estados Unidos.

Entre 1958 y 1964 estuvo casada con Harold Morrison, un arquitecto cuyo apellido adoptó (Toni es su apodo familiar) y con el que tuvo dos hijos.

toni

En 1970 apareció su primer libro Ojos azules, más tarde Sula y en 1977  La canción de Salomón el cual le valió el Premio de la Crítica y la consagró como una de las más importantes autoras contemporáneas de Estados Unidos.  Los protagonistas de sus obras buscan sus raíces y su herencia cultural afroamericana; Toni describe la magia del floklore africano, las relaciones de poder entre hombres y mujeres, los valores sociales, siempre con ataques a la esclavitud. En 1987 apareció Beloved, una historia estremecedora donde sintetiza varios siglos de dolor y desesperación del pueblo negro esclavo; con este libro obtuvo el Premio Pulitzer.

En 1993 Toni Morrison recibió el Premio Nóbel de Literatura, siendo la primera mujer negra en obtener tal distinción

Actualmente es profesora de Humanidades en la Universidad de Princeton y miembro de la Academia Americana de las Artes y las Letras.

Es una activista a favor de los derechos civiles y comprometida con la lucha en contra de la discriminación racial.