Mucho ruido y pocas nueces …Punto y aparte
En este post dedicado a William Shakespeare y a su obra Mucho ruido y pocas nueces, nos despedimos de este curso desde ElClú. Esta ha sido la última lectura que hemos disfrutado y en esta ocasión hemos utilizado como soporte el libro electrónico.
El autor
La vida de William Shakespeare está llena de misterios, ya que se sabe muy poco sobre él. Esto ha hecho pensar a algunos historiadores que ni siquiera existió, que se trata de alguno de los escritores más famosos de la época, que se escondían bajo este pseudónimo, y que el verdadero William Shakespeare jamás tuvo que ver con esos textos geniales.
Esta teoría viene dada por el origen humilde de Shakespeare, nacido en Stratford-upon-Avon en 1564. Era el tercero de ocho hijos de un próspero comerciante, que cayó en desgracia acusado de un comercio ilegal. Aunque no se sabe dónde estudió William, se supone que fue en una buena escuela donde aprendió las obras de grandes autores. Cuando alcanzó los dieciocho años de edad, se caso con Anne Hathaway. Tuvieron dos hijas y un hijo, pero éste último murió joven.
Pasaron unos años oscuros en la vida de William en los que no hay constancia de lo que hizo; solamente se sabe que, en 1592, Shakespeare ya se encontraba en Londres trabajando como dramaturgo y que comenzaba a destacar. Pronto se convirtió en actor, escritor y copropietario de una compañía teatral muy popular.
El Teatro de la época
Cuando Shakespeare se inició en el teatro, este arte estaba sufriendo una profunda renovación en Inglaterra. En sus orígenes, el teatro era una tradición popular asociada a otros entretenimientos más bárbaros, pero poco a poco fue ganando el favor de nobles y fue adquiriendo prestigio. Aún así, las obras se representaban en los patios interiores de las posadas, muchas veces focos de enfermedad por la falta de higiene, además de lugar común de revueltas y peleas. Así se construyeron los primeros teatros, en los que William pudo dar cobijo a sus obras y oficializar su profesión en lugares que podían llegar a acoger a unos 2000 espectadores. Uno de los teatros preferidos de la compañía de Shakespeare era el conocido The Globe Theatre, construido en 1599, pero al que en 1613 un incendio destruyó, sin embargo fue inmediatamente reconstruido en 1614.
Mucho ruido y pocas nueces es una de las comedias más conocidas de Shakespeare. La comedia eran el contrapunto a la tragedia, con continuos juegos de lenguaje y enredos dados por los contrastes entre clase social, género o poder.
Manos a la obra
En ElClú tras investigar sobre la vida y obra de William Shakespeare, el teatro y la época isabelina, la sociedad, vestimenta, costumbres, reglas sociales…, nos pusimos manos a la obra con la lectura en voz alta de la primera escena de la comedia, tras superar las dificultades que nos supuso el lenguaje shakesperiano, además de la propia lectura de género de teatro, descubrimos una obra divertida, a temporal, llena de pequeños malos entendidos entre los personajes. Una de las lecciones que nos ha dado William es que las conversaciones a medias pueden dar lugar a malos entendidos, nunca demos nada por supuesto.
Para facilitar la comprensión de la trama, situarnos en el tiempo y comprender a los personajes, nos apoyamos en el visionado de diferentes escenas de la película Mucho ruido y pocas nueces de Kenneth Branagh. También hemos trabajado con otros vídeos sobre el teatro y la época, que hemos recogido en un prezi.
Nuestra última sesión de ElClú en la biblioteca, fue el 23 de abril, día del libro, que como todos sabéis, coincide con la muerte de Shakespeare. Tras las últimas impresiones sobre la lectura, le hicimos un pequeño homenaje al autor, fabricando nuestra propia gorguera típica de la época. Con esta imagen participamos en la campaña que las Bibliotecas Municipales da Coruña hicieron para celebrar el día del libro de selfies bibliotecarios en diferentes redes sociales (twitter, flickr,…). Además cada miembro de ElClú propuso una de sus lecturas preferidas para el verano. #recomendamosbmc
Podéis consultar el catálogo de las Bibliotecas Municipales para encontrarlas.
Por último, comentaros que el próximo 5 de mayo, estamos invitados por la Biblioteca Os Rosales y El teatro del Andamio, a una visita al teatro, a conocer el espacio y disfrutar de una adaptación de la obra Mucho ruido y pocas nueces, llevado a cabo por el grupo de adolescentes de la Escuela de Teatro.
Agradecemos enormemente la participación de nuestros chicas y chicos y la colaboración de los diferentes profesionales que han participado en las diferentes sesiones, seguiréis teniendo noticias de El Clú, hasta pronto. 😉

29 de abril, o día das verbas que danzan
Nas Bibliotecas Municipais da Coruña quixemos neste 2014 unirnos á celebración do Día Internacional da Danza a través de dúas actividades vinculadas á Biblioteca Ágora: a proxección do video Verbas que Danzan e a elaboración e difusión dunha mostra homónima, pensada para público adulto e que recolle materiais diversos arredor das artes do movemento corporal.
Canto ao video, no blog Suma Ágora fomos ofrecendo nos pasados meses información detallada do seu proceso de creación, que rematou coa presentación pública do mesmo nunha das seccións do festival Por amor al arte, en febreiro deste mesmo ano. Na súa realización, a cargo das compañeiras Clara Porta, Eva Vieites, Nelson R. Avilez, Natalia López Ponlla e Xavier Campos, contouse coa colaboración da bailarina profesional Carla López Ponlla, coruñesa afincada en Estados Unidos por estar vinculada ao Tulsa Ballet.
Pola súa banda, a mostra Verbas que danzan está a disposición das e dos usuarios do 14 de abril ao 14 de maio, e confórmase con discos, filmes, documentais, novelas e libros de ensaio relacionados de maneira directa ou indirecta coa danza e o baile. Cisne negro, Pina Bausch, Billy Elliot, Sempre quixen bailar un tango, Cascanueces, … son algúns dos materiais que as persoas interesadas poden atopar na mesma.
Deixámosvos co texto creado para o audiovisual, ao tempo que vos convidamos a achegarvos e descubrir máis sobre o mundo da danza a través desta sinxela pero bonita actividade da Biblioteca Municipal Ágora.
rozar a textura, o tacto, a calidade das palabras. pousar nas mans, a túa man na miña, e sentir a vida, poder apalpar cada latexo. márcase o que somos no lombo da tarde, cómbase por riba dos teus sorrisos, nos corpos a danzaren sobre as horas. todo é violento e todo brilla, leo. todo está ferido e todo nos salva.
gústame sentirte do meu lado, por onde medran os soños e a escrita avanza cara o ventre do silencio. gústame dicirte, vivirte, espirte de camisa negra e ollos vermellos, aloumiñarte de neno e amante e pobo e alicia e drama e viaxe e noite e misterio.gústame verte bailar,
gústame ver o movemento con que escribes a vida que nos invade, con que trazas a emoción no aire que respiro.
es aquilo que preciso a cada intre, omnímoda, abrangues todo canto eu son quen de vivir e de agardar. paséote porque habitas mundos,
mudas en príncipe do reino dos doces, en nena que rebenta os lindes do posíbel, en Sherazade que me salvas das rutinas e dos medos, en cidade de músicas diversas na lembranza, en bairro de mariñeiros e agra aberta á multitude. bebo os teus velenos e morro e somos para sempre ou esperto e non estás.
a escrita do teu corpo na miña terra, o que debuxas de mans abertas no tempo desta praza das palabras. é preciso, hoxe, poñer palabras ao que se rompe, falar desde a fenda, medir a fractura e as consecuencias, o seu centro e a súa expansión. é precisa a alegría, a cultura, o alento por soñar e danzar a esperanza da vida.xunt@s os libros arden mal, as letras infectan de futuro canto hoxe nos rouban os homes grises.
gústame verte bailar, mirarte na contorna do poema que me dictas, ofrecerche os meus pés para que subas e camiñemos. gústame tocar a túa boca e rachar os reloxos, desaprender para admirarme contigo, amarte contra toda esperanza, mergullarme nas palabras que me gardas e me dás, que me ofreces xenerosa e libre e luz.
vémonos, a diario, na praza das palabras, entre as verbas que danzan, nos espazos do común, teus e meus e de tod@s, onde a vida abre as portas e as palabras se acompasan ao ritmo dos teus latexos.
El mar (John Banville)
Recojo el testigo de Emma como coordinadora del club de lectura de la Biblioteca de Monte Alto y aunque ha puesto el listón muy alto, intentaré continuar su estupenda labor. Me consta que mis compañeros de lectura la echan en falta pero me he sentido muy bien acogida. Desde aquí os doy las gracias.
Nos hemos zambullido en “El mar” de John Banville hasta llegar a la costa de Irlanda para descubrir el peculiar estílo de este escritor con “doble personalidad” cuyo alter ego –Benjamin Black– lo ha hecho famoso, también dentro del género negro, con su detective Quirke (al que pronto veremos en la gran pantalla).
La lectura de “El mar” ha agradado a unos y resultado dura para otros pero a ninguno nos ha dejado fríos. No es una prosa sencilla la de Banville y la estructura de la novela requiere cierta concentración por parte del lector pero es un pequeño esfuerzo que vale la pena.
Max Morden, historiador de arte recientemente viudo, regresa al pueblo costero de los veranos de su infancia con la intención de escribir un libro sobre el pintor Pierre Bonnard. Allí recordará sus primeros escarceos amorosos de adolescente, la trágica enfermedad de su esposa y diferentes episodios que han marcado todas las etapas de su vida.
Con magnífica precisión, Banville describe los olores, el color y las sensaciones que percibe el protagonista a través de imágenes que vienen y van, arrastrando recuedos que, como las olas de el mar, se repiten incesantemente.
Sensaciones, color, imágenes, arte, mar, pintura.. Son palabras que se repiten constatemente en este libro así que hemos decido visitar el Museo de Belas Artes.
La geometría del amor de John Cheever
El libro de La geometría del amor reúne una colección de cuentos de John Cheever seleccionada por Rodrigo Fresán. El prólogo y las notas son también del escritor y periodista argentino.
Rodrigo Fresán se refiere a “la leyenda Cheever” para acércanos a la controvertida personalidad del escritor. Engarza los elementos biográficos, con pasajes literarios y valoraciones de editores e ilustres compañeros como John Updike, Vladimir Nabokov o Truman Capote. Nos introduce en cada cuento con anotaciones que selecciona de Los Diarios de John Cheever.
Esta obra obtuvo el Premio Pulitzer, el del Círculo Nacional de Críticos y permaneció más de seis meses en la lista de los más vendidos de la lista del New York Times.
La geometría del amor aglutina cuentos sobre gente común que vive vidas comunes. Sus historias tienen como escenario Nueva Inglaterra, Manhattan o los suburbios durante los años cincuenta y, como protagonistas, la clase acomodada a la que perteneció.
Sin embargo todo aquello de lo que habla Cheever nos resulta completamente familiar: matrimonios condenados al fracaso, reuniones familiares convertidas en ajustes de cuentas y, en definitiva, gente decente y trabajadora, buenos vecinos y ciudadanos ejemplares retratados como realmente son, despojadas de apariencias, con sus defectos, sus virtudes, sus miedos y sus obsesiones.
Muchos de los protagonistas de estos cuentos están permanentemente al borde del abismo; han hecho todo lo que se supone que es correcto hacer en la vida y, sin embargo, están a punto de dar el paso que arruine irremisiblemente sus vidas. En el último instante, cuando ya todo parece perdido, un suceso casual logra arrancar del protagonista un último rastro de cordura.
John Cheever uno de los mejores narradores norteamericanos del siglo XX, en el género del relato corto, no sólo ha creado escuela a la hora de afrontar y resolver su composición, sino que ha llegado a fraguarse una fama casi mítica. Sobre todo, si nos detenemos en cuentos como el titulado El nadador, que ha sido objeto de estudio por infinidad de escritores y talleres literarios.
En El nadador su protagonista Neddy Merrill decide volver a su casa a través de todas las piscinas del condado. La idea inicial de placer y felicidad, se va transformando a medida que el nadador se sumerge una y otra vez en las piscinas de sus vecinos, como si cada vez que se zambullera en el agua, indagara en las heridas propias y ajenas. El nadador, en este sentido, representa a la perfección el simbolismo de los viajes iniciáticos, que en esta ocasión, en vez de marchar hacia delante, vuelve atrás en el tiempo.
Este relato fue llevado al cine. La direccion de la película fue emprendida por Frank Perry que abandonó el rodaje por discrepancias artísticas, y se encargó de terminarla Sydney Pollack El actor principal es Burt Lancaster
Autor
John Cheever nació el 27 de mayo de 1912 en Quincy, Massachussetes.
Su padre, Frederick Cheever, era un distinguido empresario zapatero, que luego del crack del 29, quedo arruinado y abandono su familia. Su madre, Mary Liley, era una inglesa culta que tras la huída de su esposo, abrió un negocio de obsequios, “una profusión antinatural de antigüedades” según la óptica de su hijo John.
Tuvo un solo hermano, Frederick, siete años mayor, con quien establecería una relación profunda y conflictiva, que ha sido tópico recurrente en su literatura. Fred ha dado lugar a todo tipo de suspicacias biográficas: según el biógrafo Scott Donaldson y su propio hijo Benjamin, es probable que Fred haya sido el primer amor homosexual del escritor, durante un viaje que los hermanos realizaron a Alemania en 1931.
A la edad de diecisiete años John fue expulsado de la Thayler Academy en Milton, Massachusetts.
La expulsión, lo llevó a escribir y publicar su primer cuento. “Expelled”. Fue editado por en The New Republic en octubre de 1930. La historia fue enviada bajo el seudónimo de “Jon” y fue inmediatamente aceptada por el editor Malcolm Cowley, quien desde ese momento sería uno de los mejores consejeros y amigos íntimos de Cheever.
En 1930 se mudó a Nueva York y comenzó a rondar oficinas y editoriales presentando su trabajo. El fotógrafo Walker Evans, otra de sus grandes amistades, tomó una legendaria foto de la habitación, que se encuentra ahora en el Museo de Arte Moderno
Fue su amigo Cowley quien le ofreció a Katharine White, entonces editora de ficción del The New Yorker, cuatro cuentos de Cheever. Cuando Cheever tenía 22 años, su primer cuento apareció en las páginas de la publicación. A lo largo de su vida publicaría 119 cuentos allí
Cheever se casó con Mary Winternitz, graduada Sarah Lawrence College e instructora de literatura en el Briacliff College. Tuvieron tres hijos: Susan, Benjamin y Federico.
Pasó cuatro años en la Armada durante la Segunda Guerra Mundial. Más tarde escribió guiones televisivos y se mudó a Scaraborough, New York , donde vivió desde 1950 hasta 1955. Viajó con toda su familia a Italia en el 56, y en ese mismo año se mudó permanentemente a Ossining. Mientras tanto se sucedían los premios, ganó el National Book Award por The Wapshot Chronicle en 1957 y fue nombrado integrante de la American Academy of Arts and Letters, donde recibió en 1965 la Howells Medal por Wapshot Scandal.
Cuando cumplió sesenta sufrió un ataque cardíaco y pasó un largo tiempo de recuperación en la división para cardíacos del Memorial Hospital de New York. Una vez recuperado se dedicó a impartir talleres literarios en la prisión de Sing Sing, en su Ossining natal.
En 1975, dándose cuenta de que estaba perdiendo la batalla contra el alcohol, se confinó en un centro de rehabilitación alcohólica. Como tantas veces a lo largo de su vida, se refugio en la iglesia Episcopal. Murió luna tarde del 8 de junio de 1982, víctima de un cáncer.
Despido este post con palabras de John Cheever:
…La literatura ha sido la salvación de los condenados; la literatura ha inspirado y guiado a los amantes, vencido la desesperación, y tal vez en este caso puede salvar el mundo.
La semana que viene nos reuniremos en torno al libro Un árbol crece en Brooklyn de Betty Smith.
Felices lecturas.
A praia dos afogados de Domingo Villar
No club de lectura “Café con libros” dos luns, cambiamos de rexistro, despois de ler Almas grises e El curioso incidente del perro a medianoche nas últimas semanas, mergullámonos no universo de Domingo Villar, coa sua segunda novela A praia dos afogados da man do inspector Leo Caldas.
A obra #recomendamosbmc
Trátase dunha historia de intriga que nos introduce no mundo da Galicia mariñeira, desde os areais das Rías Baixas á paisaxe urbana e as tabernas da cidade de Vigo.
A novela parte dun descubrimento estremecedor. Unha mañá, o cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata unha praia da vila de Panxón, na ría de Vigo. Se non fose porque ten as mans atadas cunha brida de plástico, Xusto Castelo había ser outro mariñeiro que encontrou a súa tumba entre as ondas mentres pescaba. Sen testemuñas nin rastro da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergúllase no ambiente mariñeiro para tratar de clarexar o crime entre homes e mulleres que recean de desvelar as súas sospeitas e que, cando deciden falar, apuntan nunha dirección insólita de máis.
Un caso difícil para Caldas, que pasa malos momentos: o único irmán do seu pai está enfermo de gravidade e a súa colaboración no programa radiofónico de Onda Vigo estase volvendo cada vez máis inaturable. Tampouco non facilita as cousas o carácter arroutado de Rafael Estévez, o seu axudante aragonés, que non se dá adaptado á retranca e os sobreentendidos dos galegos.
Fai tempo anunciábase a adaptación ao cine de A praia dos afogados. E parece que é xunto agora cando comezou a rodaxe! Se ata os políticos recomendan esta estupenda novela negra… ;O)
O autor
Domingo Villar (Vigo, 1971) vive en Madrid, onde traballou como guionista de cinema e de televisión. Coa súa primeira novela, Ollos de auga (2006, 6ª edición no 2009), obtivo o Premio Frei Martín Sarmiento (concedido por alumnos e alumnas lectores de toda Galicia) e, coa súa tradución para o castelán (Editorial Siruela), os premios Sintagma e Brigada 21. Tamén foi finalista en dúas categorías dos Crime Thriller Awards en Gran Bretaña. Publicada en doce países, a primeira novela protagonizada polo inspector Leo Caldas é un dos libros máis vendidos entre os lectores e lectoras galegos.
Actualmente está traballando na súa terceira novela, que escribe en galego e traduce ao mesmo tempo ao castelán. O éxito acadado coa súa obra, consideradas bestsellers, permitiulle dedicarse en exclusiva á escrita e promoción das súas novelas.
Se queredes coñecer e levar en préstamo a obra de Domingo Villar, podedes consultar no Catálogo das Bibliotecas Municipais a dispoñibilidade dos materiais.
Pero nesta Semana Santa, no só acabamos de ler A praia dos afogados, senón que nos atrevemos tamén co noso primeiro cómic: Los combates cotidianos, de Manu Larcenet e continuamos coa obra de Philippe Claudel, neste caso con La nieta del señor Linh.
A nosa próxima lectura será La cena, de Herman Koch. Un libro que vai dar que falar…
Actividades para o Día do Libro 2014
Un ano máis as Bibliotecas Municipais da Coruña non podemos deixar que pase o 23 de Abril sen honrar como se merece ó libro e a lectura. Este ano, ademáis de adicar un especial á literatura en galega, onde recomendamos libros e autores contemporáneos que podedes atopar nas nosas bibliotecas, imos volver demostralo coas seguintes actividades que se desenvolverán nas nosas bibliotecas.
Tomade nota:
-
21 de Abril (12-12.40 h. en Twitter): Tuit-encontro con Laura Freixas: a escritora Laura Freixas (@LauraFreixas en twitter) estará ó outro lado da pantalla, dende a conta de Twitter de Bibliotecas Municipais @bibcoruna lideraremos o encontro que pode seguirse a través dos hashtag #tuitencontros e #laurafreixasbmc. O encontro estará aberto a calquera persoa que queira interactuar e trasladarlle á escritora as reflexións, dudas ou preguntas das súas obras. Unha oportunidade única para charlar en torno á obra Madres e hijas así como dalgún dos últimos libros desta escritora como son Los otros son más felices ou Una vida subterránea.
- 22 de Abril 19.00 horas na Biblioteca do Forum Metropolitano: Recital de Poesía de Lucía Aldao e María Lado: Con dez poemas por barba: Aldao e Lado presentan un recital de poesía ameno, dotado de ritmo e comunicación aberta co espectador, no que este adquire ademais un papel activo. Durante o recital hai música en directo, xogos, historias, momentos de reflexión…

Lucia Aldao e Maria Lado. Imaxe tomada do blog de Xoán Crespo
- 23 de Abril na Biblioteca do Forum: Atreveste a ler El Quijote? Gozaremos coa lectura da obra de Cervantes, no seu contexto histórico e literario coma unha homenaxe á novela.

-
23 de Abril entre ás 11.30 e ás 18.30 horas nas Estacións de Tren e Buses: As bibliotecas agasallan libros nas estacións de tren, buses e aeroporto
Disfrutade deste 23 de abril, Día Mundial do Libro e dos Dereitos de Autor o cal desde a súa declaración pola UNESCO en 1995, aglutina moitas vontades, como a da Directora Xeral da UNESCO, Irina Bokova quen, na súa mensaxe para este ano 2014 afirma:
«…A nosa finalidade está clara: alentar aos autores e artistas e velar por que a alfabetización e os formatos accesibles cheguen a máis mulleres e homes, porque os libros son as nosas ferramentas máis poderosas para erradicar a pobreza e construír a paz.»


Todas ellas sin excepción coincidían en que lo peor que podía suceder era llegar a ser como mamá y papá, unas personas envaradas y timoratas (pag 18).












Durante la charla de Pedro Ramos en el Club con motivo de la visita de
escritor gallego.














