Category Archives: Clubes de lectura
Tenemos que hablar de Kevin. Lionel Shriver
Desta vez temos que falar de Kevin, para rematar estas últimas sesións antes do verán. Temos que xuntarnos e discutir sobre el, sentármonos con calma a debullar os seus dezaoito anos en ver onde fallou a súa conduta, falar entre nós das súas carencias, das súas grallas e das nosas. Portarnos como eses pais que desexan un fillo e celebran a súa chegada pero que despois se van afastando do idealizado mentres o individuo se vai formando a si mesmo, tan distinto do prantexado, tan evidentemente autónomo.
Tenemos que hablar de Kevin,novela moi recente da novelista norteamericana Lionel Shriver (xa presenta a autora un grande rasgo de personalidade cando aos quince anos mudou o seu nome conformista, feminino e lindo por un nome masculino e que lle soaba mellor), atrápanos desde a primeira liña cunha historia simple na que non custa espellarse; unha parella de clase media alta e bastante nova, profesionais de éxito en traballos pouco comúns, ela –Eva- de pais armenios e fortes conviccións antiamericanistas e el –Franklin- fotógrafo capturador de localizacións para publicidade, norteamericano de postal, espécime absoluto do “american way of life”. Ambos os dous desexan dar un paso máis despois do convencional casa-coche-voda e deciden ter un fillo. Ben, el desexa ter un fillo pero ela, non tanto…
É este distanciamento da nai e da convención social que son o instinto maternal e a maternidade nos nosos días un rasgo e case unha carga xenética que atrapará e formará o carácter do noso Kevin? Porque Kevin é noso, do lector, vémolo medrar e vémolo medrado, sabemos desde o principio dos seus días o que acontecerá anos máis tarde, o motivo polo que teremos que falar tan seriamente sobre el.
Un cativo nada tenro nin agarimoso, unha frialdade e enfado perpétuo envólveno desde o berce, un desapego que chega a nós desde a perspectiva da súa nai Eva, que capítulo a capítulo, carta a carta dirixida a Franklin, vainos dicindo como foi esa relación familiar entre eles desde o antes de concibir ao fillo até moito despois da barbarie que cometerá xusto antes de cumpri os dezaoito da maioría de idade.
Esta Eva que nos comprime no seu mundo de viaxeira e redactora de guías de viaxes e que coa maternidade vai diminuindo en proporcións a pasos de xigante, chegando da liberdade absoluta á íntima escravitude do fillo, a tiranía dos sentimentos que son máis obrigas que amor de nai e que culminan nunha desastrosa relación nai-fillo dunha dureza sorprendente e que mesmo nos fai tolerantes e compasivos ante temas tan brutais como a delincuencia xuvenil, o maltrato psicolóxico, todo coa temática de fondo das matanzas nos institutos norteamericanos, tema tan alleo -polo momento- a nós, a non ser pola moi comentada e mediática matanza do instituto Columbine.
Un lectura, desta vez, que nos fai partícipes mentres nos achega un segredo que non se desvelará até o final.
A novela levouse ao cinema recentemente con Tilda Swinton no pel de Eva, John C. Reilly no de Franklin e Ezra Miller como o Kevin adolescente.
Páxina da autora na wikipedia: http://es.wikipedia.org/wiki/Lionel_Shriver

La nieta del señor Linh de Philippe Claudel
Un anciano en la popa de un barco. En los brazos sostiene una maleta ligera y a una criatura, todavía más ligera. El anciano se llama Linh. Es el único que lo sabe, porque el resto de las personas que lo sabían están muertas.
Así comienza el La nieta del señor Linh un libro inolvidable, en el que infinidad de sentimientos negativos y positivos se entremezclan y consiguen atraparnos en esta historia que habla de amistad, ternura, soledad, desarraigo, esperanza, amor, nostalgia y de la importancia de los pequeños gestos.
El señor Linh es un anciano que ha tenido que abandonar su país, su vida y su pasado por culpa de una guerra que ha destruido todo su mundo. Únicamente le queda su nieta Sang Diu, que en su idioma significa “Mañana dulce” , un bebé de tan solo seis meses.
No sabemos exactamente de donde viene el señor Linh, cuál es la guerra, ni tampoco a qué país llega.
Philippe Claudel en una entrevista aseguró : “la novela es un canto universal a la tolerancia y por ello los lugares quedan imprecisos”.
Instalado en un piso de acogida, su única preocupación es su nieta, que crezca sana y feliz, adelantarse a sus deseos y ahuyentar sus miedos.
Ella es lo único que le une al mundo, hasta que coincide en un banco con el señor Bark, y entre los dos hombres surge una amistad sincera, imprescindible y esperanzadora que unirá dos soledades a pesar de que ninguno conoce el idioma del otro.
Gracias al señor Bark un país desconocido y en muchos casos hostil, tiene rostro y una sonrisa.
El autor francés Philippe Claudel ha creado una exquisita fabula sobre el exilio, la soledad y la amistad, con un estilo sin excesos, casi minimalista, que le aporta una especial fuerza e intensidad.
Despedimos el post de este libro conmovedor con la canción que el anciano señor Linh le susurra constantemente a su nieta, es una melodía que han cantado durante generaciones las mujeres de su familia y que quiere que le acompañe siempre:
La mañana siempre vuelve,
siempre vuelve con su luz,
siempre hay un nuevo día,
y un día serás madre tú
El último libro que vamos compartir antes de las vacaciones en nuestro Club es Historias de una maestra de Josefina Aldecoa.
Feliz lectura!!
OS LIBROS ARDEN MAL. Manuel Rivas
A cidade que le,lema de promoción cultural na nosa cidade, apareceu en forma de cartaces e proxectos de animación e achegamento á lectura hai un par de anos, pero tamén foi unha das referencias que desapareceron do noso antigo escudo histórico. Di Manuel Rivas en Os libros arden mal que no vello escudo da Coruña figuraba un libro aberto ao pé da torre e que daba medida da grande importancia da cultura e da lectura no noso lugar, onde tanto o faro como a caveira do xigante Xerión, acoutaban a nosa historia. Co tempo e cos avatares da historia ese libro desapareceu e, con el, outros moitos máis, os libros palpables e reais. Ardidos, queimados, expoliadas as bibliotecas e, por tanto, ceifados os camiños da cultura dunha xeración secuestrada e incerta.
Os libros arden mal, pero arden e con este auto de fe da Falanxe en pleno agosto do 36, a queima cruel e desapiadada, queimáronse as raíces do pensamento e da formación futura.
Con esa fotografía das pías fumegantes de libros, da queima vixiada polos falanxistas, armados e co brazo en alto, Rivas comeza unha novela polifónica, poliédrica, que crea un mosaico de memoria xunto coa xente e os tixolos da cidade, recanto a recanto toda Coruña vai tomando unha voz de séculos que declarao seu auxe e a súa caída.
Cando un grupo de mozas e mozos republicanos van debullando as súas historias e entrelazándoas, asistimos á reconstrucción dunha cidade e o seu desenvolvemento a través dunha guerra que pasou de refilón para uns e de cheo para outros, prantexando a reconstrución da esperanza e da formación dos plans de futuro a través do medo, da fuxida, da emigración, da volta ao pasado.
O expolio das bibliotecas públicas e dos ateneos culturais e das coleccións privadas –como a de Casares Quiroga, na rúa de Panadeiras- constitúe a grande metáfora que é a espiña dorsal de OS LIBROS ARDEN MAL, a queima do futuro e das posibilidades dos novos, a desaparición de toda referencia para o pensamento, a formación e promoción das vindeiras xeracións tras da postguerra, caídas na involución e o retroceso cara ao que cada guerra nos leva –ou nos devolve-, no banzo primeiro da inxustiza e da incerteza que veñen da ignorancia forzada.
Polca o gaiteiro enterrador, o cantante Terranova, a misteira Olinda e a súa filla lavandeira e clarividente Ó, os boxeadores Arturo da Silva e o Hércules do Papaigaio, amigos que se crían na cultura das ruelas da antiga pescadaría, van dando testemuña dos anos previos á guerra, da placidez e os recursos que se atopan na liberdade e de cómo se destrúen todos os camiños e as unións cando estoupa a guerra, a caza, como di un dos protagonistas, que a guerra se convirte nalgúns lugares nunha auténtica caza.
No bando contrario, en non querendo falar de vencedores e vencidos, un censor que odia tanto os libros como lle fascinan, un xuíz co degoro de atopar a Biblia de Borrow pero tamén de destacar por riba de canto se lle poña diante, a súa muller, Chelo Vidal, unha pintora que reflicte o espírito de traballo e de sacrificio das mulleres pero tamén encarna a idea de liberdade e progreso. E, entrementres, personaxes reais que conforman os ganduxos deste lenzo, o ditador de corpo presente, o pintor Urbano Lugrís, Sada, cos seus “atentados” de pinturas no Azor, o ideólogo nazi Carl Schimdt, e o grande prexudicado do cambio de tercio, o perseguido até o expolio e a aniquilación do seu nome e a súa sombra: Santiago Casares Quiroga.
Novela dura pero fluida, novela río de seu, traza con rapidez unha senda que aos de aquí nos fascina e nos atrapa polo efecto espello que provoca a identificación para o lector se se presinte no que se narra. Recoñecemos os lugares, sóannos os nombres e as anecdotas, ás veces voltas a enlear polo tempo, máis cargadas de tintas e de esaxeración, pero recentes aínda no noso patrimonio intanxible.
Curioso ver como os aparentemente inconexos capítulos iniciais nos levan até unha confluencia no auto da queima, todos os protagonistas xiran arredor do lugar das follas ardendo e do fume, dalgún xeito chegaron alí para ollar, para doerse ou tratar de rescatar unha ínfima memoria, o olor das páxinas queimadas grabado para sempre no narís, os libros como despoxos de animais mortos, e alguén que recoñece unha capa coñecida, que arrisca a punta dos dedos nas brazas, que fica luxado co tisne, pero que aínda sabe que os libros arden mal, pero que nos fan vivir e que nos salvan.
OS LIBROS ARDEN MAL É UNHA DAS NOVELAS GALEGAS MÁIS PREMIADAS DE TODOS OS TEMPOS:
- VII Premio Libro del Año 2006: O Gremio de Libreiros de Madrid
- Premio Antón Losada Diéguez 2007, modalidade literaria (organizado este ano polo Concello do Carballiño)
- XXX Premio da Crítica-Galicia 2007
- Premio da Crítica Española 2006 dentro do apartado de galego na modalidade de narrativa:
- Premios da Asociación Galega de Editores : Premio Anxel Casal ao libro do 2006 e Premio Xosé María Álvarez Blázquez ao autor/-a do 2006.
- XVI Premio Irmandade do Libro da Federación de Libreiros de Galicia (libro do ano) 2007.
MANUEL RIVAS na wikipedia http://gl.wikipedia.org/wiki/Manuel_Rivas
Manuel Rivas en El poder de la palabra http://www.epdlp.com/escritor.php?id=2214
Suite francesa la obra inacabada de Irène Némirovsky
Dos niñas de 13 y 7 años Denise y Elizabeth respectivamente, escapan del horror nazi en la Francia de 1942. Llevan consigo una pesada maleta llena de recuerdos, fotos, documentos…y un manuscrito de su madre protegido por una vieja carpeta de cuero marrón. Su padre se lo confió antes de ser detenido por los gendarmes y conducido a varios campos de concentración, y después al infierno de Auschwit, donde poco después moriría. A su madre hace ya meses que no la ven. También ha sido asesinada en el horror de Auschwit.
Las niñas han podido salvarse gracias a su tutora, que las ha escondido en su casa. Desde el pueblecito de Issy-l-Éveque, les ayudará a cruzar Francia clandestinamente pasando varios meses ocultas primero en un convento y después en sótanos de la región de Burdeos, siempre arrastrando la maleta y protegiendo el vieja carpeta.
Durante muchos tiempo Denise , no se atreve a abrir el manuscrito, ya que le trae recuerdos muy dolorosos. Muchos años después, junto a su hermana Elizabeth, decide donarlo al Instituto para la Memoria de la Edición Contemporánea, no sin antes mecanografiarlo, para conservar los recuerdos de su madre. Poco a poco, al ir descifrando las palabras con la ayuda de una gran lupa, empieza a aparecer ante sus ojos no un diario íntimo, como ella esperaba, sino un sobrecogedor y lúcido retrato de la ocupación alemana de Francia en los primeros años de la Segunda Guerra Mundial.
Las hermanas eran las hijas de Irène Némirovsky y el manuscrito la Suite francesa
Existen pocos casos en los que un libro resulta tan fascinante como la vida de su autora y como la historia del propio manuscrito. Suite francesa es uno de ellos.
Es una novela excepcional escrita en condiciones excepcionales. Es ante todo un libro testimonial, Irene Nemirovsky lo escribió mientras acaecían los hechos que describe, durante su retiro con su marido y sus hijas en un pueblecito de la Borgoña francesa, a donde se habían trasladado, para pasar desapercibidos y evita así ser enviados, junto a otros miles de judíos a un destino entonces desconocido.
Fue concebida por la autora como una obra ambiciosa que constaría de cinco partes, de las que sólo terminaría las dos primeras, Tempestad en Junio y Dolce. Su proyecto se vio truncado tempranamente porque acabó sus días en un campo de concentración.
Pero dejo interesantísimas anotaciones sobre sus intenciones creativas, tanto de su estructura como de su enfoque. Presentaría un relato sobre la ocupación de Francia por Alemania durante la Segunda Guerra Mundial pero sin centrarse en los hechos históricos…
Sólo hay que rozarlos, mientras se profundiza en la vida cotidiana y afectiva y sobre todo, en la comedia que eso ofrece
La primera parte Tempestad en Junio se centra en los bombardeos sobre París y la huida de la población hacia el Sur ante la inminencia de la ocupación alemana. Plasma la incidencia de tan graves acontecimientos en la vida cotidiana de la gente.
La segunda parte Dolce traslada la acción a un pequeño pueblo cercano a París, en donde los habitantes tienen que hospedar en sus casas a oficiales del ejército invasor. Interesa sobre todo las relaciones humanas que se establecen entre los alemanes y los dueños de las casas. Esa situación de cercanía al enemigo hacen que se entrelacen los sentimientos de desconfianza y odio al invasor con otros de aceptación, resignación e incluso simpatía.
La edición de la editorial Salamandra incluye en el prólogo una completa biografía de Irène Némirovsky a cargo de Myriam Anissimov. Y dos apéndices, uno con las notas que acompañaban al manuscrito de Suite francesa hechas por Irène, en las que habla de su oficio como escritora y registra las ideas que se le van ocurriendo sobre el futuro de su novela, los pasajes que desea modificar, las posibles futuras conexiones entre personajes…Y un segundo apéndice que recoge la correspondencia entre 1936 a 1945, entre ella y su editor y también la que mantiene su marido con diferentes personas a las va recurriendo en el momento en el que ella es retenida, para intentar averiguar el paradero y su situación o simplemente si sigue con vida.
El título de Suite francesa, aunque no fuera el decidido expresamente por Irène Némirovsky, resulta muy acertado, porque si dejo constancia del deseo de que su obra tuviera la estructura de ésta forma musical concreta, en cinco movimientos, donde se notaran los distintos tiempos.
Despedimos el post de esta novela imprescindible con una de las Suites que nos han acompañado en estos días en nuestro Club de Lectura.
Suite para violonchelo solo nº 1 en sol mayor – Preludio del maestro Johann Sebastian Bach
Memorias dun neno labrego de Xosé Neira Vilas
No club de lectura de Os Rosales, Café con libros, queremos celebrar o Día das Letras Galegas lendo galego, lendo Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas.
A obra
Memorias dun neno labrego é o libro máis lido da historia da literatura galega e tamén o máis traducido a outros idiomas, contabilízanse unha vintena de traducións, ademais da novela a través da que moitos lectores inícianse na lectura en lingua galega.
“Eu son Balbino. Un rapaz de aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre”.
Así comezan as reflexións do neno protagonista. Balbino é un neno da aldea, que ten que se bater coa pobreza e as inxustizas da sociedade galega de entón. Nela, Neira Vilas pretendía contar como era o estilo de vida nos anos corenta dun rapaz labrego de doce ou trece anos nunha aldea galega, concretamente da comarca de Deza, na aldea de Gres, en Vila de Cruces. Malia non tratarse dun texto autobiográfico, parte dun escenario e mais dunha época concreta.
O libro tivo como primeiro lector a Rafael Dieste. Deseguido, Luís Seoane amosou o seu interese pola obra e fixo un debuxo para a cuberta da primeira edición. Foi moi ben acollido na diáspora galega e enviáronse a Galiza algúns centos de exemplares que foron divulgados e así mesmo tamén gozaron dun bo recibimento.
O autor
Xosé Neira Vilas naceu en novembro de 1928 en Gres (Vila de Cruces), Pontevedra. En 1949 emigra a Buenos Aires, onde desempeña traballos diversos. Realiza estudios de comercio, música, xornalismo, literatura. Toma conciencia da identidade de Galicia, en contacto, sobre todo, cos intelectuais do exilio: Luís Seoane, Rafael Dieste, Ramón Suárez Picallo, Lorenzo Varela, Ramón de Valenzuela. Desenvolve un intenso activismo cultural galego. Secretario Xeral das Mocedades Galeguistas e co-director do periódico Adiante. Participa na comisión organizadora do Primeiro Congreso da Emigración Galega. Casa en 1957 con Anisia Miranda, cubana. Xuntos fundan a organización libreiro-editorial Follas Novas para difundir o libro galego en América.
Publica en 1960 o poemario Dende lonxe, e en 1961 a novela Memorias dun neno labrego. Nese mesmo ano, 1961, Neira e Anisia van residir a Cuba. Traballa na Administración e fai xornalismo literario. En 1969 funda a Sección Galega do Instituto de Literatura e Lingüística, que dirixiu durante vintedous anos. Dende 1983 ata que se xubilou, desempeñouse como redactor-xefe da revista infantil Zunzún. Nos trinta e un anos que viviu en Cuba escribiu a maior parte da súa obra literaria. Na Arxentina e en Cuba fixo investigacións sobre a presencia da emigración galega neses e noutros países de América, e deu a coñecer diversos libros arredor do tema. Radicouse, con Anisia (escritora e xornalista) en Gres, na aldea natal, onde preside a Fundación cultural Xosé Neira Vilas.
É membro numerario da Real Academia Galega, Doutor Honoris Causa polas Universidades da Coruña e La Habana, Premio da Crítica Española na categoría de narrativa e Premio da Crítica Galega na categoría de ensaio, recibiu a medalla Castelao, o Pedrón de Honra e numerosos premios literarios.
Actualmente ten unha sección fixa en El Correo Gallego (“Arredor do mundo”, columna dominical) e publica puntualmente artigos culturais e de tema literario en Galicia Hoxe.
Coa conmemoración do 50 aniversario da primeira edición de “Memorias dun neno labrego”, no ano 2011 celebráronse numerosas actividades. Gustaríanos deixarvos no blog unha mostra: un fragmento de “Memoria das memorias dun neno labrego” do actor Cándido Pazó, xunto coa compañía Abrapalabra:
Na sesión do club de lectura do día 22 de maio comentaremos este libro imprescindible da nosa literatura e entregaremos xa a que será a nosa derradeira lectura deste curso 2012-2013: El palacio azul de los ingenieros belgas do autor Fulgencio Argüelles.
La extraordinaria vida de William Petty
En el Club de Lectura de los Lunes del Forum Metropolitano llegamos ya a nuestra última lectura de esta etapa. Y lo hacemos con un libro interesante que nos permite conocer una época y un personaje “La extraordinaria vida de William Petty”. Y lo primero que cabe preguntarse al comenzar esta lectura es quién fue realmente William Petty, ¿existió realmente? o tan solo es un personaje inventado de la autora.
Pues bien, este personaje nació en los albores del siglo XVII, concretamente en 1623. De humilde origen, su actividad hace que podamos considerarlo uno de los mejores arqueólogos, a la altura de los mitos de la profesión.
Sabemos con certeza que fue uno de los primeros aventureros en perseguir los tesoros de la antigua Grecia a lo largo de la orilla del Mediterráneo y también uno de los primeros locos (o genios) que consiguió apoderarse de las obras maestras de la humanidad. La historia ha olvidado su nombre. Sin embargo, William Petty fue un arqueólogo avant la lettre, el pionero que siguió los rastros de la Antigüedad para ofrecerles a la posteridad.
William Petty era además un hombre inteligente, brillante,de buena presencia y se desenvolvía con facilidad en los ambientes más refinados. Además era un aventurero y buen espadachín. También un notable jugador y mujeriego. Sus actuaciones se movieron siempre sobre esa delgada línea existente entre la heroicidad y la vileza, entre la aventura y el engaño, entre la locura y la genialidad.
Nacido en la Inglaterra rural a principios de 1600, la historia de nuestro protagonista es un misterioso viaje desde los sombríos castillos del Támesis hasta los luminosos templos de Grecia, desde las galerías de los palacios de Venecia hasta lo más profundo de las prisiones turcas. Petty empleó cualquier método, lícito o no, para llevar a Inglaterra trofeos de incalculable valor. Obras que hoy, cuatro siglos después, seguimos admirando en los más importantes museos del mundo.
Al principio solo apreciaba el aspecto mercantil de su actividad pero finalmente llegó a entender y enamorarse verdaderamente de las obras que adquiría. Y gracias a ello y a la protección que les brindó frente a las destrucciones y saqueos de la época, hoy es posible disfrutar de muchas de ellas en diversas colecciones públicas o privadas. Consideraba que estas obras eran reflejo de lo más granado de la expresión artística de la humanidad y por consiguiente debían perpetuarse para las generaciones futuras. Tenía un sentido museístico de su profesión. A ella dedicó su vida, no siempre dentro de la Ley, pero interesante y digna de la belleza de las obras que ayudó a conservar.
“Un libro lleno de aventuras y peripecias pero fundamentado con gran rigor en documentos históricos. Una obra extraordinaria.” (Le monde)
Novela sobre la vida del hombre que podemos considerar como el primer “arqueólogo” del mundo moderno (Planeta)
La autora:
La autora, Alexandra Lapierre, es hija del conocido escritor y periodista Dominique Lapierre. Estudió literatura en la Universidad de la Sorbonne, se graduó en cinematografía en el American Film Institute y recibió un máster en Bellas Artes en la Universidad del Sur de California. Sus obras están a medio camino entre la novela histórica, ficción histórica y biografías. Su lectura es divertida y envolvente.
Se declara fascinada por el personaje, que descubrió casualmente revisando archivos policiales cuando buscaba información para otra novela. Durante cinco años, Alexandra Lapierre ha llevado a cabo una sorprendente investigación tras las huellas de sus héroes, persiguiéndolos por los documentos de los archivos de toda Europa e instalándose en Roma, en el mismo barrio donde vivieron Orazio y Artemisia Gentileschi. Su perfecto conocimiento de las épocas y los lugares descritos le han permitido reconstruir, con cuatro siglos de distancia, el colorido y el olor que impregnaron la existencia de ambos maestros.
Alexandra Lapierre es autora de Cortesana, Un hombre fatal y El ausente. Su última obra, Fanny Stevenson. Entre la pasión y la libertad, obtuvo un gran éxito internacional y ganó el Grand Prix des lettrices de Elle en 1994.
En las Bibliotecas Municipales podeis encontrar también:





“A partir de ahora buscaré los siempres en los jamases. La belleza en este mundo.”


Podemos clasificar esta obra de José María Eça de Queiroz dentro de la categoría de aquellas que a finales del siglo XIX y principios del XX reflejaron los cambios que se estaban produciendo en la sociedad. Eran nuevos tiempos. La sociedad industrial había desarraigado a la gente de sus orígenes, llevándolos a las ciudades donde pasaban a engrosar la clase obrera. Al tiempo la ciencia avanzaba y daba respuestas a cosas hasta entonces tenidas por cuasi milagrosas. Son tiempos de profundos cambios, de nuevas maneras de educar y relacionarse. En resumen son años en los que se configuró el modelo social imperante durante la mayoría de los años del siglo pasado.


Café con libros continua con una de las mejores obras de 






