Category Archives: Actividades do club
Besta do seu sangue, de Emma Pedreira, e visita da autora
O pasado mes, no club de lectura da biblioteca de Estudos Locais tivemos a sorte de contar coa visita da escritora Emma Pedreira.
Emma Pedreira Lombardía naceu na Coruña en 1978, onde segue vivindo. Licenciada en Filoloxía Hispánica, é unha artista multidisciplinar á que encadran na Xeración dos 90, aínda que a súa obra transcende todas as etiquetas.
O seu primeiro libro foi Diario bautismal dunha anarquista morta (1999), que acadara o ano anterior o Premio de Poesía Johán Carballeira. Desde ese intre case non houbo ano en que non publicase unha ou varias obras, tanto de poesía coma de narrativa.
Os seus últimos éxitos foron o Premio Xerais en 2018 con Besta do seu sangue, o Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño no 2018 por As voces ágrafas e o Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil 2019 con Os corpos invisibles.
Todas as súas obras acadan sempre o aplauso da crítica: de feito, en 2018 recibiu por Bibliópatas e fobólogos o Premio da Crítica de narrativa galega, outorgado pola Asociación Española de Críticos Literarios.
Non obstante, o traballo de Emma Pedreira no eido artístico non se circunscribe só aos libros: é pioneira nos mouthcollages/skincollages, que colga a miúdo no seu muro de Facebook.
Tamén elaborou mostras-exposicións coma a de O fotógrafo, na que conxuga as antigas fotografías de seu avó, poemas e colaxes. Ademais, formou parte da Plataforma de Crítica Literaria Feminista A Sega entre e os seus compañeiros e compañeiras dedicáronlle documentais (Emma Pedreira: o des-en-freo) e fanzines (Emma Pedreira: fanzine dunha persoa renacentista).
No club de lectura puidemos ler Besta do seu sangue., da que a crítica dixo:

Nesta obra faise unha revisión de xénero da figura e mito de Blanco Romasanta, coñecido tamén coma O sacauntos. Era Manuel ou Manuela? Ademais, tendo en conta que xa se escribiu moito sobre este tema, tivemos a oportunidade de debater sobre o feito de que nos interese algo do que xa se dixo tanto, pero ao parecer, non todo.
Non é a primeira vez que a autora reinterpreta mitos e/ou historias clásicas, sobre todo os contos de fadas, coma no Libro das mentiras.

Encontro na biblioteca de Estudos Locais do club de lectura con Emma Pedreira
Ademais, puidemos trasladarlle todas as nosas dúbidas á autora, tanto desta como doutras obras, pois tivo a xentileza de acompañarnos nunha sesión do club. Moitas grazas, Emma Pedreira!
La tetería del oso malayo (David Rubín) e Las hijas del César (Pablo Núñez)
Durante os pasados meses, dous dos libros que limos no club de lectura da biblioteca de Estudos Locais foron La tetería del oso malayo, do galego David Rubín, e Las hijas del César, do tamén galego Pablo Núñez.
LA TETERÍA DEL OSO MALAYO

![]()
David Rubín naceu en Ourense en 1977. Estudou Deseño Gráfico e na actualidade traballa no eido do cómic, a animación e a ilustración.
Coa súa primeira obra longa, El circo del desaliento (Astiberri, 2005), foi nominado como autor revelación no Salón Internacional del Cómic de Barcelona de 2006. Neste libro aparece Onde ninguén pode chegar (editado en galego, castelán, italiano e francés), Premio “Castelao” de Banda Deseñada 2005 concedido pola Deputación da Coruña. María Lado, poeta galega, participou tamén no tomo poñendo texto a unha das súas historias curtas.
En 2006 publicou La tetería del oso malayo (Astiberri, 2006), que tamén veu a luz en Francia, Italia e a República Checa. Grazas a esta obra foi nominado en catro categorías no Salón Internacional del Cómic de Barcelona 2007, obtendo o galardón a autor revelación. Tamén foi finalista do I Premio Nacional del Cómic.
Outros traballos a destacar del, xa que a súa obra é cuantiosa, son os dous volumes de El Héroe (Astiberri, 2011 e 2012), traducidos ao italiano e ao francés; a adaptación de obras da literatura clásica como Romeo & Julieta (SM, 2008. Guión de Ricardo Gómez Gil) ou El monte de las ánimas (SM, 2009. Guión propio); a participación na revista en galego Golfiño, distribuída con La Voz de Galicia; e mesmo a realización do cómic Uxío Novoneyra: A voz herdada (2010) distribuído pola Xunta de Galicia en homenaxe ao escritor do Courel.
No ano 2018 foi nominado a 4 premios Eisner, os Oscar do mundo do cómic: Mellor Serie Regular (Black Hammer), Mellor Adaptación (Beowulf), Mellor Debuxante e Mellor Colorista.
La tetería del oso malayo recopila diferentes historietas publicadas polo autor na desaparecida revista Dos Veces Breve, entre outras inéditas. A obra está distribuída en:
-
Prólogos
-
...comienza a girar. Autobiográfico? Autorretrato? Referencias a clásicos como Prometeo ou Sigfrido.
-
01: detrás de la barra (DVB 3, redebuxado). Por que un oso malayo? Por que unha tetería?
-
02: la luciérnaga (DVB 4, redebuxado e ampliado). Historias de desamores típicas? Transmitir sons con debuxos.
-
03: antón en llamas (Inédita). O autor engánanos? Violencia machista.
-
04: gira la llave (DVB 5, retocado). Brancos e negros. Onde quedan os grises? Ás veces, a solución é tan obvia que non a vemos diante das narices.
Tuvimos que quitarnos las mallas para sentirnos por fin como verdaderos idiotas. Como payasos tras la función.
-
05: órdenes (DVB 7, retocado). Historias antibélicas. O ser humano é malo por natureza?
-
06: chaleco antibalas para una niña (DVB 8, retocado). Abuso sexual muller-home. Como educamos as futuras xeracións? Medo constante.
-
07: patatas (Premio “Na Vangarda” da Xunta de Galicia 2005, traducido e retocado). Hai esperanza? As patacas na cultura galega.
-
08: las cosas que terminan por romperse (Inédita). O amor dura para sempre? Todas as cousas rompen? Prostitución.
-
clientes asiduos (algo más que un dramatis personae)
-
…se detiene.
Aínda que os e as asistentas ao club non estaban familiarizadas coa lectura de banda deseñada/tebeo/cómic/novela gráfica/historia gráfica (os termos deron para un bo debate), foi unha iniciación ao xénero inmellorable.

Imaxe sacada da páxina web do autor
Pablo Núñez naceu en Lugo no ano 1973 e é funcionario da Xunta de Galicia, onde exerceu diversos postos nas Consellarías de Educación e Ordenación Universitaria ou Medio Rural, entre outras.
Las hijas del César foi a súa primeira novela, coa que quedou entre os finalista do Premio Planeta de Novela 2006 e na que se pode apreciar o gran amor que ten pola súa cidade e a súa historia. Grazas a unha promesa feita na Feira do Libro da Coruña (que a cidade herculina sería escenario e protagonista dunha das súas obras), naceu Juego de Reinas (Edhasa, 2017), na que volve retomar o mundo celta.
A súa segunda novela, Ladrones de historia (Alrevès), está ambientada na Guerra Civil española e no espolio artístico sufrido polo país aproveitando o conflito bélico.
Entre os premios que acadou destacan o Premio Nacional Begonte de Periodismo (2010) ou o accésit no Premio de Poesía Concello de Paradela (2011).
Colaborou con diversos medios de comunicación: El Progreso, La Voz de Galicia, Cadena SER, Galicia Digital… e tamén participou en numerosas publicacións e obras colectivas.

A novela deu pé a unha animada conversa sobre o uso dos anacronismos nas novelas históricas, sobre o pouco explotada que están algunhas partes da nosa historia (entre elas, o pasado romano de Lugo) ou sobre o mito (ou non) dos celtas en Galicia.
Voces de Chernóbil, de Svetlana Alexiévich
O pasado 14 de xaneiro debatemos arredor do libro Voces de Chernóbil, de Svetlana Alexiévich, no club de lectura de Monte Alto, que ten lugar un martes cada 15 días de 18 a 20 horas.
Os e as integrantes do club tiveron a oportunidade de coñecer máis en profundidade o accidente da central nuclear de Ucraína e as súas consecuencias da man da xente que as sufríu, da xente que vivía e, nalgúns casos, segue a vivir alí.

Voces de Chernóbil é unha obra da escritora e xornalista bielorrusa Svetlana Alexiévich, Premio Nobel de Literatura en 2015.
Nada en 1948 na Ucraína da Unión Soviética, a súa escrita responde a un xénero literario propio, denominado “novela de voces”. Son textos a medio camiño entre a literatura e o periodismo nos que usa a técnica do collage, a mestura de diferentes testemuños individuais cos que consegue achegar máis á substancia humana dos acontecementos. Para iso viaxou por toda a Unión Soviética e sufriu nas súas propias carnes tanto a persecución do réxime ruso polos seus primeiros libros sobre a guerra coma os efectos físicos da exposición radioactiva na zona de Chernóbil.
La paradoja es que nada de lo que escribe lo dice ella, es la voz de otros. El trabajo de Svetlana es despojar a los relatos registrados en las grabaciones de toda interferencia, hasta de la grabadora, y escucharlos como sonido, casi música. “Quiero que mis libros sean como partituras”.
Isabel Vericat –Svetlana Alexiévich o las voces de un coro polifónico (conlaa.com)-
La guerra no tiene rostro de mujer (1985) é o seu primeiro libro, no que, a partir de numerosas entrevistas, abordou o tema das mulleres rusas que participaron na II Guerra Mundial. En Últimos testigos. Los niños de la Segunda Guerra Mundial (1985) continúa a tratar o mesmo tema grazas ás entrevistas que fixo nos anos 80 aos rapaces e rapazas sobreviventes ao conflito bélico.
A súa obra componse, ademais dos xa citados, de Los muchachos de zinc. Voces soviéticas de la Guerra de Afganistán (1989); Cautivados por la muerte (1993), onde fala dos suicidios tras a caída do comunismo; Voces de Chernóbil. Crónica del futuro (1997); e o seu último libro, El fin del “Homo sovieticus” (2013), na que fai un retrato xeracional das persoas que viviron a caída do estado comunista soviético.
Enfrontada ao goberno e á censura do presidente de Belarús Alexander Lukashenko, abandonou o país no ano 2000 e estivo vivindo en París, Gotenburgo e Berlín. En 2011 puido regresar a Minsk. A súa obra está traducida a máis de 20 idiomas. É a primeira escritora de non ficción cun premio Nobel nun século e a décimo cuarta muller que o recibiu desde a súa creación en 1901.
El pasado se ha visto impotente ante Chernóbil; lo único que se ha salvado de nuestro saber es la sabiduría de que no sabemos.
Voces de Chernóbil, Svetlana Alexiévich (páx. 55, Debolsillo 2014)
Entre os temas da novela, destacouse:
- Novela de voces. Como inflúe esa forma de contar sobre o lector ou lectora?
-
“Espírito soviético”. Relación co falado en Vi. Una mujer minúscula sobre a diferenza da “forma de ser” asiática e europea.
-
A Patria antes que o Individuo.
-
A bondade e a maldade humana. Somos bos ou malos por natureza? A relación cos animais contaminados.

Espere… Quiero que sepa una cosa… Yo no temo a Dios. A mí lo que me da miedo son los hombres.
Voces de Chernóbil, Svetlana Alexiévich (páx. 101, Debolsillo 2014)
Foi unha sesión que deu pé a un instenso debate e que os e as asistentes ao club desfrutaron, aínda que a lectura lles pareceu triste e por momentos, moi dura.
FORMAS DE ESTAR LEJOS
No podría decir cuando empezó todo. Cuando mi vida comenzó a torcerse y esa que fui dejó de existir y se convirió en una mujer que se encerraba a llorar en un armario. Y todo lo que vino después.
Con esta palabras termina el primer capítulo del libro. Es un capítulo en el que la principal protagonista femenina narra la situación en que se encuentra, asustada, temerosa, menospreciada.
Edurne Portela nos describe en esta novela algo que para nuestra desgracia suele formar parte en la vida familiar y social de muchas personas. La forma en que algún tipo de violencia hace aparición en en ella y la manera que tenemos de reacionar ante esta situación. Esto nos lo explica relatando la vida en común de los dos principales protagonistas de esta historia. Alicia y Matty. Se conocieron en un campus universitario, son personas cultivadas y con muchas posibilidades profesionales. Comienzan una relación, se van a vivir juntos, se casan casi en secreto. Ambos son muy distintos, Alicia es española, concretamente es vasca. Es hija única y en su casa está acostumbrada a las formas autoritarias de su padre. Cuando llega a Southville una población sureña de EEUU donde todavía existen prejuicios raciales, debido a su deficiente inglés la toman por sudamericana. De nada sirve que repita que es de España. Para ellos no es más que una hispana; una más de las muchas que habitan en esta región.
Allí conocerá a Matty. Él sabe hablar español pero en un principio no se comunica con ella en ese idioma, no le dice que la comprende cuando habla en él. Le ayuda en su deficiente inglés, lo que mortifica a Alicia. Cuando le dice que también habla español ésta se enfada un poco pero pronto se le pasa.
Sus relaciones personales se intensifican hasta el hecho de comprar una ruina de casa, irse a vivir juntos y casarse. La autora relata los avatares de esta relación desde un doble punto de vista, el de él y el de ella. A través de lo que nos dice vamos comprendiendo mejor lo que sucede. No es que Matty quiera a propósito dominar y humillar a Alicia, es que él es así. Una persona indolente en lo suyo que siempre encuentra pretextos para demorar lo que debe hacer dentro de la relación con su pareja y que si las cosas no salen como él quisiera la culpa siempre es de ella. Su educación familiar ayuda a esta forma de ser.
Y ella. Bueno, lo que cuenta de su familia puede aclararnos el motivo por el que no ve tan raro lo que sucede. Comenté que su padre era una persona de fuerte personalidad, muy dominante. La tenía acostumbrada a una férrea disciplina y a admitir sin reproches lo que él opinaba sobre su forma de hacer y ver las cosas. Así que la manera de relacionarse con Matty no parece muy distinta a la que su madre y ella tenían con el cabeza de familia. Además está enamorada de él y el amor justifica muchas veces comportamientos nada adecuados.
No son malos tratos físicos. Son psicológicos. Quizás sean los más difíciles de entender, ya que afectan a tu propio yo y a las dudas que sobre tu personalidad puedas tener, como es el caso de Alicia. Es un maltrato que puede producir temor, anularte intelectualmente y como persona.
Edurne Portela relata en esta historia lo que muchas parejas sufren en su día a día. Lo hace con soltura, sin ocultarnos sentimientos o sensaciones que estos comportamientos causan entre los que los ejercen. Es algo de lo que es difícil salir, de hecho no se sale del todo nunca, aunque superen esta fase de sus vidas
Miren Edurne Portela Camino (Santurce, Vizcaya; 1974) es una historiadora, filóloga, docente universitaria, ensayista y novelista española.
Licenciada en Historia por la Universidad de Navarra (1997), amplió estudios en Estados Unidos, país en el que también ha desarrollado su carrera profesional como profesora e investigadora. Cursó una maestría en Literaturas Hispánicas (1999) y un doctorado en Literatura Española y Latinoamericana (2003), ambos en Universidad de Carolina del Norte en Chapel Hill (Carolina del Norte), siendo profesora asociada (1999-2001) de la misma. En 2003 se traslada a la College of Arts and Sciences de la Universidad de Lehigh (Pensilvania), donde a lo largo de trece años compagina su trabajo de docencia, como profesora asociada (2003-2008) con la gestión académica en la dirección del Humanities Center (Centro de Humanidades) (2008-2014) y de Iniciativas Internacionales (2013-2014) del College of Arts and Sciences.1
En 2010 cofunda la Asociación Internacional de Literatura y Cine Españoles Siglo XXI (ALCESXXI), siendo vicepresidenta (2010-2016) y miembro del consejo editorial de la Revista de ALCES XXI.
En 2016 finaliza su carrera académica en Estados Unidos y regresa a España, con objeto de dedicarse por completo a la escritura, mediante la publicación de obras de ensayo y novela y la colaboración en medios de comunicación impresos y digitales, como La Marea, El Correo, El País y RNE.
En 2018 recibió el premio Mejor Libro de Ficción por su obra Mejor la ausencia, otorgado por el Gremio de Librerías de Madrid en su 18ª edición.2
Tanto en su obra como novelista como en sus ensayos, Edurne Portela aborda e investiga la temática de la violencia en diferentes vertientes3, desde la violencia vivida en la sociedad vasca durante el auge de ETA4 (El Eco de los Disparos) a la violencia cotidiana de las relaciones tóxicas (Formas de estar lejos)5.
La ternura de los lobos
Estamos en años del último tercio del siglo XIX. El lugar es un pequeño poblado en el noreste de Canadá llamado Dove River. Se ha cometido un asesinato y a la vez el hijo de una de las familias de este poblado ha desaparecido.
Muy resumido este es el motivo que da origen a la narración que Stef Penney nos ofrece en este libro de tan sugestivo nombre, si bien conforme vayamos leyendo veremos que dicha ternura no aparece por parte alguna. Al contrario. Se habla de un paisaje inhóspito, de la proximidad de un crudo invierno. Los personajes que se describen son recios como exige la crudeza de la vida en una región tan dura. La narración tampoco hace concesiones que dulcifiquen la esencia del relato. Nos impacta y al tiempo nos interesa conocer todos los pormenores que la autora vuelca en el mismo.
El personaje principal es la señora Ross. Ella es la que encuentra el cadáver de Laurent Jammet, un trampero local. Era el vecino más próximo a la vivienda familiar. Ella da cuenta del suceso al señor Knox, persona a la que los vecinos acuden cuando algo extraordinario sucede en la vida de la comunidad. Este hecho hace que intervengan hombres de la Compañía, la sociedad encargada de la compra de las pieles a los tramperos y que cuida a la vez de sus familias y del orden civil.
Comienzan así las pesquisas para exclarecer el crimen. Aparecen nuevos personajes que se incorporan a la historia con el principal objetivo de encontrar no solo al asesino, también el motivo del mismo ya que no parece faltar nada en las pertenencias del finado Sr. Jammet.
Ese día se ha dado otro importante suceso. El hijo de la Sra. Ross ha desaparecido. Es un joven de 17 años, adoptado de una peculiar forma cuando el matrimonio formado por Agnus y Ross llegó desde Escocia a Canadá. la Sra. Ross quiere mucho a su hijo pese al carácter un tanto huraño de éste y está preocupada por su falta, dos días ya. Su marido Agnus no parece tan afectado pero, apremiado por su esposa, sale a buscarle. Regresa sin dar con él y esto no hace más que aumentar la preocupación de su madre.
Ella toma la decisión de salir a buscarle acompañada de un experto rastreador un tanto extraño. Su osadía concentrará todas las miradas y le llevará a conocer otras formas de salir adelante y de enfrentarse a la vida también que, en ocasiones para comprender el presente, es imprescindible saldar cuentas con el pasado.

La novela es coral. Además de lo que gira alrededor del personaje principal del relato, la señora Ross, hay otros personajes con historias intrincadas y circunstancias vitales que enriquecen la narración. Pese a esta aparente dispersión, el hilo argumental no decae. No hay un solo personaje que no esté bien definido, que no merezca nuestra atención, que no presente suficiente profundidad y una personalidad bien pensada y trabajada. Todos encajan en la historia.
Y todos tienen motivos para investigar. La señora Ross para exculpar a su hijo, los hombres de la compañía para hacer méritos, el Sr. Parker para guardar su tesoro, Sturrow quiere recuperar su reputación. Las relaciones entre ellos, sus movimientos y sus ausencias junto con sus conversaciones y pensamientos suministran pistas que consiguen que ralenticemos la lectura de las últimas páginas retardando el desenlace.
Un relato denso, oscuro y nervioso, pero a la vez vivo, humano. Eficaz en lo que a interés por leerlo se refiere. Los grupos de personajes están bien construidos y separados; nativos, cazadores, pioneros, familiares. Hombres y mujeres secos, fríos y fuertes, como el paisaje y el clima en que desarrollan su vida, suman atractivo al libro y estimo que cumple con las expectativas generadas.
Stef Penney (nacida en 1969 en Edimburgo) es cineasta y novelista.
Creció en la capital escocesa y se dedicó al cine después de graduarse en Filosofía y Teología de la Universidad de Bristol . Realizó tres cortometrajes antes de estudiar Cine y TV en el Bournemouth College of Art , y al graduarse fue seleccionada para el Programa de Nuevos Escritores de Carlton Television . También ha escrito y dirigido dos cortometrajes; un BBC 10 x 10 protagonizado por Anna Friel y un cortometraje digital del Film Council en 2002 protagonizado por Lucy Russell . [1]
Ganó los premios Costa Book Awards de 2006 y The Book-of-the-Club Club First Fiction Award con su novela debut The Tenderness of Wolves, que se desarrolla en Canadá en la década de 1860. La novela comienza con el descubrimiento del asesinato de un trampero, y luego sigue varios eventos que ocurren cuando se busca al asesino. Como Stef Penney sufría de agorafobia al momento de escribir esta novela, hizo toda la investigación en las bibliotecas de Londres y nunca visitó Canadá. [2] [3]
Posteriormente escribió The Invisible Ones (2011) y Under A Pole Star (2016), este último preseleccionado para los Costa Book Awards 2017.
Ella ha adaptado tres novelas de Modesty Blaise para BBC Radio.

¡Gabriel iba a ser la gloria de la casa! Se llamaba 

Primera novela de Anne Bronte, publicada en 1847.
Brontë
Aunque la joven estudiante no había podido leer nunca
Nha trang






