Como di a cantiga, alá vai a despedida. Durante estes días viñestes comigo por todo o mundo: Nova York, Australia, Doha, Bos Aires… Si, claro que poderiamos seguir, pero non é mala cousa deixalo aquí, con bo sabor de boca e con gañas de continuar. E para facelo tedes unha chea de libros de viaxe –que non digo guías—de estupendos autores e autoras viaxeiras de todos os tempos que vos poden seguir levando polo mundo adiante: Javier Reverte, Manu Leguineche, Bruce Chatwin, Rosita Forbes, Jan Morris, Norman Lewis, Martha Gellhorn, Paul Theroux, Enric González, Vita Sackville-West…

A min só me queda contarvos algúns detalles que hai que ter en conta á hora de viaxar, e tamén algunhas anécdotas das miñas viaxes. Falareivos dos aeroportos e dos avións, porque no caso de facer grandes viaxes, vai ser algo inevitábel. Sei que para moitas persoas son só un mal necesario para poder gozar do destino e para outra minoría son pouco menos que unha tortura. Mais para min, avións e aeroportos son tan apaixonantes como as experiencias no destino. Son rariño, que lle imos facer…

Aeroportos

Comezo polos aeroportos. Admito que si, que non son os lugares máis relaxantes do mundo e con frecuencia son hostís. Pero se queredes viaxar a longas distancias non queda outra que pasar por eles e intentar que a experiencia sexa o menos tensa posíbel.

Curas no aeroporto de Los Angeles

Hai aeroportos que mesmo te preparan moi ben. No aeroporto de Los Angeles atopei esta escena que vedes na foto. Como as persoas que por alí pasamos imos coa intención clara de elevarnos aos ceos, pois que mellor cousa que, xa que imos estar máis preto de Deus, proporcionarnos asistencia espiritual. Tedes para elixir: cura home ou cura muller. En confianza, para unha persoa crente, eu non sei se esa imaxe tranquiliza ou máis ben todo o contrario.

Non é por se tedes intención de confesarvos antes de iniciar a viaxe, pero eu recomendo ir sempre con moito tempo de adianto. Colas inesperadas, controis minuciosos, problemas coa documentación, non figurar na lista de pasaxeiros… Si, isto pasoume en dúas ocasións, que malia ter o billete, a azafata de facturación non me atopaba nas listas. Tivo que facer varias chamadas ata solucionar o contratempo. Un puntiño máis de estrés para a viaxe e unha verdadeira traba se chegara co tempo xusto.

A miña maleta, esa gran sufridora

A ter en conta se facedes viaxes con moitas escalas: non vos fiedes do que vos digan no mostrador de facturación do aeroporto de saída con respecto á equipaxe. Por norma, desconfiade. Nunha ocasión facturei a miña maleta en Madrid para un traxecto Madrid-Amsterdam-Shanghai-Sidney. Dixéronme que me podía despreocupar da maleta ata Sidney, porque ía facturada ate alá. E así o poñía o resgardo tamén. Sorte que tiven que a escala en Shanghai foi de 5 horas!! Cando alí fun recoller a tarxeta de embarque para o voo ata Sidney preguntáronme pola maleta e eu, todo cheo de razón, díxenlles que ía facturada ata o destino final. Pois non era así: tiven que baixar correndo á zona de recollida de maletas para buscala! Isto tiña a súa complicación, porque unha vez que saes da zona de recollida “entras” xa ao país. Se xa non é fácil volver entrar nun aeroporto de aquí, imaxinade na China. Explicarlle a situación a un soldado chino con casco ata os ollos (que aínda hoxe dubido que soubera inglés e que me entendera o que lle dixen) todo o meu problema para que me deixara entrar, é algo cómico visto agora, pero dramático nese momento. Permitiume pasar (anos facendo teatro amador serviron para expresar no meu rostro unha fonda desesperación) e tiven sorte de que a maleta estaba alí separada nun recuncho. Se a escala fora máis curta, eu chegaría a Australia e a miña equipaxe estaría de vacacións en China. E volveume pasar nesta última viaxe: en Nova York aseguráronme que a maleta ía directa a Adelaide. Menos mal que en Sidney, como ía con tempo, se me deu por esperar: alí saíu das primeiriñas.

As preciosas vistas que tiña desde o cuarto do meu hotel en Sidney

Outro consello se ides ter que pasar moitas horas nun aeroporto. Ides pensar que son un sibarita por isto que vou contar, pero veredes que non é así. Nos casos en que por calquera circunstancia me vexo na obriga de pasar catro ou máis horas nun aeroporto, opto por usar unha sala VIP. Que non, que non son ricachón nin vividor (ou se cadra vividor si, non estou seguro). Deixádeme que vos explique… Ben sabedes que os prezos das bebidas e comidas nun aeroporto non son baratos precisamente. Se xa queredes comer en condicións, con bebidas, cafés, sobremesas, pode saírvos case máis caro que a viaxe, esaxerando un pouco. Pois usar unha sala VIP (Lounge, que din agora) anda entre os 25-30 euros na maioría dos aeroportos. E dentro tedes para comer e beber a fartar, boas cadeiras, boa conexión a Internet, e nalgúns ata duchas! Para acceder podedes facer unha busca en Internet, que aquí non o podo explicar todo, pero que saibades que existe esa posibilidade, non en todos, pero si en moitos aeroportos. Déixovos unha galería dalgunhas das salas por onde andei. Non todas son boas: a de Shanghai deixaba moito que desexar (parecía un tanatorio), e a de Air India en Nova York tampouco pagaba a pena.

O pase de diapositivas require JavaScript.

Avións

Por que a xente lle ten tanta teima a estes tubos cerrados hermeticamente con asentos moi xuntiños e ventás que non se poden abrir? Claro, dito así, non molan nada. E non vou falar do medo a voar nin das estatísticas que demostran que o avión é o medio máis seguro de transporte. Tampouco vou entrar na polémica de se é o máis contaminante. Confeso que son namorado da aviación comercial, así que non sería obxectivo.

Volando voy, volando vengo!!

Cando preparo a miña viaxe e chega a hora de elixir o asento, sempre lle dedico tempo. Falo de viaxes, non de desprazamentos. Aclaro: eu chamo viaxe ao feito de saír do continente, e desprazamento ao moverse dentro de Europa. Son así de pijo… Polo tanto estou falando agora de viaxes de 4 ou 5 horas para arriba.

Non é cuestión fútil o do asento. Se vas ter que pasar 14 horas como algúns dos voos que fixen, hai que pensalo ben. Para iso existen páxinas como Seat Guru nas que, poñendo o número de voo e o día, xa che presenta un plano dos asentos do avión e recomendacións de viaxeiros sobre un ou outro asento: este non se reclina porque está diante da saída de emerxencia, estoutro non coincide con ventá, aqueloutro está demasiado cerca do baño…

A importancia de elixir un bo asento

Eu son amigo de ir no asento de ventá, porque me marabilla ver as paisaxes alá abaixo. Pero teño excepcións. Nun voo nocturno, de 14 horas, como Sidney-Doha, pouco vas ver. E se no medio da viaxe queres ir ao baño, vas ter que molestar á persoa ou persoas que tes nos asentos do lado. Nunha destas viaxes longas tocáronme ao lado dúas mozas que (non o creredes) non se levantaron nas 14 horas e vinte minutos para nada!!!! Estou convencido de que usaban cueiros. Noutra viaxe, de Bangkok a Roma (11 horas e 44 minutos), tocoume ao lado un tipo con malas pulgas e mal encarado que no medio da viaxe abriu a bandexa, sacou unhas láminas, unhas acuarelas e púxose a pintar! Calquera lle dicía a ese home se podía desmontar todo o enredo para deixarme ir ao baño! Sabedes o río Tíber? Pois naceu cando ao aterrar en Roma naquel voo, púxenme a facer todas as miñas necesidades urinarias retidas.

Nos voos nocturnos eu aconséllovos un asento xunto ao corredor, de tal maneira que se necesitades estirar as pernas ou ir ao baño non tedes que molestar a ninguén. Non recomendo tampouco un asento moi preto dos baños, porque en determinados momentos teredes xente de pé ao lado vosa esperando a que quede libre o baño.

A seguridade nos destinos

O reporteiro George dando conta do levantamento carapintada na Arxentina (1990)

Esencial, cando esteades fóra do país, non andedes con pintas de paspáns, ou sexa, de guiris. Nos destinos turísticos (e hoxe en día, “grazas” ás low-cost –téñolles xenreira, si– poucos destinos se salvan de ser turísticos) existe unha fauna que anda ao axexo por se pode caer algo. Nunha cidade (non vou dicir cal) intentaron roubarme dúas veces na mesma semana polo método da mancha (“señor, unha pomba lixou o seu pantalón, axúdolle a limpalo”… mentres outro limpa a túa carteira) e noutra apuntáronme cunha pistola a un metro da miña cara para poder roubar o coche dun amigo. Por non falar aquela vez que uns policías pararon o coche onde eu viaxaba de noite con amigos para interrogarme e ver se podían sacarme cartos con calquera escusa (decatáronse de que pouco ían poder sacarme…). Ou aquela noite de lúa chea que me estaba bañando ás 3 da madrugada nunha praia cubana con amizades de alí, e veu a policía con lanternas desde a praia para sacarnos e pedirnos a documentación. Ou a primeira vez que viaxei a Bos Aires e cheguei a mesma noite en que se producía un intento de golpe de estado dos chamados carapintadas, cos militares nas rúas. Por non falar desta última onde o COVID-19 estivo pisándome os talóns toda a viaxe. Nótase que me gusta o risco e as aventuras intensas, non? Pero de verdade, non as busco!!

Ou, lembro agora, aqueloutra na que cheguei a destino e a miña maleta non lle petou chegar ata o día seguinte, inda que a min me avisaron de que podía ir buscala dous días despois: ese día que pasou no almacén do aeroporto aproveitaron para abrila e sacar algúns obxectos (por iso recomendo sempre que exista ese servizo no aeroporto, plastificar a equipaxe).

E como fixen para viaxar tanto

A pregunta do millón. Viaxei moito principalmente porque tiven sorte. Pero non un só tipo de sorte, senón de tres. Explícovos.

Primeiro foi sorte polo traballo que durante 18 anos puiden facer. Non era un traballo en si, e non vivía diso, pero desde 1990 a 2008 impartín cursos en centros galegos de todo o mundo enviado pola Xunta de Galicia. Isto me permitiu ir a unha chea de países de América e de Europa, estar 15 días cada vez en cada sitio e coñecer esas cidades da man da xente que alí vivía. Ademais en varios deses lugares tiven a oportunidade estar moitas veces (A Habana 17 veces, Río de Janeiro 6 veces, Bos Aires 10 veces, Montevideo 5 veces…) Esa foi a primeira “tipoloxía” de sorte.

A segunda “sorte” consistiu no manexo axeitado dos puntos que as compañías dan ao viaxar con elas. Grazas ás viaxes que vos acabo de contar agora conseguín unha boa cantidade de puntos. E o uso dalgunha tarxeta de crédito dalgunha compañía aérea tamén dá puntos para cambiar por viaxes. Desa maneira logrei ir á Habana por 120 euros (as taxas que hai que abonar sempre aínda que uses puntos), a Montevideo por 25 euros, a Nova York por 56 euros, a París por 20 euros ou a Hamburgo por 52.

A terceira “sorte” foi a dos sorteos. Porque moitos e moitas pensades que o dos sorteos é un conto e que nunca lle toca a ninguén. Eu son proba vivinte de que non é así, que tocan. Dígovos todos os que me tocaron a min? Premio dunha viaxe a Bali coa revista Viajar (1990); premio de 250.000 pesetas en viaxes da conta vacacións do Banco Hispano Americano (1992, fun a Australia e Tailandia); premio de Iberia dunha visita persoal e especial á factoría de Airbus en Toulouse para coñecer o primeiro avión coa nova librea (2013); premio de Air Europa dunha viaxe para dúas persoas a Uruguai (2018); premio de Iberia dunha viaxe para dúas persoas a Guayaquil (2019). Non quero dicir que gañe todos os premios. Estou sempre participando en todos os concursos “serios” que vexo en Facebook (se son dos que mandan compartir cousas, ou piden moitos datos ou non coñezo quen son, non entro). Así que a maioría deles non os gaño! Pero dígovos un secreto ben baixiño: se non participades, non gañades…

Para un namorado da aviación, como xa vistes que son, a visita á fábrica de Airbus en Toulouse foi o maior dos premios. Iberia fixo a reportaxe desta visita. Póñovola aquí e ademais así vedes como é unha “fábrica de avións”:

E con todo isto xa tedes material para programar as vosas viaxes, elixir destinos, e buscar concursos. Esta viaxe virtual que fixestes estes días comigo toca á súa fin. Espero que todas as vosas maletas chegaran en bo estado, que non vos puxeran ningún impedimento para pasar ningunha fronteira, que non tiverades ningunha lesión músculo-esquelética durante as camiñadas, que non perderades ningún voo, que non vos afectara a enfermidade do viaxeiro (ou sexa, diarrea), que non vos roubaran nada, que… que si, que todo isto vos pode pasar nas viaxes. Pero a pesar de todo, que bonito é viaxar!!!

O pase de diapositivas require JavaScript.