Arquivo do blog
Juntos, nada más de Anna Gavalda
El lunes 6 de octubre, después de “Antigua luz“ de John Banville, comenzamos una nueva tertulia en la Biblioteca Municipal de la Sagrada Familia en torno a “Juntos, nada más” de Anna Gavalda. Cuando terminemos de comentarla proyectaremos la película que se hizo siguiendo el guión de la novela.
Un amigo me dijo una vez algo así como que “Juntos, nada más” estaba diseñada para entusiasmar a aquellas personas que no leen con demasiada frecuencia o, simplemente, no leen. Es gracioso porque yo le dije que lo recomendaba muchas veces en mi trabajo de la biblioteca, pero no sólo a gente poco lectora, sino a cualquiera que me pregunta por algun libro sencillo, fácil de leer y, a la vez, de calidad, y siempre con buenos resultados, pues termina gustando a todos, lectores y no demasiado lectores, como “Penúltimo sueño” de Angela Becerra o “Y de repente un ángel” de Jaime Bayly. Son libros siempre recomendables y que gustan a una gran mayoría pero no por ello deben subestimarse.
En “Juntos, nada más” Anna Gavalda nos relata el encuentro de cuatro personajes solitarios y maltrechos por la vida que acabarán necesitándose entre ellos.
¿Cómo no cogerle cariño a los personajes? Inevitable.
Nos encontramos con una lectura fácil, diálogos dinámicos, realistas… y de calidad literaria. Se trata de una lectura amable y de gran aceptación por parte de los lectores, espero que también por los tertulianos.
Gavalda propone personajes actuales, cercanos, con los que el lector pueda identificarse, las situaciones también son cercanas y reconocibles, mezcla humor e ironía… Todos estos elementos son ingredientes del éxito, de ahí que la autora haya vendido más de diez millones de ejemplares de sus novelas en todo el mundo y que hayan sido traducidas a numerosos idiomas.
Sinopsis
Camille es una chica de 26 años, tiene un don para el dibujo y la pintura pero no tiene fuerzas para nada. Limpia oficinas de noche y dibuja con arte en sus horas libres. Frágil y desorientada, malvive en una buhardilla y no tiene ganas de vivir: apenas se alimenta y su relación con el mundo es agonizante. Su vecino Philibert, apasionado de la historia, vive en un apartamento enorme propiedad de su familia pero del que podría ser desalojado; tartamudo, tímido, sensible y solitario es como un caballero medieval y se dedica a vender postales en un museo, además es el casero de Frank. Frank es mujeriego y vulgar, lo que irrita a la única persona que lo ha querido, su abuela Paulette, que a sus 83 años se encuentra en un asilo añorando su casa y las visitas de su nieto.
Cuatro supervivientes, cuatro perdedores, entrañables todos ellos, entre los que se establece una relación muy especial.
A veces la verdadera familia es la que elegimos y no la que nos viene impuesta al nacer. Este es el caso de los protagonistas de nuestra novela, cuatro personas frágiles con gran carencia de afecto que solas no saben enfrentarse al mundo pero juntas encuentran la fuerza necesaria para ello.
Es una historia intimista y conmovedora, de sentimientos y emociones cuya lectura se disfruta. Lectura agradable y fluida con unos personajes que irradian fuerza y debilidad, magnetismo e insustancialidad, alegría y tristeza. La historia se desarrolla en el escenario mágico de París. Es un canto a las segundas oportunidades, a las ganas de vivir y al optimismo.
“Juntos, nada más” ha sido llevada al cine dirigida por Claude Berri y protagonizada por Audrey Tautou en el papel de Camille.
La autora
Anna Gavalda (Boulogne-Billancourt, 9 de diciembre de 1970) es una escritora y periodista francesa.
En 1999 saltó a la fama con Quisiera que alguien me esperara en algún lugar (Seix Barral, 2005), una colección de relatos galardonada con el Grand Prix RTL-Lire 2000. Su primera novela, La amaba ( Seix Barral, 2003), cuya versión cinematográfica está en preparación, la consagró a nivel internacional. Con Juntos, nada más (Seix Barral, 2004), llevada al cine por Claude Berri, el fenómeno internacional ha seguido creciendo. Hay que destacar también El consuelo (Seix Barral, 2008) Hoy en día es una escritora muy leída, aclamada por una crítica y un público absolutamente entregados. Sus libros han vendido diez millones de ejemplares alrededor del mundo. Divorciada y con dos hijos vive cerca de París.
Recordad que en nuestras Bibliotecas Municipales podéis encontrar este libro así como otras obras de esta autora.
Consulta su disponibilidad en nuestro catálogo
Cando os solitarios se xuntan
O pouso da historia é ben sinxelo: todos estamos terriblemente sós neste mundo. O individuo nace e marcha só; polo camiño ramifícase a través de familiares e amigos, pero a historia de cada un resúmese a base de monól
ogos.
Anna Gavalda (Boullogne-Billancourt, 1970) é rotunda ao titular o seu sexto libro como Xuntos, nada máis, coa finalidade de contar catro historias que ao lector lle serán cercanas e máis que reais, para xuntalas e nada máis – c´est tout-. Catro individuos amasados nos sentimentos de fracaso, frustración e resignación, van entrecruzando as súas vidas até acompasar os ritmos e dirixirse cara a un destino común, a través da solidariedade entre Frank, Camille, Philibert e Paulette.
Nada teñen en común unha artista plástica agochada tras o seu traballo como señora da limpeza, cun cociñeiro queimado polos seus asuntos familiares así como o seu medo ás perdas, medo que comparte coa súa avoa, a que ten que abandonar temporalmente nunha residencia de maiores mentres se recupera dun accidente, e aos que se une como contrapunto de humor e realidade inquedante a figura dun aristócrata vido a menos, último vestixio dun xeito de vida xa esquecido e que se burla con amargura dos tempos da Francia dourada e absolutista.
Catro espazos vitais que se xuntan nun espazo real de catrocentos metros, un piso do centro de París onde todos coidarán de todos, tratarán de compoñer os anacos rotos de vidas difíciles e contrariadas, fuxidas, medos e inquedanzas.
Ás veces sostida baixo un falso teito de doutrina (o amor trunfante, a amizade que fixa os eixes sobre os que xira o planeta…), a novela sostense grazas a representar os catro puntos cardinais da vida humana: a xuventude, a vellez, a inocencia e o medo, coas relacións interpersoais como aglutinante do paso dunha a outra idade. Representando cada quen un papel que asume reaccións negativas como a fuxida cara ao propio interior, a desconfianza, o illamento, desde o momento en que os catro comezan a interactuar chegan a darse accións positivas -ás veces demasiado forzadas e previsibles, sen contar coa verdadeira natureza do ser humano, no da personaxe de ficción-, que crean lazos, que van xuntando, nada máis, a aqueles catro seres feridos que comezan a cicatrizar en común as súas feridas vitais.







