Arquivo do blog
Comezamos o curso con clubes de lectura para todas as idades
Dicimos adeus ao veran e con él volta a actividade aos nosos clubes de lectura, este ano a nosa proposta e a seguinte:
| Día da semana | Horario | Público | Prazas | Biblioteca |
| Luns | 11.30 h | Adulto | 20 | Biblioteca Fórum Metropolitano |
| Luns | 10.30 h | Adulto | 12 | Biblioteca Sagrada Familia |
| Luns | 18.30 h | Adulto | 14 | Biblioteca Os Rosales |
| Martes | 18.30 h | Adulto | 14 | Biblioteca Os Rosales |
| Martes | 10.30 h | Adulto | 20 | Biblioteca Fórum Metropolitano |
| Martes alternos | 18.00 h | Adulto | 20 | Biblioteca Monte Alto |
| Martes | 19.00 h | Adulto | 17 | Biblioteca Ágora |
| Mércores | 19.00 h | Adulto | 17 | Biblioteca Ágora |
| Mércores | 18.00 h | Adulto | 20 | Biblioteca Castrillón |
| Mércores | 11.00 h | Adulto | 20 | Biblioteca Durán Lóriga |
| Mércores | 18.30 h | Adulto | 20 | Biblioteca Fórum Metropolitano |
| Día da semana | Horario | Público | Prazas | Biblioteca |
| Mércores (cada 15 días) | 18.00 h | Adulto | 20 | Biblioteca Estudos Locais |
- O club dos clásicos:
| Día da semana | Horario | Público | Prazas | Biblioteca |
| Xoves | 11.00 h | Adulto | 10 | Biblioteca Castrillón |
| Día da semana | Horario | Público | Prazas | Biblioteca |
| Mércores (1 vez ao mes) | 19.00 h | Adulto | 20 | Biblioteca Ágora |
| Día da semana | Horario | Público | Prazas | Biblioteca |
| Mércores (1 vez ao mes) | 18.30 h | Adulto | 20 | Biblioteca Fórum Metropolitano |
| Día da semana | Horario | Público | Prazas | Biblioteca |
| Xoves (cada 15 días) | 18.30 h | 9 a 11 anos | 15 | Biblioteca Durán Lóriga |
| Xoves (cada 15 dias) | 18.30 h | 12 a 16 anos | 15 | Biblioteca Durán Lóriga |
Se desexas pertencer a algún destes clubs débeste poñer en contacto coa biblioteca municipal onde teña a súa sede e alí informarante sobre as prazas vacantes se as hai, calendario, lecturas, etc.
Aínda que non formes parte dos nosos clubs, estaremos encantados de ler os teus comentarios e reflexións vertidas neste blog.
Luis Pousa visita el Club de la Sagrada Familia
Por Fátima Elías
LUNES , 30 DE ENERO
10:30 H
Biblioteca Municipal Sagrada Familia
Más información : 981184392
Luis Pousa regresa de comprobar que no queda rastro de los Plumachos de la Pampa en las lindes de la Iglesia de San Francisco. Con su flequillo desordenado y su aire de distracción permanente, me cuenta que de eso trata su Crónica Coruñesa semanal. Antes de seguir con las obligaciones de la cotidianía tenemos tiempo de tomar una cerveciña, porque como Pousa se expresa en las distancias cortas con el embrujo del diminutivo patrio y esa modulación tan dulce, sé que con él no se pimpla cerveza; gustosamente se bebe cerveciña, cafeciño o aceitiño de ricino.
Pousa es lucense pero se crió en la ciudad en Coruña. Se pasó la infancia leyendo cómics y para él sigue siendo un género vital. Se define como un hijo de Bruguera, así que compartió sofá con Carpanta, Rompetechos, Mortadelo y Sir Tim O´Theo . Además se pirraba por Asterix, Mafalda, Don Miki y Spirou. Se inició en la novela con el pícaro Huckleberry Finn y fue aprendiz de pirata en la Isla del Tesoro , pero también recuerda con gran cariño a Tolkien y a Ende. Matemático de titulación, empezó a afilar sus dientes como periodista en 1996. No le ha ido mal; recibió el premio de Xornalismo Fernández del Riego.
Veinte años de profesión le han valido para escribir en ese ejercicio de contención que son sus artículos : lejos del columnista que vomita palabras engreídas para lectores finolis, Pousa, en sus artículos, crónicas y reseñas escribe para todos. En su aparente sencillez y con gran sentido del humor, desgrana verdades que son como bofetadas en las que ni falta cara ni sobra mano.
Con o sin cerveza , Pousa es encantador e ingenioso, y se expresa despacio, en tonos suaves, los de alguien que está acostumbrado a contar historias de la vida y las personas. Luis habla en forma de relatos orales, enlazando actualidad y memoria . Y se calla para escuchar con atención. Resulta magnético. A veces, cuando conversa, sus ojos claros miran algo en el horizonte y no sé si, como yo, el resto del mundo se pregunta si está volviendo al origen del mundo, rumiando el teorema de Fermat o pariendo otro poema.
Porque desde que leyó a Bukowski y su “Dinosauria, We” Pousa, además de los artículos, la novela y los cuentos, encontró otro medio para explicarse. Y cómo escribe poesía Luis Pousa:
“Aférrase un a literatura
Porque non pode aferrarse a outra cousa,
Como di Kafka.
Escríbese por necesidade, por urxencia, por desexo.
Escríbese en celo, como dixo alguén.
Un cadáver que redacta a súa obra póstuma,
Un esqueleto que fai renxer as súas articulacións
Ao teclear estas páxinas masturbatorias, terminais”.
Por todo esto y más , no deberíais perderos el lunes 30 el encuentro matinal con este autor que, como Carol Joyce Oates toca todos los palos y que como ella, todo lo hace bien.
Bibliografía:
O embigo do mar (2008)
La noche de las palabras (2009) – Premio literario Fernando Arenas
Breviario del bus (2013)
El libro del voyeur (2010) – Obra colectiva-
España Negra (2013) – Obra colectiva-
Escrito en el agua (2015) – Obra colectiva-
Fátima Elías B.
Comenzamos el curso en el club de Monte Alto con Emma Pedreira.
Con la llegada de septiembre y el comienzo del nuevo curso volvemos a la rutina y retomamos las actividades. Con mucho placer hemos vuelto a ver a los integrantes del club de lectura, ansiosos por reencontrarse y compartir sus impresiones sobre nuevas lecturas. Y, para inaugurar la temporada, tuvimos la inmensa suerte de contar con la presencia de Emma Pedreira, autora muy querida además de muy premiada. Y que también ha sido coordinadora, durante muchos años, del club de lectura de la biblioteca Monte Alto. Ayer, 20 de septiembre, volvió para descubrir cuántos amigos sigue teniendo aquí. Y para charlar sobre su último libro, “Corazón e demais tripas“. Os dejamos con la lectura de las impresiones que Emma ha tenido de este encuentro, y unas fotos de la agradabilísima tarde que pasamos a su lado.
De Corazón.
Hai uns poucos anos deixei o clube de lectura porque tiña dúas fillas que plantar. Onte volvín por mor dun libro novo. Para acadar a completitude -esa que se enuncia tanto, da árbore, fillo e libro- teño que dicir que a árbore tamén está sementada en Monte Alto e medra desde unha semente que deixamos caer na terra aló en 1999. Xa choveu, e choveron libros e xente fantástica e poemas, presentacións, excursións e viaxes. Un grupo marabilloso de persoas que escriben e len e comparten a paixón da literatura e tamén da escrita que se foi engarzando dunha maneira espectacular durante tantos anos, facéndose perdurable e superando moitos malos momentos. Agora, nesta nova etapa de calma, Begoña coida deles cunha solvencia bibliófila envexable que desata as miñas ganas de volver, desta vez como oínte –ou como vivinte-.
Como non regresar, de cando en vez, aínda que sexa como convidada! E sempre que hai un motivo, a Biblioteca de Monte Alto dáme esa oportunidade de andar pola casa como se non marchara nunca. Así que onte levaba dous corazóns comigo: un, o de verdade, emocionado polo encontro con xente que había anos que non vía e o outro, o de papel, o meu novo libro de microrrelatos, Corazón e demais tripas, para destripalo, para xogar con el, para facer o que faciamos sempre cos libros cando eu era a que llos levaba para procurar un novo xeito de buscarlles o seu lugar ás letras. A responsabilidade de levar o libro propio á xente con tanto criterio e entusiasmo por opinar, e co asesoramento de Begoña, que agora os guía, facíame danzar entre o medo e a impaciencia.
Lembro que na aula na que estivemos (na que sempre temos estado) hai unha luz natural que vén de dentro; o lugar ilumínase polas bocas e polas páxinas que se abren. Hai un remexer de follas que semella todo un outono, unha quietude de ollos, moitos, que fai que te sintas animal único nunha emboscada apracible. E eu alí co meu libro, co meu corazón, abríndollo para dicirlles: erotismo feminista, límites entre o erótico e o pornográfico, o humor que caduca ou non se o sabemos coidar, o circo dos horrores humanos, as monxas castradoras que nos reprimiron para facernos boas e miratiquellessaiu, a sedución das cousas cotiás. E xogar a desmontar un dos contos, a ver se funcionaban outros na boca, como “LOST IN TRANSLATION: o teu corpo é pan comido”. E a gargallada, e os ollos moi abertos, e o silencio reconfortante, e as preguntas e a hora da que dispomos é líquida e vai desaparecendo. E as miñas moitas ganas de voltar máis e máis. E o meu corazón que fica alí, como sempre, ben protexido entre mans curiosas e lectoras; as mellores mans.Moitas grazas, Chus e Bego, almas de libro, ratiñas de biblioteca. Un pracer.
Matar a un ruiseñor
No conoces realmente a una persona hasta que no has llevado sus zapatos y has caminado con ellos
El 1957 Harper Lee entrega a varias editoriales americanas un manuscrito en el que narra una serie de historias inspiradas en personajes y situaciones de su infancia y juventud. El proyecto es rechazado una y otra vez, hasta que un editor le recomienda centrarse en un episodio concreto del texto en el que la protagonista, Scoutt, todavía es una niña. Durante dos años Harper reelabora por completo el escrito, que se publica en 1960 bajo o título “Matar a un ruiseñor”
A través de la mirada de la pequeña Scoutt, Harper Lee reconstruye la vida en un pueblo sureño ficticio, Maycomb a mediados de los años 30. Un pueblo racista, violento, lleno de prejuicios y profundamente marcado por la Depresión. La novela tiene un fuerte carácter autobiográfico: Scoutt es, como la propia autora, hija de abogado y huérfana de madre ; el pueblo en el que transcurre la acción, Maycomb, está inspirado en Monroeville (Alabama) en el que la escritora pasó su niñez. Dill, (Tití en la película) el niño que juega con Scoutt y su hermano Jem, no es otro que Truman Capote, amigo de la infancia de la escritora, y a quien de hecho acompañará muchos años más tarde a Holcomb para investigar el asesinato que dará lugar a su obra maestra, “A sangre fría”
Dossier Matar a un ruiseñor
Descarga aquí el dossier en pdf
Matar a un ruiseñor nos devuelve a la infancia, al mundo del juego, la exploración, la aventura y el descubrimiento… y lo hace con una mirada muy respetuosa hacia los niños : son ellos los que parecen sentir la mayor repulsión ante la injusticia y reaccionen ante ella. Es además un libro hermoso y conmovedor que invita a reflexionar sobre temas tan complejos como el racismo, la intolerancia, la rigidez de las vínculos familiares y vecinales, la desconfianza ante lo diferente y fragilidad de un sistema judicial carente de garantías para la población de color. Pero por encima de todo, matar a un ruiseñor nos ha dejado a un personaje : Atticus Finch. Un abogado sureño, un padre dispuesto a educar según sus propias convicciones, un hombre íntegro que trata de convivir en ese mundo hostil y que se ha convertido en el modelo a seguir por muchos americanos hasta la actualidad.
El libro consigue el Pulitzer en 1961 y obtiene un rotundo éxito, entre el público y la crítica. Dos años más tarde es llevado al cine por Robert Mulligan, con una Gregory Peck excepcional en el papel de Atticus Finch, personaje que se convierte en un icono de la historia americana en su defensa de los derechos civiles de los afroamericanos. Desde su publicación la novela ha sido lectura obligatoria en muchos centros de enseñanza y es leída con entusiasmo por las nuevas generaciones de lectores
Pero la historia no acaba ahí. Tras pasar el resto de su vida alejada del mundo literario, Harper Lee decide, en 2014, publicar el manuscrito original, supuestamente extraviado desde que fuera rechazado por las editoriales. Así se publica en 2015 Ve y pon un centinela. El lanzamiento, considerado un gran acontecimiento literario, ha provocado una gran sorpresa entre lectores y críticos en Estados Unidos, no tanto por el número de ejemplares vendidos como por el nuevo aspecto del personaje de Atticus.
ENCUENTRO CON LEONARDO PADURA, PREMIO PRINCESA DE ASTURIAS 2015.
La emoción del encuentro con Leonardo Padura en Oviedo todavía se palpa en el ambiente. Y es que, Padura ha calado hondo en nuestros corazones al mostrarnos otras facetas que acompañan a su impecable literatura. Si nos atrapó con sus novelas, ahora nos ha conquistado su lado humano, entrañable y cercano a los lectores. Nos identificamos con este hombre que ama a los perros y es torpe con el baile pero adora el béisbol y la buena música, el cine y, por supuesto, la lectura.
La organización del viaje tuvo sus momentos de incertidumbre y sus agobios de última hora pero, sin duda, ha valido la pena. Todos salimos felices del Calatrava al acabar este encuentro en el que Felipe Hernández Cava supo hilvanar nuestras preguntas y hacerlas llegar a Padura en una distendida y amigable conversación, aunque la emoción comenzó unos minutos antes, cuando nos vimos representados, junto a otros clubes de lectura, en el vídeo que abrió el acto:
Creo que todos nos sentimos un poco protagonistas y agradecemos esa estupenda iniciativa a la Fundación Princesa de Asturias. ¡Qué orgullosos nos sentimos de nuestras Bibliotecas!
Ojalá podamos repetir el año próximo. De éste, guardaremos un estupendo recuerdo…
Club de lectura en inglés en la Biblioteca de Ágora.
Aprovechando la llegada del Otoño, hemos comenzado con un nuevo curso del Club de Lectura en Inglés en la Biblioteca de Ágora.
Para los que aún no lo conocéis, se trata de una actividad semanal en la cual repasamos obras literarias en esta lengua y cada lunes de 18 a 19.15 horas nos encontramos en una de nuestras aulas de la biblioteca para comentar y analizar dichas lecturas.
Hemos comenzado el club en enero, fue una etapa de prueba que acabó en mayo. Durante ese lapso leímos desde The phantom of the opera de Gastón Leroux, pasando por obras como The boy in the striped pyjamas de John Boyne, The Help de Kathryn Stockett, hasta clásicos como The awakening de Kate Chopin y Breakfast at Tiffany’s de Truman Capote. Algunos con más riqueza interpretativa que otros, pero en general entretenidos y de nuestro agrado.
En este blog os iremos informando periódicamente del desarrollo de nuestra actividad. Esperamos que os apetezca participar activamente dejando algún comentario en el blog.
Marcelo Andreoni.
Roteiro Literario A Esmorga. Clubs de lectura Biblioteca Ágora
O pasado 10 de xuño os clubs de lectura da Biblioteca Municipal Ágora visitamos Ourense. O motivo non era outro que percorrer o roteiro literario de A Esmorga. A nosa guía era Rosa, unha apaixoada da literatura e arquitectura da súa cidade. Ourense, como ben se sabe, engaiola nada máis poñer os pés nel. As prazas, as rúas empedradas, ese sol abafante…
Da man de Rosa soubemos meternos na pel dos protagonistas de A Esmorga: Aladio Milhomes, Cibrán o Castizo e Xanciño o Bocas. E soubemos agradecer a primavera, xa que eramos conscientes do ambiente húmido e frío que reflicte a novela.
Na tarde acudimos á exposición O Bodegón Oculto, na Fundación Abanca. Un percorrido polos bodegóns de pintores galegos dende os cadros máis clásicos ás obras máis modernas.
Aquel día transportámonos a outro século e outra maneira de vivir e comprender a sociedade do momento, pois observamos a cidade con ollos viaxeiros no tempo.
A Ourense tamén fumos de algueirada: comer e beber nos lugares máis tradicionais do casco vello, compartindo a amizade surxida da unión dos clubs de lectura. Porque unha vez máis, a biblioteca proporciona un lugar de encontro, de abeiro e de formación.
Para o vindeiro curso prevemos que poidan abrirse prazas para os clubs de lectura dos martes e dos mércores. As inscricións estarán abertas a partires de setembro.
O CLXQ+ e Julie Maroh.
El azul es un color cálido, de Julie Maroh, é unha obra que xa foi empregada no CLC (Club de lectura de cómic) das Bibliotecas Municipais para a sesión especial de As Municipais Entenden do pasado 2014 e que tamén foi reseñada no blog de cómic das Municpais (Fancomic).
Pouco se pode engadir ás mencións que xa fixeron xs compañeirxs sobre a obra, pero desta vez tratábase de poñer a lectura nos ollos, mans e voces dun público diferente, nin especialista en cómics, nin lectorxs da literatura canónica universal, e cun trasfondo tamén diferente aproveitando que a súa, é unha idade na que as transformacións e o tránsito é continuo, unha idade sen identidade, ou unha idade de identidades múltiples ás veces fluidas, ás veces interrumpidas por fragmentos do autocoñecemento que non chegan a ser entendidos por completo de primeiras.
Son eses os motivos que nos levaron a acompañarnos da obra da xoven Julie Maroh. Esta autora escribiu unha marea viva de
sentimentos enfrentados, que non deixan indiferente a ninguén e tampouco deixaron indiferentes ás asistentes á sesión do CLXQ+, que decidiron facer súas as voces dxs protagonistas da obra de Maroh e dramatizar coma se dun ensaio xeral para un book trailer se tratara, as partes que consideraban chave da historia.
Traballar o tema da homosexualidade é tarefa de todos nun contexto público e aberto á participación de quen é máis vulnerable á hora de sufrir bullying nos centros educativos ou reproducir comportamentos aprendidos que discriminan, firen e, en definitiva, supoñen ataques á liberdade persoal e ao libre desenvolvemento da persoa. Por todo eso, e empregando a figura de Julie Maroh – implicada no activismo LGTBq como autora lesbiana visible – na seguinte sesión falaremos das percepcións sobre a realidade que nos rodea e a tolerancia que percibimos ás diferentes formas de amar. Incluíndo una pequeña xoia en formato video destas artistas da interpretación…E faremos de cada cor, unha cor cálida.
Queredes ser parte de todo este proceso lector, analizador e crativo? Pois lembrade que admitimos aínda a todxs xs que queirades participar, só tedes que cumplimentar o formulario no noso blog premendo aquí e seredes parte dun proxecto que non só se reduce a ler, mais a crecer por dentro e por fora. Ambicioso? Sí. Imposible? Nunca!
Salud!














