Monthly Archives: Abril 2014

29 de abril, o día das verbas que danzan

 

Verbas Que Danzan

 

Nas Bibliotecas Municipais da Coruña quixemos neste 2014 unirnos á celebración do Día Internacional da Danza a través de dúas actividades vinculadas á Biblioteca Ágora: a proxección do video Verbas que Danzan e a elaboración e difusión dunha mostra homónima, pensada para público adulto e que recolle materiais diversos arredor das artes do movemento corporal.

Canto ao video, no blog Suma Ágora fomos ofrecendo nos pasados meses información detallada do seu proceso de creación, que rematou coa presentación pública do mesmo nunha das seccións do festival Por amor al arte, en febreiro deste mesmo ano. Na súa realización, a cargo das compañeiras Clara Porta, Eva Vieites, Nelson R. Avilez, Natalia López Ponlla e Xavier Campos, contouse coa colaboración da bailarina profesional Carla López Ponlla, coruñesa afincada en Estados Unidos por estar vinculada ao Tulsa Ballet.

Pola súa banda, a mostra Verbas que danzan está a disposición das e dos usuarios do 14 de abril ao 14 de maio,  e confórmase con discos, filmes, documentais, novelas e libros de ensaio relacionados de maneira directa ou indirecta coa danza e o baile. Cisne negro, Pina Bausch, Billy Elliot, Sempre quixen bailar un tango, Cascanueces, … son algúns dos materiais que as persoas interesadas poden atopar na mesma.

Verbas que Danzan 2014 (1) Expo (5) Expo (4) Expo (8)

Deixámosvos co texto creado para o audiovisual, ao tempo que vos convidamos a achegarvos e descubrir máis sobre o mundo da danza a través desta sinxela pero bonita actividade da Biblioteca Municipal Ágora.

 

rozar a textura, o tacto, a calidade das palabras. pousar nas mans, a túa man na miña, e sentir a vida, poder apalpar cada latexo. márcase o que somos no lombo da tarde, cómbase por riba dos teus sorrisos, nos corpos a danzaren sobre as horas. todo é violento e todo brilla, leo. todo está ferido e todo nos salva.

gústame sentirte do meu lado, por onde medran os soños e a escrita avanza cara o ventre do silencio. gústame dicirte, vivirte, espirte de camisa negra e ollos vermellos, aloumiñarte de neno e amante e pobo e alicia e drama e viaxe e noite e misterio.gústame verte bailar,
gústame ver o movemento con que escribes a vida que nos invade, con que trazas a emoción no aire que respiro.

es aquilo que preciso a cada intre, omnímoda, abrangues todo canto eu son quen de vivir e de agardar. paséote porque habitas mundos,
mudas en príncipe do reino dos doces, en nena que rebenta os lindes do posíbel, en Sherazade que me salvas das rutinas e dos medos, en cidade de músicas diversas na lembranza, en bairro de mariñeiros e agra aberta á multitude. bebo os teus velenos e morro e somos para sempre ou esperto e non estás. 

a escrita do teu corpo na miña terra, o que debuxas de mans abertas no tempo desta praza das palabras. é preciso, hoxe, poñer palabras ao que se rompe, falar desde a fenda, medir a fractura e as consecuencias, o seu centro e a súa expansión. é precisa a alegría, a cultura, o alento por soñar e danzar a esperanza da vida.xunt@s os libros arden mal, as letras infectan de futuro canto hoxe nos rouban os homes grises.  

gústame verte bailar, mirarte na contorna do poema que me dictas, ofrecerche os meus pés para que subas e camiñemos. gústame tocar a túa boca e rachar os reloxos, desaprender para admirarme contigo, amarte contra toda esperanza, mergullarme nas palabras que me gardas e me dás, que me ofreces xenerosa e libre e luz.

vémonos, a diario, na praza das palabras, entre as verbas que danzan, nos espazos do común, teus e meus e de tod@s, onde a vida abre as portas e as palabras se acompasan ao ritmo dos teus latexos.

Asasinato no Consello Nacional

Durante la charla de Pedro Ramos en el Club con motivo de la visita de Eloy Tizón, comentó que en estos momentos y dentro de la literatura gallega, en este idioma o en castellano hay escritores a los que merece la pena seguir. Uno de ellos es Diego Ameixeiras y en concreto el título que tenemos entre manos. Así que se decidió hacerle caso y aquí estamos leyendo la primera novela  en lengua gallega en el presente curso.

La novela se basa en un hecho ficticio si bien el entorno y parte de los personajes, aunque con otros nombres, son reales. Otros son ficción pura como es el  detective Alberto Cudeiro, encargado de resolver el caso al margen de las investigaciones oficiales que lleva a cabo la Policía Nacional, cuyos inspectores también se encuadran dentro de los personajes no reales.

Después de la derrota electoral de 2009 el BNG (Bloque Nacionalista Galego) entra en ebullición. Su hasta entonces cabeza visible  Oscar Quiroga, dimite y el que le iba a suceder como cabeza de lista es asesinado por una persona embozada de la que unicamente se sabe que es alta y que huyó en un coche  Renault Clio. Como es natural la policía comienza sus pesquisas, pero entre los diferente líderes de las facciones que componen ese conglomerado que es el BNG surgen dudas de la eficacia de estas y encargan al detective mencionado que se involucre en el esclarecimiento del caso.

Esta persona es un poco peculiar. De ser un antisistema pasó a la profesión que tiene y en la que goza de un reconocido prestigio. Sus costumbres están vinculadas al taoismo, practica la meditación y la reflexión basada en  esta cultura oriental. Incluso gusta comer platos de aquella cocina.

En el curso de sus investigaciones conocer a una dirigente nacionalista, Alicia Souto y se verá inmerso en el conflicto que esta tiene con un vecino, un anciano capitán de la Guardia Civil.  Está relación le hace conocer una violenta acción acaecida en la provincia de Ourense en los primeros momentos de la Guerra Civil en la que un anarquista es asesinado por un grupo de falangistas entre los que se encontraba el referido capitán. Lo que descubre sobre este delito le lleva a investigarlo de cara a la resolución del caso que tiene encomendado.

Los investigadores policiales y él llegarán a encontrarse en el punto de resolución dando por aclarado lo sucedido.

Paralelo a la trama policial se cuenta la situación interna del BNG después de la fecha electoral comentada y  las diferencias  personales y programáticas entre los diferente líderes de los distintos partidos y movimientos que lo componen.  A los   nombres ficticios que aquí aparecen como tales dirigentes se les puede poner cara y por consiguiente un nombre real, a poco que estemos interesados en los entresijos de la política gallega y en particular en la del mencionado partido. En este sentido el libro tiene importancia porque desgrana los diferentes juegos de poder que se dan en estos escenarios.

La novela tiene todos los argumentos necesarios para hacerla interesante, asesinatos, traiciones, rivalidades, amores, desamores. Solo el hecho de que aparezcan tantos personajes entre reales y ficticios puede hacer que alguien no muy introducido en esas aguas encuentre cansino parte de lo escrito y le lleve al desinterés  por su desarrollo. Para evitarlo nada mejor que explicar las relaciones entre los personajes de ficción y los reales, expuestos en la siguiente guía:

Óscar QuirogaAnxo Quintana

Fernando Xelmírez Paco Rodríguez

Xosé Miguel BalseiroXosé Manuel Beiras

Marcos Negreira Martiño Noriega

Felipe Méndez TarrioEmilio Pérez Touriñó

Xulio AmoedoCarlos Aymerich

Agustín SearaGuillerme Vázquez

Vítor Figueroa Roberto Vilameá

Laura Rivas Carme Adán

Ramón Casasnovas Henrique Viéitez

Belén SeixasSocorro García

Aurelio VidalRoberto Mera

Mario Dacosta – posible Bieito Lobeira

Alicia Souto – posible Ana Pontón

También aparecen otros dos personajes no pertenecientes a la política gallega que son:

Lois Ferreira Jacinto Rey

CastellblancCarod-Rovira

Toda la obra esta narrada en tercera persona. El narrador es omnisciente, conocedor de los pensamientos y deseos de los personajes. Hace numerosas descripciones de los paisajes y lugares que desfilan por las páginas del libro. No podemos obviar que algunas de las situaciones que se describen son reales aunque la mayoría son producto de la imaginación del autor.

Diego Ameixeiras Novelle nació en Lausana  (Suiza) en noviembre de 1976. Es periodista y escritor gallego.

Ha escrito para varias series emitidas por la TVG (Terra de Miranda, Os Atlánticos, Matalobos). Fue también co-guionista de los largometrajes 18 comidas (Jorge Coira, 2010) por el que recibió un Premio Maestre Mateo al mejor guión, y La mujer del Eternauta (Adán Aliaga, 2011).

Publicó dos novelas de serie negra ambientadas en Ourense; Baixo mínimos (2004) y O ciudadán do mes (2006), protagonizadas por el detective Horacio Dopico.

En el año 2006 ganó el Premio Xerais de Novela con Tres segundos de memoria, obra catalogada como “generacional” por la crítica y cuyo argumento narra el día a día de un personaje anónimo atrapado en la precariedad económica y sentimental.

En 2009 publico su cuarta novela Dime algo sucio, que fue, junto con Siete palabras de Suso de Toro, el primer libro electrónico publicado por la editorial Xerais. Traducida al castellano por Pulp Books, esta dura novela significó un cambio de rumbo en la trayectoria del autor, centrado ahora en problemas tan espinosos como la pederastia. Dime algo sucio recibió el Premio Especial del Director de la Semana Negra de Gijón en la edición de 2011, ex aequo con Las niñas perdidas , de Cristina Fallarás.

En Septiembre de 2010 se editó Asasinato no Consello Nacional, Premio Irmandade do Libro al mejor libro de ese año 2010. Fue un auténtico éxito de ventas.

En 2011 gano el Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia con Historias de Oregón.

En la actualidad colabora en el suplemento “Culturas” de La Voz de Galicia.

 

 

El mar (John Banville)

Recojo el testigo de Emma como coordinadora del club de lectura de la Biblioteca de Monte Alto y  aunque ha puesto el listón muy alto, intentaré continuar su estupenda labor. Me consta que mis compañeros de lectura la echan en falta pero me he sentido muy bien acogida. Desde aquí os doy las gracias.

banville-el-mar

Nos hemos zambullido en “El mar” de John Banville hasta llegar a la costa de Irlanda para descubrir el peculiar estílo de este escritor con “doble personalidad” cuyo alter ego Benjamin Black lo ha hecho famoso, también dentro del género negro, con su detective Quirke (al que pronto veremos en la gran pantalla).

La lectura de “El mar” ha agradado a unos y resultado dura para otros pero a ninguno nos ha dejado fríos. No es una prosa sencilla la de Banville y la estructura de la novela requiere cierta concentración por parte del lector pero es un pequeño esfuerzo que vale la pena.

Max Morden, historiador de arte recientemente viudo, regresa al pueblo costero de los veranos de su infancia con la intención de escribir un libro sobre el pintor Pierre Bonnard. Allí recordará sus primeros escarceos amorosos de adolescente, la trágica enfermedad de su esposa y diferentes episodios que han marcado todas las etapas de su vida.

Con magnífica precisión, Banville describe los olores, el color y las sensaciones que percibe el protagonista a través de imágenes que vienen y van, arrastrando recuedos que, como las olas de el mar, se repiten incesantemente.

Sensaciones, color, imágenes, arte, mar, pintura.. Son palabras que se repiten constatemente en este libro así que hemos decido visitar el Museo de Belas Artes.

Imagen

 

Imagen

La geometría del amor de John Cheever

geometría

El libro de La geometría del amor reúne una colección  de cuentos de John Cheever seleccionada por Rodrigo Fresán. El prólogo y las notas son también del escritor y periodista argentino.

Rodrigo Fresán se refiere a “la leyenda Cheever” para acércanos  a la controvertida personalidad del escritor. Engarza los elementos biográficos, con pasajes literarios y valoraciones de editores e ilustres compañeros como John Updike, Vladimir Nabokov o Truman Capote. Nos introduce en cada cuento con anotaciones que selecciona de Los Diarios de John Cheever.

Esta obra obtuvo el Premio Pulitzer, el del Círculo Nacional de Críticos y permaneció más de seis meses en la lista de los más vendidos de la lista del New York Times.

La geometría del amor aglutina cuentos sobre gente común que vive vidas comunes. Sus historias tienen como escenario Nueva Inglaterra, Manhattan o los suburbios durante los años cincuenta y, como protagonistas, la clase acomodada a la que perteneció.

Sin embargo todo aquello de lo que habla Cheever nos resulta completamente familiar: matrimonios condenados al fracaso, reuniones familiares convertidas en ajustes de cuentas y, en definitiva, gente decente y trabajadora, buenos vecinos y ciudadanos ejemplares retratados como realmente son, despojadas de apariencias, con sus defectos, sus virtudes, sus miedos y sus obsesiones.

Muchos de los protagonistas de estos cuentos están permanentemente al borde del abismo; han hecho todo lo que se supone que es correcto hacer en la vida y, sin embargo, están a punto de dar el paso que arruine irremisiblemente sus vidas. En el último instante, cuando ya todo parece perdido, un suceso casual logra arrancar del protagonista un último rastro de cordura.

John Cheever uno de los mejores narradores norteamericanos del siglo XX, en el género del relato corto, no sólo ha creado escuela a la hora de afrontar y resolver su composición, sino que ha llegado a fraguarse una fama casi mítica.  Sobre todo, si nos detenemos en cuentos como el titulado El nadador, que ha sido objeto de estudio por infinidad de escritores y talleres literarios.

En El nadador su protagonista Neddy Merrill decide volver a su casa a través de todas las piscinas del condado. La idea inicial de placer y felicidad, se va transformando a medida que el nadador se sumerge una y otra vez en las piscinas de sus vecinos, como si cada vez que se zambullera en el agua, indagara en las heridas propias y ajenas. El nadador, en este sentido, representa a la perfección el simbolismo de los viajes iniciáticos, que en esta ocasión, en vez de marchar hacia delante, vuelve atrás en el tiempo.

Este relato fue llevado al cine. La direccion de la película fue emprendida por Frank Perry  que abandonó el rodaje por discrepancias artísticas, y se encargó de terminarla Sydney Pollack  El actor principal es Burt Lancaster

Autor

 

John-Cheever

 

 

John Cheever nació  el 27 de mayo de 1912 en Quincy, Massachussetes.

Su padre, Frederick Cheever, era un distinguido empresario zapatero, que luego del crack del 29, quedo arruinado y abandono su familia.  Su madre, Mary Liley, era una inglesa culta que tras la huída de su esposo, abrió un negocio de obsequios, “una profusión antinatural de antigüedades” según la óptica de su hijo John.

Tuvo un solo hermano, Frederick, siete años mayor, con quien establecería una relación profunda y conflictiva, que ha sido tópico recurrente en su literatura. Fred ha dado lugar a todo tipo de suspicacias biográficas: según el biógrafo Scott Donaldson y su propio hijo Benjamin, es probable que Fred haya sido el primer amor homosexual del escritor, durante un viaje que los hermanos realizaron a Alemania en 1931.

A la edad de diecisiete años John fue expulsado de la Thayler Academy en Milton, Massachusetts.

La expulsión, lo llevó a escribir y publicar su primer cuento. “Expelled”. Fue editado por en The New Republic en  octubre de 1930. La historia fue enviada bajo el seudónimo de “Jon” y fue inmediatamente aceptada por el editor Malcolm Cowley, quien desde ese momento sería uno de los mejores consejeros y amigos íntimos de Cheever.

En 1930 se mudó a Nueva York y comenzó a rondar oficinas y editoriales presentando su trabajo.  El fotógrafo Walker Evans, otra de sus grandes amistades, tomó una legendaria  foto de la habitación, que se encuentra ahora en el Museo de Arte Moderno

John-Cheever-Walker-Evans (1)

Fue  su amigo Cowley quien le ofreció a Katharine White, entonces editora de ficción del The New Yorker, cuatro cuentos de Cheever.  Cuando Cheever tenía 22 años, su primer cuento apareció en las páginas de la publicación. A lo largo de su vida publicaría 119 cuentos allí

Cheever se casó con Mary Winternitz, graduada Sarah Lawrence College e instructora de literatura en el Briacliff College. Tuvieron tres hijos: Susan, Benjamin y Federico.

Pasó cuatro años en la Armada durante la Segunda Guerra Mundial. Más tarde escribió guiones televisivos y se mudó a Scaraborough, New York , donde vivió desde 1950 hasta 1955. Viajó con toda su familia a Italia en el 56, y en ese mismo año se mudó permanentemente a Ossining. Mientras tanto se sucedían los premios, ganó el National Book Award por The Wapshot Chronicle en 1957  y  fue nombrado integrante de la American Academy of Arts and Letters, donde recibió en 1965 la Howells Medal por Wapshot Scandal.

Cuando cumplió sesenta sufrió un ataque cardíaco y pasó un largo tiempo de recuperación en la división para cardíacos del Memorial Hospital de New York. Una vez recuperado se dedicó a impartir talleres literarios en la prisión de Sing Sing, en su Ossining natal.

En 1975, dándose  cuenta de que estaba perdiendo la batalla contra el alcohol, se confinó en un centro de rehabilitación alcohólica. Como tantas veces a lo largo de su vida, se refugio en la iglesia Episcopal. Murió luna tarde del 8 de junio de 1982, víctima de un cáncer.

Despido este post con palabras de John Cheever:

…La literatura ha sido la salvación de los condenados; la literatura ha inspirado y guiado a los amantes, vencido la desesperación, y tal vez en este caso puede salvar el mundo.

La semana que viene nos reuniremos en torno al libro Un árbol crece en Brooklyn de Betty Smith.

Felices lecturas.

A praia dos afogados de Domingo Villar

No club de lectura “Café con libros” dos luns, cambiamos de rexistro, despois de ler Almas grises e El curioso incidente del perro a medianoche nas últimas semanas, mergullámonos no universo de Domingo Villar, coa sua segunda novela A praia dos afogados da man do inspector Leo Caldas.

A obra #recomendamosbmc

Trátase dunha historia de intriga que nos introduce no mundo da Galicia mariñeira, desde os areais das Rías Baixas á paisaxe urbana e as tabernas da cidade de Vigo.

A novela parte dun descubrimento estremecedor. Unha mañá, o cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata unha praia da vila de Panxón, na ría de Vigo. Se non fose porque ten as mans atadas cunha brida de plástico, Xusto Castelo había ser outro mariñeiro que encontrou a súa tumba entre as ondas mentres pescaba. Sen testemuñas nin rastro da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergúllase no ambiente mariñeiro para tratar de clarexar o crime entre homes e mulleres que recean de desvelar as súas sospeitas e que, cando deciden falar, apuntan nunha dirección insólita de máis.

Un caso difícil para Caldas, que pasa malos momentos: o único irmán do seu pai está enfermo de gravidade e a súa colaboración no programa radiofónico de Onda Vigo estase volvendo cada vez máis inaturable. Tampouco non facilita as cousas o carácter arroutado de Rafael Estévez, o seu axudante aragonés, que non se dá adaptado á retranca e os sobreentendidos dos galegos.

Fai tempo anunciábase a adaptación ao cine de A praia dos afogados. E parece que é xunto agora cando comezou a rodaxe! Se ata os políticos recomendan esta estupenda novela negra… ;O)

O autor

domingoDomingo Villar (Vigo, 1971) vive en Madrid, onde traballou como guionista de cinema e de televisión. Coa súa primeira novela, Ollos de auga (2006, 6ª edición no 2009), obtivo o Premio Frei Martín Sarmiento (concedido por alumnos e alumnas lectores de toda Galicia) e, coa súa tradución para o castelán (Editorial Siruela), os premios Sintagma e Brigada 21. Tamén foi finalista en dúas categorías dos Crime Thriller Awards en Gran Bretaña. Publicada en doce países, a primeira novela protagonizada polo inspector Leo Caldas é un dos libros máis vendidos entre os lectores e lectoras galegos.

Actualmente está traballando na súa terceira novela, que escribe en galego e traduce ao mesmo tempo ao castelán. O éxito acadado coa súa obra, consideradas bestsellers, permitiulle dedicarse en exclusiva á escrita e promoción das súas novelas.

Se queredes coñecer e levar en préstamo a obra de Domingo Villar, podedes consultar no Catálogo das Bibliotecas Municipais a dispoñibilidade dos materiais.

Pero nesta Semana Santa, no só acabamos de ler A praia dos afogados, senón que nos atrevemos tamén co noso primeiro cómic: Los combates cotidianos, de Manu Larcenet e continuamos coa obra de Philippe Claudel, neste caso con La nieta del señor Linh.

A nosa próxima lectura será La cena, de Herman Koch. Un libro que vai dar que falar…

Actividades para o Día do Libro 2014

Un ano máis as Bibliotecas Municipais da Coruña non podemos deixar que pase o 23 de Abril sen honrar como se merece ó libro e a lectura. Este ano, ademáis de adicar un especial á literatura en galega, onde recomendamos libros e autores contemporáneos que podedes atopar nas nosas bibliotecas,  imos volver demostralo coas seguintes actividades que se desenvolverán nas nosas bibliotecas.

As Bibliotecas Municipais celebran o Día do Libro

As Bibliotecas Municipais celebran o Día do Libro

Tomade nota:

 

  • 22 de Abril 19.00 horas na Biblioteca do Forum Metropolitano: Recital de Poesía de Lucía Aldao e María Lado: Con dez poemas por barbaAldao e Lado presentan un recital de poesía ameno, dotado de ritmo e comunicación aberta co espectador, no que este adquire ademais un papel activo. Durante o recital hai música en directo, xogos, historias, momentos de reflexión…
    Lucia Aldao e Maria Lado. Imaxe tomada do blog de Xoán Crespo

    Lucia Aldao e Maria Lado. Imaxe tomada do blog de Xoán Crespo

     

  • 23 de Abril na Biblioteca do Forum: Atreveste a ler El Quijote? Gozaremos coa lectura da obra de Cervantes, no seu contexto histórico e literario coma unha homenaxe á novela. 

  • 23 de Abril entre ás 11.30 e ás 18.30 horas nas Estacións de Tren e Buses: As bibliotecas agasallan libros nas estacións de tren, buses e aeroporto

    As Bibliotecas agasallan todos os anos libros nas Estacións de autobuses e tren.

    As Bibliotecas agasallan todos os anos libros nas Estacións de autobuses e tren.

     

Disfrutade deste 23 de abril, Día Mundial do Libro e dos Dereitos de Autor o cal desde a súa declaración pola UNESCO en 1995, aglutina moitas vontades, como a da Directora Xeral da UNESCO, Irina Bokova quen, na súa mensaxe para este ano 2014 afirma:

«…A nosa finalidade está clara: alentar aos autores e artistas e velar por que a alfabetización e os formatos accesibles cheguen a máis mulleres e homes, porque os libros son as nosas ferramentas máis poderosas para erradicar a pobreza e construír a paz.»

La estratagema

¿Puede un thriller ser a la vez una novela de suspense y una historia cuasí-romántica?. Puede y la novela en cuestión lo demuestra.

Lo que nos narra es la historia de cuatro personajes, tres mujeres –Eva, Lora y Lisa– y un hombre, Victor; todos ellos nacidos en Bulgaria y atrapados en la historia de ese país desde el momento que su Zar, Boris III,  decide tomar partido por la Alemania hitleriana y aplicar en su suelo las leyes antisemitas tan queridas por los partidarios de aquella ideología.

Es el momento en que el patriarca de la familia Calderon, todopoderoso clan de origen judio,   dueños de un banco, de compañías financieras y de seguros e industrias varias,  decide no dejar que le arrebaten lo que con tanto esfuerzo ha conseguido y maquina un plan para poner a salvo toda su inmensa fortuna mediante la creación de un consorcio inasible, Alternus, que agrupará lo que tiene y dirigirá en la sombra su contable Nushkov. Sus planes salen adelante pero un hecho trastoca el que todo pueda volver a aflorar. El país cae en la órbita comunista y los nuevos gobernantes están ansiosos de echar mano a la fortuna oculta. Esta circunstancia tendrá graves consecuencias para los descendientes de aquellos en los que recayó la responsabilidad de velar por la integridad de Alternus. Los servicios represivos del Estado espiaran y tratarán por todos los medios lograr descifrar la maraña creada por Jules Calderon y dar con el ábrete sésamo que lleva al codiciado tesoro.

La autora divide la novela en cuatro partes. Cada una corresponde al periplo vital de cada personaje. El principal de todos ellos es Eva. Ella será el eje sobre el que girará el entramado del relato. En todo él se narran las vicisitudes propias del enigma y al tiempo se nos expone como era el clima social y político que se respiraba en aquel país sometido a la férrea dictadura comunista. No es algo que desconozcamos ya que otras obras han reflejado lo mismo. Lo que distingue a esta es que lo hace sin dramatismos ni grandilocuencias. Reconociendo lo que ocurre pero sabiendo también que la responsabilidad que tienen no les permite actuar de distinta forma de como lo hacen. Aún así tendrán tiempo para conocer la amistad verdadera, el amor y el sacrificio, pero como digo describiendo todo con naturalidad y humanidad.

Y es esa forma de narrar y las situaciones que se describen lo que hace que por momentos nos olvidemos del drama principal y nos centremos en los anhelos, amores y desengaños de los protagonistas. No son vidas vacías, al contrario, profesionalmente son personas que triunfan en lo que hacen, que viven apasionadamente sus relaciones amorosas e incluso que llegan al sacrificio personal cuando todo parecía indicar que alguno había perdido su orgullo y dignidad.

La narración de cada parte la hace el personaje que le corresponde y todo lo que se cuenta engancha. No está claro como será el desenlace y esto hace que deseemos llegar al fina para saber como se resolverá la estructura montada y como será la justificación de algunas de la actitudes que a lo largo de la narración se describen.

Léa Cohen nació en 1942 en Sofía (Bulgaria). Estudió piano y musicología en Sofía y en Utrecht. Entre 1975 y 1979 fue directora de la Filarmónica de Sofía. Los cambios políticos de 1989 propiciaron una reorientación de su carrera hacia la política y la diplomacia, actividades que siempre ha compaginado con la escritura.

De 1991 a 2001 fue embajadora de Bulgaria ante la Unión Europea y la OTAN.

Es autora de varios libros sobre musicología. Como escritora de ficción ha publicado hasta la fecha ocho novelas y una obra de teatro. La más destacada de las cuales La Estratagema (2006), su cuarta novela, fue nominada para el premio a la Mejor Novela búlgara 2006.

Actualmente vive entre Le Chaux-de-Fonds (Suiza) y Sofía.

 

Recital de Poesía de Lucía Aldao e María Lado: Con dez poemas por barba

Cartel Aldao-Lado

 

O martes 22 de Abril ás 19:00 h. na Biblioteca Forum Metropolitano, dentro das actividades do Día do libro, temos a sorte de asistir ao recital de poesía de Lucía Aldao e María Lado: Con dez poemas por barba.

Acceso libre e gratuíto ata completar aforo.

Para Lucía Aldao e María Lado a lectura de poesía non pode ser algo que adormeza ao espectador. Así, presentan un recital ameno, dotado de ritmo e comunicación aberta co público. Consta de música en directo, xogos e historias, pero sobre todo hai comunicación poética pura e verdadeira. É un espectáculo para emocionar a aqueles que odian a poesía.

Despois de títulos como “Onde estea un cubalibre que se quite un soneto“, “Moita poesía, pouca diversión”, Aldao e Lado presentan “Con dez poemas por barba”, un recital dos poemas máis significativos de Aldao e Lado, no que contan os seus máis hilarantes experiencias como poetas, rin das súas miserias líricas e cantan as súas cancións preferidas.

Recomendacións literarias en galego no mes do libro

Estamos no mes do libro e queremos recomendar unha serie de obras de literatura galega para agasallar e acertar.

Recorda que nas Bibliotecas teñen en marcha unha inicitiva de recomendacións  literararias, musicais e cinematográficas vía Twitter, coa nosa conta @bibcoruna, baixo o lema COLABORA CON NÓS!  e co hashtag #recomendamosbmc os tuiteiros poden manifestar os seus gustos e compartir as súas preferencias.

As nosas recomendacións son:

A memoria da choiva

Pedro Feijoo Barreiro

Xerais

Cando Xosé Carneiro, coñecido psicanalista e polémico colaborador televisivo, aparece co peito aberto no seu piso da compostelá rúa República do Salvador, son dúas as cousas que chaman a atención do xornalista Aquiles Vega e da profesora Sofía Deneb. A primeira é a brutalidade, a violencia extrema con que o crime foi levado a cabo. A segunda, ese detalle que non encaixa na escena: unha estraña peza de ferro chantada no corazón. En realidade, a de Carneiro non é máis que a primeira dunha cadea de mortes en serie, unha carreira contra o reloxo na que Aquiles terá non só que comprender que é o que está pasando, senón cal é o papel que en toda esta historia xoga un dos nomes máis importantes da nosa literatura, aquel sempre rodeado de misterio e escuridade. E, sobre todo, terá que saber quen é Adriano… Logo do éxito recibido pola súa primeira novela, Os fillos do mar, regresa Pedro Feijoo cunha nova aventura, desta volta chea de versos, de sangue, de amor e de odio, pero mantendo intacta a súa máxima por bandeira: ante todo, o entretemento e o pracer de lectores e lectoras.

Ámote Leo A. Destino Xalundes

Rosa Aneiros

Xerais

Catro amigos e unha gran viaxe. Este era o plan de Leo ao rematar os estudos universitarios. En cambio, todo se esborralla uns meses antes de partir, cando os seus colegas se botan atrás e Leo debe afrontar unha decisión transcendental: desistir ela tamén ou marchar soa. A encrucillada é difícil e as dúbidas afógana, pero a ansia por coñecer mundo pode máis que todos os medos. Por fin, unha mañá de xaneiro fai oídos xordos ás advertencias familiares e toma un avión con destino ao sur. Estará fóra exactamente seis meses, nin día máis nin día menos. Aquí comeza un periplo cheo de aventuras e de personaxes fascinantes no que os seus pés a levarán moito máis lonxe do que nunca imaxinara.

 

Cadeas

Xabier López López

Xerais

Nun porto afastado, Manuel Antonio mantén unha fermosa historia de amor cunha sorprendente muller á que coñeceu grazas a un estraño navegante chamado Joseph Conrad. Un rapaz de 15 anos relata a época en que os veraneantes madrileños eran o punto de todas as olladas e desexos da súa vila. Dous grupos de mozos provocan unha trifulca durante unhas festas patronais ao inicio da Transición. O músico dunha orquestra e a camareira dun ambigú establecen unha engaiolante historia de amor… Cadeas é unha novela de novelas.

O corazón da Branca de Neve

Francisco Castro

Galaxia

Premio de Novela por Entregas 2013 de La Voz de Galicia

Esta é unha novela policial e de suspense que xira arredor das pescudas do inspector Hermida para atopar unha bebé roubada a unha rapaza inmigrante. Mais é tamén unha novela arredor das bandas criminais que fan negocio cos seres humanos. Polo medio, intriga e tensión narrativa para unha historia que pode estar acontencendo agora mesmo en calquera das nosas cidades. Un reto para un inspector canso e sagaz, ante o caso máis difícil da súa carreira de investigador.

 

O derradeiro libro de Emma Olsen

Berta Dávila

Galaxia

VII Premio de Narrativa Breve Repsol

Emma Olsen afronta os seus derradeiros meses de vida afectada por unha enfermidade terminal e sabe que a morte non tardará en chegarlle. Mais Emma Olsen é escritora, e decide dedicar o tempo que lle queda a rematar unha novela que non é exactamente unha novela, senón unha crónica en primeira persoa dos anos máis importantes da súa vida, os do final da adolescencia. Escribe para revelarnos unha historia de segredos agochados moito tempo. E por iso regresa a Faith, a pequena cidade perdida do Medio Oeste norteamericano na que naceu, un lugar no que semella non acontecer nada interesante nunca, mais que garda, soterrado, un universo de mentiras e conflitos entre os seus poucos e singulares habitantes.

 O elefante branco

Xesús Fraga

Tambre

O que ía ser un verán sen sobresaltos, verase transformado nunha aventura grazas a uns avós pacientes, un curmán mentireiro e un vello mago que agocha antigos segredos. Na súa compaña, o mozo protagonista desta novela irá descubrindoos ata mesmo remontarse a un decisivo episodio da II Guerra Mundial. Unha novela na que habitan ilusionistas capaces de deter balas cos dentes, belas damas que traballan para o servizo de espionaxe, trens nocturnos e automóbiles de luxo. Unha historia sobre as ilusións e as materias, as verdades e as certezas, e a capacidade de soñar para conseguir aquilo que desexamos.

width=O Castañeiro de Abril

Antonio Fraga (Autor)
Antonio Seijas Cruz (Ilustrador)

Xerais

Premio Merlín de Literatura Infantil 2013

Buto, o zapateiro, conta a historia do seu amigo Baltasar, un rapaz de once anos, cego de nacemento e orfo de nai, que vive coas súas tías, Olegaria e Berenguela, dúas xemelgas moi antipáticas e un pouco malvadas. Acompañado do seu can, Barriga Branca, Baltasar vende na praza dos Zoqueiros soldadiños e bailarinas de madeira, labradas coa súa navalla, coa intención de xuntar cartos para reunirse co seu pai. A aparición na praza do Castañeiro de Abril provocará un xiro na súa vida e unha chea de acontecementos que trastornan a vida da xente do seu barrio. O Castañeiro de Abril é unha historia de superación dunha dignidade tremenda e dunha afouteza extraordinaria. Unha reivindicación das cousas miúdas, que adoitan ser a principal orixe dos nosos desgustos e das nosas maiores satisfaccións.

https://i0.wp.com/i.huffpost.com/gen/1394691/thumbs/o-POESA-570.jpgOs ángulos da brasa 

Manuel Álvarez Torneiro

Kalandraka

Premio Nacional de Poesía 2013

Consta de 67 composicións divididas en tres apartados -Trama de vida, Terreal e sagrado, e Tapiz de cinza- nas que Álvarez Torneiro (A Coruña, 1932) “reflexiona sobre a cotidianeidade, debulla emocións íntimas e pensamentos existenciais, xogando coa dimensión simbólica da palabra”. Un poemario que xa foi galardoado co Premio Nacional da Crítica na categoría de Poesía en Lingua Galega, o Premio Angel Casal e o da Asociacion de Escritores en Lingua Galega.

width=Nimbos 

Xosé María Díaz Castro 

Galaxia

Letras Galegas 2014

Nimbos é un libro breve, que consta de 32 poemas, agrupados en sete epígrafes (“Pórtico”, “Noite”, “Lus”, “Espranza”, “Milagre”, “Sono”, “Ferida”) que, con todo, amosan unha grande coherencia e homoxeneidade, como propia dun autor maduro e de elaboración poética moi demorada. A súa lingua é coidada, se ben incorpora moitos dialectalismos chairegos, que o propio autor aclara nun glosario final tanto en Nimbos como noutras entregas poéticas. Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.

Nas Bibliotecas Municipais da Coruña podes encontrar estas obras, consulta a súa dispoñibilidade no Catálogo:

catalogo

El día antes de la felicidad, Erri de Luca

Hay títulos que te atrapan sin saber muy bien porqué.  Los lees en un listado, en un artículo, los ves en una librería … y ya no los puedes olvidar.

Eso es lo que nos ha pasado con el último libro que hemos comentado en “Café con Libros”, “El día antes de la felicidad” de Erri de Luca.

Relato sencillo y poético, El día antes de la felicidad, narra la educación sentimental de un joven huérfano que crece en los años sesenta protegido por un personaje adorable, Don Gaetano.

Rodeado de grandes hombres, nuestro protagonista recibe lecciones de vida de la mano de este  “portero de los infiernos de la vida” que vive en un edificio de viviendas como hombre para todo y que tiene un gran don:  “saber leer el pensamiento de las personas” , con sólo con mirarte sabe lo que te pasa. Y de Don Raimondo,  que le descubre en su vieja librería de segunda mano, que la mayor libertad del ser humano la proporcionan los libros y la educación.

El joven crecerá a través de los relatos de su mentor en una ciudad, ofendida por la guerra que supo rebelarse contra la ocupación alemana.

Y aprenderá que la vida es ritual, pasión, desafío, sangre… un camino necesario para alcanzar la madurez. ¿Acaso en esto consiste la felicidad?

Son cosas que pasan el día antes.

¿El día antes de qué?

El día antes de la felicidad

Erri de Luca

Erri de Luca

 Erri de Luca (Nápoles, 1950) es novelista, traductor y poeta. Participó en el movimiento del 68 y fue militante revolucionario del grupo Lotta Continua, con la intención de subvertir el orden capitalista. Fue obrero de la Fiat, camionero y albañil. Recorrió los Balcanes con ayuda humanitaria.

Traductor de hebreo y yiddish autodidacta, lo aprendió para leer la poesía de primera mano.

Considerado uno de los autores italianos más importantes de todos los tiempos, sus libros han sido traducidos a 23 idiomas. Ha obtenido varios galardones, entre los que destacan el Premio France Culture y el Femina Étranger en Francia, o el Premio Petrarca en Alemania.

Es autor de más de cincuenta obras, entre las que destacan:

Alpinista ocasional, vive en el campo, cerca del lago de Bracciano.

Cuando le preguntan a Erri ¿Que es para ti la felicidad?, contesta:

La felicidad es algo que no se puede fundar en nada, ni una ciudad ni en un amor, porque llega de forma imprevista y dura poco.

La felicidad es un regalo, no un proyecto.

Y para vosotros,  ¿Qué es la felicidad?

En la próxima sesión de “Café con Libros”  comentaremos otro título que nos roba el corazón,   “El olvido que seremos” de Héctor Abad Faciolince.

Para acercarnos un poco más a esta obra os recomendamos el post de nuestra compañera Maru publicado en este blog.

Felices lecturas estas vacaciones.